Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, I SA/Gd 935/20, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, w sprawie ze skargi E.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 18 sierpnia 2020 r., w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art 61 § 3 i §5 p.p.s.a. polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sytuacji, w której wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia był uzasadniony niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody.
Skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Gdańsku, co do charakteru aktów, które podlegają wstrzymaniu. Mogą to być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Skarżący błędnie przyjął, iż wstrzymanie zaskarżonego postanowienia wstrzyma jednocześnie postępowanie egzekucyjne. Instytucja wstrzymania wykonania aktu nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnych nowych obowiązków, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych.
Należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc zastosowanie ochrony tymczasowej, służy zabezpieczeniu strony przed skutkami wykonania jedynie zaskarżonej decyzji i skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem. Ponadto z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że chodzi w nich o takie sytuacje, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Jeśli zatem okaże się w toku postępowania sądowoadministracyjnego, że postępowanie egzekucyjne byłoby bezprawne, to skarżący będzie mógł domagać się pełnej rekompensaty z tytułu ewentualnie wyegzekwowanych kwot.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.
- - ---------------------- 2