Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 września 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2486/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. M., zwanej dalej "Skarżącą", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 29 września 2020 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku WSA, Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła m.in. na podstawie 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwana dalej "p.p.s.a." o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności mimo wniesienia skargi, którą przewiduje art. 61 § 1 p.p.s.a. Niemniej, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepisy te stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a to z uwagi na art. 193 zdanie pierwsze ab initio p.p.s.a.
Należy jednakże mieć na względzie, że podjęcie działań nakierowanych na skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Podkreślenia zatem wymaga, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13 i powołane tam orzecznictwo, opubl. CBOSA). Sam wniosek, bez wskazania, na czym polegałoby spełnienie się którejś z ustawowych przesłanek w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia tego żądania. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak stosownymi twierdzeniami, jak i dokumentami, na okoliczność wykazania spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego złożony w skardze kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika wniosek, oprócz sformułowania samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie zawiera jakichkolwiek argumentów wskazujących na wystąpienie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ubocznie można dodać, że samo odwołanie się do zarzutów skargi kasacyjnej nie stanowi uzasadnienia wykazującego prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Naczelny Sąd Administracyjny nie ocenia zasadności zarzutów skargi kasacyjnej.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 zdanie pierwsze ab initio p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.