Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 883/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.M. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 grudnia 2021 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku WSA, Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z dnia 20 listopada 2020 r.
Zdaniem Skarżącego niewstrzymanie wykonalności ww. decyzji umożliwi wyegzekwowanie od Skarżącego zapłaty zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi przed rozpatrzeniem skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak dalej wskazał - łączna kwota zaległości wynosi ponad 230 mln zł, dlatego tez wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec Skarżącego będzie wiązać się z niepowetowaną szkodą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Brzmienie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jasne i nie nasuwa w doktrynie wątpliwości. Wynika z niego jednoznacznie, że ubiegając się o przyznanie wnioskowanego prawa, tj. wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (lub powiązanego z nim), strona musi uprawdopodobnić, że w jej wypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd".
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie znaczna wysokość zabezpieczenia na majątku podatnika jest oczywista. Niemniej jednak sama wysokość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony (por. np. post. NSA z 25.2.2015 r., I FSK 2069/14 - CBOSA). Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego obecną sytuację materialną, podnosząc jedynie, że wykonanie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Te informacje nie są jednak w żaden sposób udokumentowane. Nie jest wiadome jak kształtują się jego dochody, jak wygląda jego sytuacja rodzinna, czy obecnie posiada nieruchomości bądź mienie o znacznej wartości itp.
Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje.
W takiej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że nie wystąpiły w sprawie okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanki: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na postawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.