Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 października 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 403/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") odrzucił skargę P. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w G.(dalej: "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 17 stycznia 2020 r. w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia WSA, że wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty zarządzeniem referendarza sądowego z 29 lipca 2020 r. W konsekwencji Skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z 15 września 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji gdy od skargi nie został uiszczony wpis sądowy, strona wnosząca ten środek zaskarżenia powinna na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną kwotę. Zaniedbanie tego obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych zdarzeniem, które zawiesza obowiązek uiszczenia wpisu jest złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W przypadku zakończenia postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla skarżącego, skarżący wzywany jest do uiszczenia wpisu sądowego. Co istotne, ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wywołuje już jednak skutków suspensywnych (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I FZ 159/09; z 24 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 444/10; z 28 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1003/10; z 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 66/15; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że z uwagi na nieuiszczenie przez Skarżącą wpisu sądowego od skargi, pomimo skutecznie doręczonego wezwania, WSA zobligowany był skargę odrzucić, stosownie do wyraźnej dyspozycji art. 220 § 3 p.p.s.a. W tym kontekście zaskarżone rozstrzygnięcie WSA ocenić należy jako zgodne z prawem i w pełni uzasadnione zaistniałymi w sprawie zdarzeniami procesowymi, na które trafnie powołał się WSA w pisemnych motywach wydanego postanowienia. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.