Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 lipca 2022 r., I SA/Gd 302/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K. F. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z 30 czerwca 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia sąd wskazał, że powodem odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest niezachowanie przez skarżącą przymusu adwokackiego, wynikającego z art. 175 § 1 w zw. z art. 285f § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").
Pismem z 6 sierpnia 2022 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła osobiście sporządzone i podpisane zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym weryfikacji orzeczeń sądowych. Przesłanki dopuszczalności i tryb wnoszenia tej skargi regulują przepisy działu VIIa p.p.s.a. W art. 285l p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że w przypadkach nieuregulowanych przepisami działu VIIa do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Oznacza to, że przy wniesieniu takiej skargi obowiązuje tzw. "przymus adwokacki", czyli skarga powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego (art. 175 § 1 i 3 w zw. z art. 285l p.p.s.a.). Przymus adwokacki obowiązuje także w przypadku wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a.). Wyjątki, uregulowane w art. 175 § 2 i 2a p.p.s.a., nie mają zastosowania do skarżącej.
W tej sprawie wniesione zażalenie na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zostało sporządzone i podpisane osobiście przez skarżącą. Bezspornym pozostaje zatem, że nie został w omawianym przypadku spełniony wymóg określony w art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a. Niesporządzenie zażalenia we wskazany wyżej sposób jest brakiem nieusuwalnym, niepodlegającym konwalidacji i uzasadniającym odrzucenie zażalenia (zob. postanowienia NSA: z 7 maja 2014 r., II FZ 543/14; z 11 marca 2021 r., II GZ 41/21; z 13 kwietnia 2021 r., II OZ 208/21, publ. www.cbois.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 194 § 4, art. 197 § 1 i 2 i art. 285l p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu zażalenia. O zwrocie wpisu od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.