Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 listopada 2022 r., I SA/Gl 1304/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. L. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 24 sierpnia 2020 r., nr 2401-lEE2_.711.350.2020.2.WJ 2401-20-156945 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Jako podstawę orzeczenia wskazano art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. postanowienie. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 28 października 2020 r. skarżący wezwany został do uiszczenia w niniejszej sprawie wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, skarżący wniósł na nie zażalenie oraz złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z 9 lutego 2021 r., sygn. akt III FZ 1 26/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyżej wskazane zażalenie. Z kolei postanowieniem z 22 lipca 2021 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a następnie postanowieniem z 21 października 2021 r. sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Z uwagi na powyższe, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 22 października 2021 r. skarżący wezwany został do wykonania prawomocnego zarządzenia z 28 października 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z 23 listopada 2021 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie z 22 października 2021 r. Postanowieniem z 10 stycznia 2022 r. sąd odrzucił ww. zażalenie jako niedopuszczalne[pic] W piśmie z 10 lutego 2022 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 10 stycznia 2022 r. Zażalenie to oddalone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 czerwca 2022 r., sygn. akt III FZ 140/22. Należny wpis od skargi nie został uiszczony.
W dniu 27 grudnia 2022 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, w którym wskazał, że nie zgadza się w całości z zapadłym rozstrzygnięciem i zarzuca mu naruszenie prawa materialnego, procesowego, ustawowego, błędną interpretację. W jego ocenie sąd nie przeanalizował treści złożonych przez niego dowodów i dokumentów przy ustalaniu wysokości uzyskiwanego przez skarżącego wynagrodzenia. Ponadto, jeżeli sąd uznał, że załączone dokumenty nie były wystarczające do zwolnienia od kosztów, w jego ocenie, winien on ponownie, w sposób nieograniczony wzywać stronę do ich uzupełnienia. Skarżący w zażaleniu opisał również swoją sytuację materialną, która w jego ocenie świadczy o tym, że strony nie stać na ponoszenie kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma (w tym przypadku skargi), od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (w tym przypadku wpis). W razie nieopłacenia skargi wzywa się wnoszącego, aby uiścił należny wpis, a niewykonanie w terminie tego wezwania skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, po prawomocnym zakończeniu postępowania w zakresie wniosku strony o przyznanie prawa pomocy prawidłowo wezwano skarżącego do wykonania zarządzenia z 28 października 2020 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 listopada 2021 r. Termin na uiszczenie wpisu od skargi płynął z dniem 24 listopada 2021 r. - skarżący opłaty nie uiścił, zatem słusznie sąd pierwszej instancji odrzucił złożoną skargę.
Działanie sądu pierwszej instancji, wbrew stanowisku strony, nie narusza przepisów prawa. Podnoszona natomiast przez skarżącego argumentacja dotycząca jego sytuacji majątkowej nie ma znaczenia na tym etapie postępowania, gdyż była ona analizowana w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, które to postępowanie zostało prawomocnie zakończone. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest postanowienie o odrzuceniu skargi strony, nie zaś kwestia zasadności przyznania jej prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.