Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 2368/21

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 531/19 oddalił skargę W. R. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 12 marca 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 16 października 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku handlowo-usługowego na terenie działek nr [...] i [...] w obrębie B., gm. K. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej zwanej P.p.s.a. związany był oceną prawną wyrażoną w uprzednio wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 489/18, w którym stwierdzono m.in., że raport nie spełniał wszystkich wymogów określonych przepisami prawa w zakresie określenia wpływu inwestycji na środowisko w na etapie jej likwidacji, czego nie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, zwane dalej w skrócie SKO wydające decyzję w dniu 9 lutego 2018 r.

W ocenie Sądu organ drugiej instancji ponownie badający sprawę zastosował się do oceny prawnej i wskazań ww. wyroku, przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe na podstawie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. i wyczerpująco wyjaśnił motywy uznania, że skutki mogące mieć miejsce w wariancie likwidacji inwestycji nie przemawiają przeciwko odmowie udzielenia inwestorowi środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia. Raport uzupełniono o brakujące części i dokument ten został poddany prawidłowej ocenie organu. Wskazano w nim w szczególności, że o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na etapie jej likwidacji można mówić jedynie jako o sytuacji czysto hipotetycznej. Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest brak likwidacji obiektu i jego oddziaływania na środowisko na tym etapie.

Z uwagi na bardzo wysokie koszty realizacji inwestycji inwestor nie zakłada likwidacji obiektu. W raporcie wskazano sposoby dostosowania obiektu do nowej funkcji w przypadku braku opłacalności dotychczasowego sposobu wykorzystania obiektu. Najistotniejsze elementy w budynku świadczą o tym, że może on zmienić swoją funkcję bez konieczności jego likwidacji. Zmiany będą miały charakter jedynie prac remontowych. Inwestor wskazał sposób zagospodarowania odpadów w takim przypadku. Przedstawiono rozważania na temat wariantu likwidacji budynku, zakładającego całkowitą rozbiórkę. Przedstawiono szacowanie ilości i rodzajów powstałych w przypadku całkowitego demontażu obiektu odpadów oraz sposoby postępowania z nimi. Szczegółowo wskazano rodzaje emisji na środowisko mających miejsce w trakcie likwidacji inwestycji. Przedstawiono przewidywany zakres działań i następstwa likwidacji obiektu oraz środki służące ochronie poszczególnych elementów środowiska, w tym przypadku dla ludzi i środowiska.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że dokumentacja inwestora uzupełniająca brakujące części raportu wpłynęła do SKO w dniu 17 grudnia 2018 r. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2019 r. SKO poinformowało strony postępowania o braku możliwości załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie oraz poinformowało o prawie stron do czynnego udziału w tym postępowaniu. Skarżący mieli realną możliwość skorzystania z przysługujących im uprawnień procesowych, w tym wglądu w uzupełnienie raportu, który był jedynym dokumentem, jaki został dodatkowo zebrany w postępowaniu odwoławczym. Zakładając, iż oczekiwaniem skarżących było, że bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ winien był zawiadomić strony o zakończeniu postępowania dowodowego i o uzupełnieniu raportu, to skarżący nie wskazali jakich konkretnie zarzutów procesowych przeciwko trafności przedmiotowego raportu nie przedstawili, które miałby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie podzielono także zarzutu naruszenia art. 15 i art. 136 K.p.a. SKO samodzielnie dokonało uzupełnienia materiału dowodowego, na co zezwalał art. 136 K.p.a. i nie było zobligowane do poddawania go weryfikacji przez organ pierwszej instancji. Zaakcentowano, że przeprowadzenie postępowania uzupełniającego przez organ odwoławczy było konsekwencją wydania przez Sąd wyroku z dnia 27 września 2018 r.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wbrew twierdzeniom stron, nie doszło również do naruszenia art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm.) zwanej dalej u.u.i.ś., poprzez błędne określenie kręgu stron postępowania. Skarżący podnosząc ww. zarzut powołali się na naruszenie interesu prawnego innego podmiotu. Dochodzenie usunięcia tego rodzaju naruszenia prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe przez każdą stronę i uczestnika postępowania administracyjnego, ale wyłącznie przez ten podmiot, którego takie naruszenie bezpośrednio dotyczy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:

1. 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne niezastosowanie:
2. a) art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. poprzez przyjęcie, że SKO w pełni uzupełniło materiał dowodowy w zakresie brakujących części raportu środowiskowego, podczas gdy Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł regulacji art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., która wymaga - przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - uzgodnień raportu także w zakresie objętym jego uzupełnieniem z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska;
3. b) art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. poprzez przyjęcie, że SKO w pełni uzupełniło materiał dowodowy w zakresie brakujących części raportu środowiskowego, podczas gdy Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł regulacji art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., która wymaga - przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - zasięgnięcia opinii właściwego powiatowego inspektora sanitarnego co do raportu i jego uzupełnienia;
4. c) art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. polegające na przyjęciu, że SKO wydało decyzję z uwzględnieniem wymaganych przepisami prawa dokumentów, podczas gdy SKO wydało decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bez uzyskania wymaganych w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. uzgodnień i opinii, uznając tym samym, że uzupełnienie raportu nie wymaga dokonania uzgodnień z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz wydania opinii przez właściwego powiatowego inspektora sanitarnego;
5. 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
6. a) art. 174 pkt 2 w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 10 K.p.a. poprzez wadliwą kontrolę orzeczenia organu administracji publicznej i w efekcie brak zawiadomienia strony skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego i uzupełnieniu raportu środowiskowego, co w konsekwencji uniemożliwiło tej stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, składanie zastrzeżeń do uzupełnionego raportu i wniosków dowodowych w sprawie;
7. b) art. 174 pkt 2 w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 15 K.p.a. oraz art. 136 K.p.a. poprzez wadliwą kontrolę orzeczenia organu administracji publicznej i w efekcie brak zlecenia analizy uzupełnionego materiału dowodowego organowi pierwszej instancji, co w efekcie doprowadziło do oceny całości raportu jedynie przez jedną instancję i pozbawiło możliwości weryfikacji wyników analizy przez obie instancje organów administracji publicznej, co ostatecznie skutkowało wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa;
8. c) art. 174 pkt 2 w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez wadliwą kontrolę orzeczenia organu administracji publicznej i wadliwą ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, a wskutek tego błędne oddalenie skargi i uznanie, że SKO w sposób wyczerpujący zebrało materiał dowodowy jak również go rozpatrzyło, podczas gdy ww. organ administracji publicznej pominął w materiale dowodowym uzyskanie wymaganych przepisami prawa uzgodnień i opinii, jak również błędnie zgromadziło materiał dowodowy w zakresie ustalenia stron postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wynikających z ww. przepisów w tej sprawie nie zachodzi, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 489/18 uchylił decyzję SKO z dnia 9 lutego 2018 r. i zobowiązał ten organ do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie uzupełnienia raportu w części obejmującej oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji, a także samodzielnej oceny całości raportu przygotowanego w tej sprawie.

Takimi wskazaniami co do dalszego postępowania było SKO związane na podstawie art. 153 P.p.s.a. Wskazania te należało wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Trafnie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. oraz art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. polegające na braku ponowienia uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym chociażby uzupełnionej - na etapie postępowania odwoławczego - części raportu oddziaływania na środowisko dla danego przedsięwzięcia.

Zgodnie z powołanymi przepisami w przypadku, gdy jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji obligatoryjnie uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.) oraz zasięga opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś.).

Tym samym skoro ww. przepisy nakładają obowiązek uzgodnienia i zaopiniowania warunków realizacji przedsięwzięcia w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to obowiązek ten obejmuje także przypadek, gdy następuje uzupełnienie tej oceny w takim zakresie, w jakim dotyczy to zadań regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Innymi słowy, jeżeli sporządzony w ramach oceny oddziaływania na środowisko raport zostaje uzupełniony w takim zakresie, w jakim obejmuje on dodatkowe informacje wskazujące na oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia na środowisko naturalne lub jego elementy, to koniecznym jest ponowienie uzgodnienia i zaopiniowania wymaganych art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. Brak przeprowadzenia takich czynności stanowi o istotnej wadliwości decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia.

Ponad wszelką wątpliwość z uzupełnionego raportu obejmującego opis oddziaływania na środowisko na etapie likwidacji przedsięwzięcia wynika, że na tym etapie będą powstawały różnorodne odpady i sam podmiot uzupełniający raport analizuje wpływ na etapie likwidacji tego przedsięwzięcia m.in. na grunty, wody gruntowe, wody powierzchniowe, powietrze, emisje hałasu i substancji gazowych. Tym samym należało ponowić etap uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i właściwym państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym.

Na konieczność uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwym organem ochrony środowiska oraz opiniowania z właściwym organem sanitarnym wskazuje również orzecznictwo sądowe (np. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 1824/21).

W związku z tym trafnym jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., zgodnie z którym w przypadku, gdy była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bierze pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. Nie budzi wątpliwości, że warunkiem jakiegokolwiek "wzięcia pod uwagę" wyników uzgodnień i opinii jest uprzednie zwrócenie się o takie uzgodnienia i zaopiniowania. Pominięcie tego etapu w tej sprawie przez SKO stanowi o naruszeniu art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.

Błędnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że w przedmiotowej sprawie mimo uzupełnionego raportu nie było wymagane dokonanie uzgodnień z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zwrócenie się o zaopiniowanie do właściwego powiatowego inspektora sanitarnego.

Przechodząc do kontroli zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji należy stwierdzić, że zasadnym jest zarzut naruszenia w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienie i błędne przyjęcie, że w tej sprawie SKO prawidłowo zastosowało art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji na skutek nieprawidłowej kontroli decyzji SKO i wadliwej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie wadliwie uznał, że organ ten w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i go rozpatrzył, podczas gdy SKO ponownie prowadząc postępowanie pominęło w materiale dowodowym uzyskanie wymaganych przepisami prawa uzgodnień i opinii.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne. W tej sprawie na skutek wyroku WSA w Szczecinie z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 489/18 w pełni dopuszczalnym było przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. Uzupełniany materiał dowodowy nie przesądza o całokształcie ustaleń stanu faktycznego w tej sprawie, ale tylko w jego części i w pełni dopuszczalnym było, kierując się zasadą ekonomii procesowej, dążenie do przyspieszenia rozpoznania tej sprawy poprzez uzupełnienie dowodów przez organ odwoławczy przy zachowaniu prawa stron do bezstronnego i transparentnego przebiegu postępowania z ich udziałem, a także prawidłowego ustalenia wszystkich istotnych okoliczności kształtujących stan faktyczny sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie podziela pogląd wyrażony w szeregu orzeczeniach NSA, zgodnie z którym przeprowadzenie samodzielnie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego jest dopuszczalne, a nawet pożądane wtedy, gdy nie będzie skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania (wyrok NSA z 28 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2567/20; wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 3557/19). Tym samym w tej sprawie ograniczenie postępowania dowodowego tylko do SKO nie naruszało zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 K.p.a.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 10 K.p.a. poprzez wadliwą kontrolę decyzji SKO i uznanie za okoliczność nieistotną brak zawiadomienia strony skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego i uzupełnieniu raportu środowiskowego, co z kolei uniemożliwiło tej stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, składanie zastrzeżeń do uzupełnionego raportu i wniosków dowodowych w sprawie.

Zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W tej sprawie, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że art. 10 § 1 K.p.a. został przez SKO dochowany. Jak wynika z akt sprawy SKO postanowieniem z dnia 15 lutego 2019 r., po otrzymaniu uzupełnionego raportu, zawiadomiło strony o braku możliwości załatwienia tej sprawy w ustawowym terminie oraz poinformowało o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań (akta administracyjne sprawy, karta nr 75). Po otrzymaniu tego zawiadomienia strony mogły do dnia 12 marca 2019 r. zapoznać się z materiałem dowodowym lub zgłaszać swoje zastrzeżenia i uwagi.

Nie można uznać w niniejszej sprawie za zasadny zarzut pominięcia przez organ administracyjny innej strony postępowania niż strona skarżąca.

W orzecznictwie dominuje pogląd, że wprawdzie prowadzenie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego z pominięciem strony tego postępowania stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ale tylko ten podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, może skutecznie powołać się na zarzut jego pominięcia w toku postępowania administracyjnego. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotu biorącego udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym.

Tym samym podmiotowi, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, przysługuje prawo wniesienia wniosku o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z 28 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 825/20; wyrok NSA z 15 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 2055/19; wyrok NSA z 21 czerwca 2022 r. sygn. akt I OSK 1897/21; wyrok NSA z 23 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 483/22). Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w tej sprawie w pełni pogląd ten podtrzymuje.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, sprowadzające się do braku zastosowania art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.u.i.ś. oraz art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., a także naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. nie dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji są zasadne. Ich zasadność przesądziła o konieczności zarówno uchylenia zaskarżonego wyroku jak i zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. w punkcie pierwszym wyroku uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę i uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w związku 193 P.p.s.a. zaskarżoną decyzję.

Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę, będąc związany przedstawioną wyżej wykładnią przepisów - na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 153 P.p.s.a. - zobowiązany jest w pełni wykonać wskazania wynikające z poprzedniego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 489/18 w zakresie uzupełnienia raportu oraz zastosować właściwe przepisy, w tym art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś., poprzedzające wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie zasądzić na rzecz W. R. i W. P. solidarnie kwotę 1137 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Koszty te obejmują zwrot wpisu stosunkowego od skargi w wysokości 200 zł, zwrot opłaty za udzielenie pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, zwrot opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji w wysokości 100 zł, zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 14 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).