Uzasadnienie
UZASADNEINIE
Postanowieniem z 19 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji powołał art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") i wyjaśnił, że wniosek o wstrzymanie egzekucji nie znajduje podstaw w przepisach normujących postępowanie sądowoadministracyjne.
Strona złożyła zażalenie od zapadłego orzeczenia, w którym wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Zarzuciła mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że powyższy przepis nie daje podstaw do wstrzymania egzekucji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treścią art. 61 § 3 p.p.s.a objęte są także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Niemniej przedmiotem ochrony tymczasowej nie są objęte wszystkie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, lecz jedynie te, które nadają się do wykonania.
Przez wykonanie aktu należy rozumieć dobrowolne lub przymusowe zrealizowanie stanu zawartego w danym akcie. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Natomiast przymiotu wykonalności nie będą miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo rozstrzygnięcia, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. dotyczące zawieszenia czy umorzenia postępowania. (zob. postanowienie NSA z 21.09. 2023 r., w sprawie sygn. akt II GZ 344/23, CBOISA).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zasadnie sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania prowadzonej egzekucji należy do kompetencji organu administracji publicznej, który prowadzi postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne nie mają kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach. Dopiero wydane w postępowaniu administracyjnym akty administracyjne, podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny nie jest organem egzekucyjnym, dlatego nie wydaje orzeczeń merytorycznych, dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego w administracji. Tego typu orzeczenia mogą być wydawane jedynie w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 8.11.2022 r., sygn. akt III FSK 1173/22, CBOISA). Dlatego wniosek Skarżącego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a podlega odrzuceniu z powodu niewłaściwości sądu do orzekania w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do podważenia stanowiska sądu pierwszej instancji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.