Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 1272/21

Uzasadnienie

Wyrokiem z 11 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 291/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. S. na bezczynność Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 11 kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej: 1. zobowiązał Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie do rozpatrzenia wniosku T. S. z dnia 11 kwietnia 2017 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

1. 2. stwierdził, że bezczynność Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
2. 3. oddalił wniosek o wymierzenie grzywny;
3. 4. zasądził od Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie na rzecz skarżącej T. S. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z 11 kwietnia 2017 r. T. S. wystąpiła do Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej o udostępnienie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.; zwanej dalej: "u.d.i.p."):

1. 1) Ilu notariuszy było łącznie wpisanych na listę notariuszy w poszczególnych latach 2014, 2015 i 2016 r. we wszystkich Izbach w Polsce?
2. 2) Ile spraw odwoławczych wpłynęło w poszczególnych latach 2014, 2015 i 2016 do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego?
3. 3) Ile rozpoznano spraw w poszczególnych latach: 2014, 2015 i 2016 r.?
4. 4) Jakie kary i ile orzekł Wyższy Sąd Dyscyplinarny w poszczególnych latach 2014, 2015 i 2016, uznając obwinionego notariusza za winnego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego, utrzymując w mocy lub zmieniając orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Notarialnej: tj. ile kar upomnienia, kar nagany, kar pieniężnych, kar pozbawienia obwinionych notariuszy prawa prowadzenia kancelarii?
5. 5) W ilu przypadkach w poszczególnych latach 2014, 2015 i 2016 obwiniony notariusz został uniewinniony od stawianych zarzutów poprzez zmianę orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego lub utrzymania przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny przewinienia przez Sąd Dyscyplinarny - Sąd I instancji?
6. 6) W ilu przypadkach Wyższy Sąd Dyscyplinarny w poszczególnych latach 2014, 2015 i 2016 uchylił orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego i sprawy te przekazał do ponownego rozpoznania?
7. 7) W ilu przypadkach Wyższy Sąd Dyscyplinarny w poszczególnych latach 2014, 2015 i 2016 postępowania umorzył?
8. 8) W ilu przypadkach Wyższy Sąd Dyscyplinarny w poszczególnych latach 2014, 2015 postępowania uchylił i w pkt 1 przekazał do ponownego rozpoznania, a w pkt 2 umorzył postępowanie?
9. 9) Ile wynosił czas trwania postępowań dyscyplinarnych przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym (licząc od daty wpływu do daty wydania orzeczenia w sprawie), tj. jaki % spraw zakończono w ciągu 3 miesięcy, jaki % spraw rozpatrywano od 3 do 6 miesięcy, jaki % spraw zakończono w czasie od 6 do 12 miesięcy, jaki % spraw zakończono - powyżej 12 miesięcy?
10. 10) Ile postępowań dyscyplinarnych toczących się przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym w poszczególnych latach 2014, 2015, 2016 zakończyło się prawomocnym orzeczeniem?
11. 11) Ile postępowań dyscyplinarnych toczących się przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym w poszczególnych latach 2014, 2015, 2016 zakończyło się prawomocnym ukaraniem obwinionego?
12. 12) Ile kasacji do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego zostało wniesionych w poszczególnych latach 2014, 2015 i 2016 od orzeczeń wydanych przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w II instancji, tj. ile przez obwinionego, przez rzecznika dyscyplinarnego, przez Ministra Sprawiedliwości, przez Rzecznika Praw Obywatelskich oraz przez Krajową Radę Notarialną?
13. 13) W jaki sposób zostały rozpoznane kasacje przez Sąd Najwyższy w poszczególnych latach 2014, 2015, 2016, tj. w ilu przypadkach SN oddalił kasację, w ilu przypadkach SN oddalając kasację uznał za oczywiście bezzasadną, w ilu przypadkach SN uchylił zaskarżone orzeczenia i umorzył postępowanie, w ilu przypadkach SN uchylił zaskarżone orzeczenia i umorzył postępowanie (w pozostałym zakresie oddalił skargę jako oczywiście bezzasadną), w ilu przypadkach SN uchylił zaskarżone orzeczenia i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania?

Wnioskodawczyni zwróciła się z prośbą o przekazanie ww. informacji w formie zwrotnej korespondencji elektronicznej wraz ze stosownymi załącznikami (w formacie doc/pdf), na adres przez nią wskazany.

Pismem z 21 kwietnia 2017 r. ww. wniosek został przekazany przez Przewodniczącą Wyższego Sądu Dyscyplinarnego do Krajowej Rady Notarialnej "zgodnie z właściwością".

Pismem z 22 kwietnia 2017 r. Krajowa Rada Notarialna wezwała wnioskodawczynię o wykazanie szczególnie ważnego interesu publicznego, uzasadniającego udostępnienie żądanej informacji publicznej, jako informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Pismem z 1 maja 2017 r. wnioskodawczyni poinformowała organ, iż w jej ocenie żądana informacja nie stanowi informacji publicznej przetworzonej, w związku z czym nie jest ona zobowiązana do wykazania, że udostępnienie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Podkreśliła przy tym, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowała do Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego jako podmiotu, który ze względu na swą właściwość posiada informacje objęte wnioskiem i jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanej informacji. Do chwili obecnej nie otrzymała jednak odpowiedzi zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Pismem z 12 maja 2017 r. Krajowa Rada Notarialna wezwała T. S., w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; "k.p.a.") w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do usunięcia braku formalnego wniosku z dnia 11 kwietnia 2017 r. w postaci braku własnoręcznego podpisu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Za pismem z 27 maja 2017 r. T. S. przesłała własnoręcznie podpisany wniosek z 11 kwietnia 2017 r. Jednocześnie wskazała, że nie wyraża zgody na dalsze kierowanie do niej korespondencji drogą elektroniczną. Ponownie wskazała, że ww. wniosek skierowała do Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego jako podmiotu, który ze względu na swą właściwość posiada informacje objęte wnioskiem, i od Wyższego Sądu Dyscyplinarnego oczekuje odpowiedzi na wniosek.

W dniu 2 czerwca 2017 r. Krajowa Rada Notarialna podjęła uchwałę nr [...] w sprawie rozpoznania wniosku T. S. z 11 kwietnia 2017 r., którą odmówiła udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu uchwały wskazała, że przedmiotowy wniosek - pierwotnie skierowany do Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego - został przekazany przez Przewodniczącą Wyższego Sądu Dyscyplinarnego do rozpatrzenia przez Krajową Radę Notarialną, która zgodnie z art. 26 § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2291 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o notariacie"), posiada osobowość prawną i może działać jako organ zobowiązany do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, w przeciwieństwie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, a tym bardziej jego Przewodniczącej. Zdaniem Krajowej Rady żądana informacja jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bowiem wymaga kompilacji posiadanego zasobu danych i wytworzenia jakościowo nowych informacji. Wnioskodawczyni, pomimo wezwania, nie wykazała szczególnie istotnego interesu w udostępnieniu żądanych informacji, co skutkowało odmową ich udostępnienia.

Pismem z 21 czerwca 2017 r. T. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej, reprezentowanego przez Przewodniczącą Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 11 kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wskazała, że przedmiotem jej żądania jest informacja publiczna, zaś Przewodnicząca Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej reprezentująca Wyższy Sąd Dyscyplinarny, który jest jednostką organizacyjną wykonującą zadania publiczne w obszarze rozstrzygania o odpowiedzialności dyscyplinarnej notariuszy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jest podmiotem mającym zdolność sądową i procesową w rozumieniu art. 32 w związku z art. 25 § 3 i art. 26 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Notarialna wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, iż w przedmiotowej sprawie decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydała Krajowa Rada Notarialna, co mieściło się w zakresie jej kompetencji. Nie można stwierdzić, że Przewodnicząca Wyższego Sądu Dyscyplinarnego pozostawała w bezczynności, ponieważ wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany na adres Krajowej Rady Notarialnej ([email protected]), a część informacji nie dotyczyła informacji związanych z funkcjonowaniem WSD, lecz funkcjonowaniem KRN. Zatem wszelkie zarzuty podniesione w skardze należy uznać za bezprzedmiotowe.

Postanowieniem z 4 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 334/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. S. W uzasadnieniu stwierdził, że sądy dyscyplinarne nie są wymienione w ustawie Prawo o notariacie jako organy samorządu notarialnego, funkcjonują one zaś przy izbach notarialnych. Nie funkcjonuje zatem taki podmiot, jak Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej, a skarga wniesiona na jego bezczynność musi zostać uznana za niedopuszczalną, a zatem podlegającą odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 5 i pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.

Postanowieniem z 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 903/18, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej na ww. postanowienie Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wskazał, iż zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienie uniemożliwia jego kontrolę. Z treści postanowienia wynika, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd była sprawa bezczynności Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 11 kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca, jak wynika z akt sprawy, wielokrotnie w toku postępowania o udzielenie informacji publicznej wskazywała, że adresatem jej wniosku jest Wyższy Sąd Dyscyplinarny i od niego oczekuje odpowiedzi na ww. wniosek.

Faktycznie treść skargi na bezczynność mogła powodować pewne niejasności została bowiem skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej. Jednak jako organ skarżony został wskazany Wyższy Sąd Dyscyplinarny (reprezentowany przez Przewodniczącą Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej), a tytuł skargi wskazuje, że dotyczy ona bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Przewodniczącą Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie.

Sąd pierwszej instancji stwierdził zaś, że skarga została wniesiona na bezczynność Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej, przedmiotem rozpoznania uczynił bezczynność Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej, a jednocześnie stwierdził, że Sądy dyscyplinarne nie są wymienione jako organy samorządu notarialnego, zaś obsługę organizacyjno-kancelaryjną sądów dyscyplinarnych zapewniają rady izb, przy których działają sądy dyscyplinarne.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie zatem wskazano w skardze kasacyjnej, że kontrolowane postanowienie wymyka się spod skutecznej kontroli instancyjnej. Nie jest oczywiste, co było podstawą odrzucenia skargi. Nie jest oczywiste, czy Sąd pierwszej instancji uznał, że sądy dyscyplinarne nie są organami zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej, czy uznał wyłącznie, że nie istnieje taki podmiot, jak Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej i na jakiej podstawie uznał, że to on był tym podmiotem, którego działania w zakresie udzielenia informacji publicznej domagała się skarżąca.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym aktualnie wyrokiem uwzględnił skargę. W pierwszej kolejności Sąd ten powołał się art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 § 1 p.p.s.a., a także omówił pojęcie bezczynności organu oraz pojęcia "sprawy publicznej", o którym mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., i "informacji publicznej", którą definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji.

Zdaniem tego Sądu w niniejszej sprawie nie może być kwestionowane, że żądana informacja obejmująca odpowiedzi na pytania 1 - 13 wniosku z 11 kwietnia 2017 r. ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i pkt 3 lit. d u.d.i.p. Dotyczy bowiem danych związanych z przedmiotem działalności podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz danych na temat załatwiania spraw przez tenże podmiot. Kluczowe jednak pozostaje rozstrzygnięcie kwestii, czy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej - Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a w związku z tym czy posiada zdolność sądową w rozumieniu art. 25 § 3 p.p.s.a.

Sąd ten przytoczył art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, określając podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, posługuje się niezdefiniowanymi pojęciami "władzy publicznej" czy "podmiotu wykonującego władzę publiczną". Zdaniem Sądu pojęć tych nie należy jednak utożsamiać wyłącznie z organem administracji publicznej w klasycznym jego rozumieniu, wynikającym z przepisów k.p.a. Krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest znacznie szerszy i wykracza poza zakres znaczeniowy pojęcia organu administracji publicznej. Podstawowym kryterium wyróżniającym, pomocnym w określeniu "statusu organu" danego podmiotu, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest wykonywanie przezeń zadań o charakterze publicznym.

Nie ma przy tym znaczenia fakt, że dany podmiot nie jest organem w znaczeniu ustrojowym, bowiem wystarczy, że jest wyodrębnioną jednostką organizacyjną w szerszej strukturze i realizuje określone przez ustawodawcę zadania o charakterze publicznym.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji sąd dyscyplinarny izby notarialnej nie jest z pewnością organem samorządu notarialnego w znaczeniu ustrojowym, ale nie można odmówić mu takiego charakteru w znaczeniu funkcjonalnym. Przepis art. 27 ustawy Prawo o notariacie wskazuje, że organami izby notarialnej są walne zgromadzenie notariuszy izby oraz rada izby notarialnej. Ustawa nie wymienia wśród organów tego samorządu zawodowego sądów dyscyplinarnych. Niemniej jednak nie może budzić wątpliwości, iż sądy dyscyplinarne izby notarialnej są jednostkami organizacyjnymi samorządu zawodowego notariuszy zajmującymi się prowadzeniem spraw dyscyplinarnych członków tej korporacji zawodowej. Sądownictwo dyscyplinarne zawodu notariusza zostało przez ustawodawcę wyodrębnione ze struktury izb notarialnych i znajduje się poza kontrolą rad tych izb. Rady zapewniają obsługę organizacyjno-kancelaryjną sądów dyscyplinarnych, nie mają jednak wpływu na działania tych jednostek.

Biorąc zatem pod uwagę funkcję sądów dyscyplinarnych notariuszy należy stwierdzić, iż ich rolą jest rozstrzyganie o odpowiedzialności członków tego samorządu za wykonywane przez nich zadania publiczne w sposób niezgodny z normami etycznymi, zawodowymi, a także za naruszenie innych obowiązków. Omawiane sądownictwo dyscyplinarne stanowi zatem wprost realizację zasady samorządności określonej w art. 17 Konstytucji RP. Nie budzi także wątpliwości Sądu pierwszej instancji, że zawód notariusza, z racji przyznanych kompetencji i roli jaką odgrywa we współczesnym obrocie prawnym, stanowi szczególny zawód zaufania publicznego. Zestawiając to z kolei z władczymi uprawnieniami sądów dyscyplinarnych (decydowanie o możliwości dalszego wykonywania zawodu notariusza), sposobem powoływania i odwoływania członków tego sądu, a także wybierania jego przewodniczącego i zastępców, należy przyjąć, że sądy te wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sąd dyscyplinarny izby notarialnej jest podmiotem mającym zdolność sądową, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Na potwierdzenie powyższego stanowiska Sąd ten powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 684/15 (pub. CBOSA). Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej jest więc podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Przechodząc do oceny zasadności skargi Sąd ten wskazał, że w sytuacji skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot zobowiązany, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań:

1. - udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; organ dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej;
2. - poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy);
3. - odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej;
4. - w przypadku zakwalifikowania wnioskowanej informacji publicznej jako informacji publicznej przetworzonej, odmówić jej udostępnienia w przypadku niezaistnienia przesłanki "szczególnie istotnego interesu publicznego" w rozumieniu w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Dopiero brak podjęcia przez podmiot zobowiązany któregokolwiek z wyżej wymienionych działań, zgodnych z przepisami u.d.i.p. i podjętych w jej granicach, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności wobec organu administracji.

W niniejszej sprawie wniosek skarżącej z 11 kwietnia 2017 r. do dnia orzekania przez Sąd pierwszej instancji nie został rozpatrzony w formie przepisanej prawem. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej - Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej, reprezentowany przez Przewodniczącą tego Sądu, nie tylko nie udostępnił wnioskowanych informacji, nie wydał decyzji odmawiającej ich udostępnienia, lecz nawet nie przeanalizował treści wniosku i nie wypowiedział się, czy jest w posiadaniu wnioskowanych informacji. Oznacza to, iż skarżony podmiot pozostaje w bezczynności. Zdaniem Sądu pierwszej instancji bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje uchwała Krajowej Rady Notarialnej nr [...] z 2 czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej zawartej we wniosku z 11 kwietnia 2017 r. z powodu niewykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Sprawa zakończona wydaniem ww. uchwały była procedowana przez niewłaściwy podmiot, tj. Krajową Radę Notarialną, w sytuacji gdy we wniosku o udostępnienie informacji publicznej jako jego adresat, a następnie w skardze na bezczynność, został wskazany Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej. Uchwała ta nie mogła być zatem przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu.

Sąd ten stwierdził jednocześnie, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wynikała ona bowiem z błędnej wykładni przepisów u.d.i.p. i nieprawidłowego przeświadczenia podmiotu zobowiązanego, że wniosek powinien zostać przekazany według właściwości do Krajowej Rady Notarialnej. Ta z kolei błędnie przejęła, że Wyższy Sąd Dyscyplinarny - niebędący organem samorządu notarialnego w znaczeniu ustrojowym i nie posiadający osobowości prawnej - nie jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny, o co wnioskowała skarżąca.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania obejmujących wpis od skargi (100 złotych) orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. jak w pkt 4 wyroku. Zasądzając od Krajowej Rady Notarialnej zwrot poniesionych przez skarżącą koszów postępowania Sąd wziął pod uwagę treść art. 26 § 3 i art. 70 ustawy Prawo o notariacie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Krajowa Rada Notarialna reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. 1. przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:
2. - art. 25 § 3 p.p.s.a. i art. 26 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 32 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 5 i 6 p.p.s.a., polegające na rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi Pani T. S. na bezczynność w zakresie udostępniania informacji publicznej przez Przewodniczącą Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie, a w konsekwencji zobowiązanie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie do rozpatrzenia wniosku z 11 kwietnia 2017 r., podczas gdy Sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę Pani T. S., albowiem taki podmiot jak Przewodnicząca Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie nie istnieje, jak i również nie istnieje Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej, a zatem podmioty te nie mogą posiadać zdolności sądowej i procesowej; naruszenie to, na podstawie art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a., skutkuje nieważnością postępowania;
3. - art. 142 § 1 p.p.s.a. i art. 67 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 65 § 1 p.p.s.a. poprzez niedoręczenie Krajowej Radzie Notarialnej odpisu wydanego w sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem oraz innych pism w sprawie, podczas gdy w postępowaniu ze skargi Pani T. S., toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, zapadł wyrok nakładający na Krajową Radę Notarialną obowiązek zwrotu kosztów postępowania (pkt 4. zaskarżonego wyroku); naruszenie to pozbawiło Krajową Radę Notarialną możności obrony swych praw, co w efekcie, na podstawie art. 183 § 2 pkt. 5 p.p.s.a. skutkuje nieważnością postępowania;
4. - art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpatrzenie skargi Pani T. S. z 21 czerwca 2017 r., podczas gdy skarga ta zawierała braki w zakresie precyzyjnego określenia organu, którego bezczynność została zaskarżona, co w konsekwencji uniemożliwiało nadanie sprawie dalszego biegu; naruszenie to spowodowało przedwczesne rozpatrzenie skargi przez Sąd pierwszej instancji;
5. - art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 25 § 3 p.p.s.a. i art. 26 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 32 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej posiada zdolność sądową oraz procesową i może być stroną postępowania w przedmiocie skargi na bezczynność, a w konsekwencji dopuszczalne jest nałożenie na niego obowiązku rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie dostępu do informacji publicznej, podczas gdy zdolność sądową i procesową do bycia stroną przedmiotowego postępowania posiadała wyłącznie Krajowa Rada Notarialna; naruszenie to doprowadziło do wydania wyroku zobowiązującego Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej do rozpatrzenia wniosku Pani T. S., zamiast wyroku oddalającego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.;
6. - art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 32 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż Krajowa Rada Notarialna nie jest stroną przedmiotowego postępowania, podczas gdy Krajowa Rada Notarialna jako podmiot wyłącznie zobowiązany do rozpatrzenia wniosku Pani T. S. z 11 kwietnia 2017 r., uprawniona była do udziału w toczącym się postępowaniu; naruszenie to skutkowało wydaniem zaskarżonego wyroku, zamiast oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a;
7. - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niezawierające precyzyjnego wskazania podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia oraz wskazań co do dalszego postępowania, które to naruszenie powoduje, że zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej;
8. - art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wniosek Pani T. S. z 11 kwietnia 2017 r. pozostał nierozpatrzony, podczas gdy Krajowa Rada Notarialna, jako organ na adres którego został przesłany ww. wniosek, przeprowadziła stosowne postępowanie i wydała w tej sprawie uchwałę nr [...] z 2 czerwca 2017 r., naruszenie to doprowadziło do wydania orzeczenia stwierdzającego bezczynność Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej, mimo braku zaistnienia ustawowych przesłanek, co w efekcie powinno skutkować oddaleniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a.;
9. - art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. w zw. z art. 70 i 26 § 3 ustawy Prawo o notariacie polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż zobowiązanym do zwrotu kosztów postępowania jest Krajowa Rada Notarialna, podczas gdy roszczenie o zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu, który dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania; naruszenie to doprowadziło do tego, że Krajowa Rada Notarialna zobowiązana została do poniesienia kosztów, mimo że nie została uznana za stronę postępowania oraz nie dopuściła się bezczynności.
10. 2. przepisów prawa materialnego:
11. - art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 26 § 3, art. 38 i art. 70 ustawy Prawo o notariacie poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., w sytuacji gdy Krajowa Rada Notarialna jako podmiot reprezentujący samorząd notarialny oraz posiadający osobowość prawną i zapewniający obsługę organizacyjno-kancelaryjną sądów dyscyplinarnych, zobowiązana była na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. do rozpatrzenia wniosku Pani T. S. z 11 kwietnia 2017 r.; naruszenie to doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że ww. wniosek pozostawiony został bez rozpoznania;
12. - art. 70 ustawy Prawo o notariacie i art. 26 § 3 ustawy Prawo o notariacie poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zobowiązanym do ponoszenia kosztów postępowania zainicjowanego skargą Pani T. S. jest Krajowa Rada Notarialna, podczas gdy ww. przepisy nie dają żadnych podstaw do obciążania Krajowej Rady Notarialnej kosztami postępowania prowadzonymi wobec innych podmiotów; naruszenie to doprowadziło do nieuzasadnionego zasądzenia od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz skarżącej T. S. kwoty 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, mimo uznania, że Krajowa Rada Notarialna nie była stroną tego postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Krajowa Rada Notarialna odniosła się do powyższych zarzutów. W szczególności wskazała, że pismo T. S. z 21 czerwca 2017 r. zatytułowane jako "skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Przewodnicząca Wyższego Sadu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie" skierowane zostało do WSA w Warszawie za pośrednictwem Przewodniczącej Wyższego Sadu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej. Jednocześnie z pisma tego wynika, że organ, którego dotyczy skarga to: "Wyższy Sąd Dyscyplinarny reprezentowany przez Przewodniczącą Wyższego Sadu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej". We wniosku z 11 kwietnia 2017 r. oraz w innych pismach kierowanych na adres Krajowej Rady Notarialnej skarżąca wskazywała, że wniosek skierowała do Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego (np. pismo z 17 maja 2017 r.) - później zaś wnosząc skargę na bezczynność Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie.

W ocenie organu nie sposób zatem odszyfrować, czy zaskarżona została bezczynność: (i) Przewodniczącej Krajowej Rady Notarialnej, czy (ii) Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie, czy wreszcie (iii) Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej. Bez względu jednak na zaistniałe powyżej wątpliwości interpretacyjne wskazać należy, iż podmiot taki jak Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie nie istnieje. Nie istnieje również taka funkcja jak przewodnicząca Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej. W rzeczywistości istnieje bowiem wyłącznie Wyższy Sąd Dyscyplinarny i Przewodnicząca tego sądu, których obsługę kancelaryjno-organizacyjną zapewnia Krajowa Rada Notarialna.

Ponadto nie istnieje również Przewodnicząca Krajowej Rady Notarialnej, albowiem osobą reprezentującą KRN jest Prezes Krajowej Rady Notarialnej. Nawet gdyby przyjąć, iż obowiązek określony w zaskarżonym wyroku nałożony został na Wyższy Sąd Dyscyplinarny (a nie Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie), to dostrzec trzeba również, że żaden przepis prawa nie wskazuje na to jakoby przewodniczący Wyższego Sądu Dyscyplinarnego reprezentował ten podmiot, tak zarówno w samej strukturze sądu dyscyplinarnego jak również w stosunkach z osobami trzecimi. Jak wywieść można natomiast z uzasadnienia wyroku (str. 15), zdaniem WSA w Warszawie Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej reprezentowany przez Przewodniczącą tego Sądu pozostawał w bezczynności. Z takim twierdzeniem nie sposób się zgodzić.

Ponadto organ wskazał, że przedmiotowy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak również inne pisma wysyłane przez WSA w trakcie toczącego się postępowania nie były adresowane do Krajowej Rady Notarialnej. Działanie Sądu pierwszej instancji jest tym bardziej niezrozumiałe z tego powodu, iż uprzednio Naczelny Sąd Administracyjny w tej samej sprawie adresował pisma zarówno do Krajowej Rady Notarialnej, jak i do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego. W związku z czym Krajowa Rada Notarialna dopiero na etapie ponownego rozpatrywania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie została poinformowana o wynikach toczącego się postępowania. Uchybienie to jest o tyle istotne, że na Krajową Radę Notarialną, mimo że nie została uznana przez Sąd pierwszej instancji jako strona postępowania, nałożony został obowiązek zwrotu kosztów postępowania, a co więcej wyrok zapadł w trybie uproszczonym, wobec czego KRN nie mogła przedstawić swoich argumentów podczas rozprawy.

Sąd ten również zauważył, że organy samorządu notarialnego zostały natomiast wymienione w art. 27 ustawy Prawo o notariacie, z którego wynika, że organami samorządu notarialnego są rady izb notarialnych oraz walne zgromadzenie notariuszy izby. Nadto, jak wywieść można z art. 26 § 3 ustawy Prawo o notariacie, to Izby notarialne oraz Krajowa Rada Notarialna posiadają osobowość prawną. Biorąc zatem pod uwagę całokształt ww. uregulowań to rada izby notarialnej lub Krajowa Rada Notarialna jest właściwym organem do rozpatrzenia wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a nie zaś sądy dyscyplinarne.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej odrzucenie z powodu braku przymiotu strony postępowania przez Krajową Radę Notarialną. Ewentualnie wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów.

Skarga kasacyjna Wyższego Sądu Dyscyplinarnego została prawomocnie odrzucona w związku z brakiem uzupełnienia jej braków formalnych.

Zarządzeniem z 11 października 2021 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w związku z art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t.: Dz. U. z 2020, poz. 1842), zwróciła się do stron postępowania o udzielenie informacji czy wyrażają zgodę na rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. W piśmie z 20 października 2021 r. Wyższy Sąd Dyscyplinarny wyraził zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Krajowa Rada Notarialna w piśmie z 21 października 2021 r. również taką zgodę wyraziła. Natomiast T. S. nie udzieliła odpowiedzi.

Zarządzeniem z 2 marca 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ww. ustawy z 2 marca 2020 r., skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe (brak zgody wszystkich stron na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym).

W tej sytuacji sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej oraz wszczęcie na jej podstawie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem drugiej instancji uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z przepisów p.p.s.a. Są nimi: wniesienie skargi kasacyjnej w przepisanym terminie (art. 177), przez uprawniony podmiot (art. 173 § 2), po sporządzeniu jej przez adwokata lub radcę prawnego albo inną uprawnioną osobę (art. 175), z zachowaniem wskazanych wymagań formalnoprawnych (art. 176 w związku z art. 174) oraz należyte opłacenie skargi kasacyjnej (art. 221). Niedopełnienie któregoś z tych warunków czyni skargę niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178).

Zgodnie z art. 173 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z konstrukcji powołanej normy prawnej wynika, że krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi kasacyjnej jest zamknięty i ogranicza się jedynie do tych, które zostały wymienione w tym przepisie. Dodatkowym warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej jest oficjalne doręczenie przez sąd wskazanym podmiotom odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

Zgodnie z treścią art. 32 p.p.s.a. stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei w art. 12 p.p.s.a ustawodawca sprecyzował pojęcie strony, wskazując, że ilekroć w ustawie jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. Legitymację do wniesienia skargi kasacyjnej mają zatem także uczestnicy postępowania w rozumieniu art. 33 p.p.s.a.

Mając na względzie, że wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę jest jedną z przesłanek jej dopuszczalności, w orzecznictwie przyjmuje się, iż Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu badać, czy przesłanka ta została spełniona (por. uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04).

Zasadą jest, że wniesienie skargi kasacyjnej przez nieuprawniony podmiot, m.in. przez podmiot, który nie był stroną lub uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego przed Sądem pierwszej instancji powoduje jej odrzucenie. Nie można jednak odrzucić skargi kasacyjnej z tego powodu, że została wniesiona przez podmiot niebędący stroną, jeżeli podmiot ten został dopuszczony do udziału przed wojewódzkim sądem administracyjnym i brał udział w tym postępowaniu jako strona.

Jak wynika z akt sprawy, postępowanie przed sądem pierwszej instancji zostało wszczęte na skutek skargi T. S. na bezczynność Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej reprezentowanego przez Przewodniczącego Wyższego Sądu Dyscyplinarnego – w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Stronami przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego, w rozumieniu wyżej powołanych przepisów, mogą zatem być: skarżąca oraz Wyższy Sąd Dyscyplinarny lub Przewodniczący Wyższego Sądu Dyscyplinarnego. W tej sytuacji co do zasady skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji mogli skutecznie wnieść: skarżąca, Wyższy Sąd Dyscyplinarny lub Przewodniczący Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców oraz Rzecznik Praw Dziecka. Tymczasem w przedmiotowej sprawie ten środek odwoławczy wniosła Krajowa Rada Notarialna, która nie posiada statusu strony postępowania, a także nie będąc stroną w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. nie została dopuszczona do udziału przed wojewódzkim sądem administracyjnym i nie brała udział w tym postępowaniu jako strona.

Nie brała ona udziału w postępowaniu również w charakterze uczestnika, o którym mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie doręczył także Krajowej Radzie Notarialnej odpisu zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem. Wyrok z uzasadnieniem doręczono Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu Krajowej Rady Notarialnej.

Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania dotyczące stron postępowania w kontekście formalnej dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna Krajowej Rady Notarialnej jest niedopuszczalna i jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot podlega odrzuceniu. Podmiot ten nie jest bowiem stroną postępowania w rozumieniu art. 32 w zw. z art. 12 p.p.s.a. i w zw. z art. 173 § 2 p.p.s.a., ani uczestnikiem postępowania w rozumieniu art. 33 § 2 p.p.s.a.

Należy jednak pamiętać, że skarga kasacyjna lub zażalenie może być skutecznie wniesione, gdy stronie lub uczestnikowi zostanie oficjalnie doręczone przez sąd orzekający odpowiednio - wyrok z uzasadnieniem stosownie do przepisu art. 173 § 2 p.p.s.a. lub postanowienia z uzasadnieniem stosownie do przepisu art. 194 § 2 p.p.s.a. Wniesienie środka odwoławczego z pominięciem tego etapu, nawet jeśli orzeczenie dotyczy interesu prawnego wnoszącego, nie może być uznane za skutecznie wniesione. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że nawet omyłkowe doręczenie stronie orzeczenia WSA bez jej wniosku z art. 141 § 2 p.p.s.a. uniemożliwia tej stronie wniesienie skargi kasacyjnej (post. NSA z 2 września 2016 r., II OZ 830/16, post. NSA z 1 marca 2005 r. II GZ 9/05).

W tej sytuacji, wobec niedopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej przez Krajową Radę Notarialną, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a., postanowił odrzucić skargę kasacyjną tego podmiotu.

Wniosek skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie. Koszty postępowania sądowoadministracyjnego przysługują wyłącznie w przypadkach określonych w przepisach art. 200 p.p.s.a., art. 201 p.p.s.a., zaś koszty postępowania kasacyjnego zasądza się wyłącznie w przypadkach określonych w przepisach art. 203 p.p.s.a. i art. 204 p.p.s.a. W pozostałych przypadkach do ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego znajduje zastosowanie generalna zasada wynikająca z art. 199 p.p.s.a. W związku z tym, iż nie zachodził żaden z przypadków pozwalający na zasądzenie kosztów postępowania od jednej za stron na rzecz drugiej strony, wniosek skarżącej został w punkcie 2. oddalony.