Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia [...] stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 464/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: (1) zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] 2019 r., (2) stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, (3) zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z dnia [...] 2019 r. w oparciu o art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej u.d.i.p.) wniósł o udostępnienie pytań egzaminacyjnych, stosowanych na egzaminach państwowych w roku 2018 i 2019 w Mazowieckim Urzędzie w W. dla kandydatów na instruktorów i instruktorów oraz kandydatów na wykładowców i wykładowców prowadzących szkolenie osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania motorem, pojazdem silnikowym i tramwajem, precyzując następnie, że chodzi mu o pytania egzaminacyjne znajdujące się w dokumentach urzędowych, w oparciu o które przeprowadzono w podanych latach egzaminy.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia [...] 2019 r. odmówił udostępnienia wnioskowanych pytań egzaminacyjnych, wyjaśniając, że zgodnie z art. 39 ust. 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.
Uwzględniając skargę R.G., Sąd I instancji stanął na stanowisku, że wytworzony przez organ dokument jakim jest arkusz egzaminacyjny, stanowi zarówno w formie i treści, metodę weryfikacji efektów kształcenia i jako taki stanowi informację publiczną.
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji Wojewoda Mazowiecki reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego nieuwzględnienie i uznanie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku R.G. z dnia [...] 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Podkreślił, że sporną kwestię rozstrzygnął ustawodawca na gruncie art. 39 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami stanowiąc wprost w drugim zdaniu, że katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Powyższe sprawia, że stosowane na płaszczyźnie u.d.i.p. kryteria ogólne za pośrednictwem, których przesądza się, czy dana treść stanowi informację publiczną są w odniesieniu do pytań egzaminacyjnych całkowicie bez znaczenia.
Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego polegającego na oddaleniu skargi na bezczynność, względnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według 182 § 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art.183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.
Z tego względu, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek zarzut kasacyjny nie odpowiada ściśle wymogom art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Wobec tego, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia prawa materialnego, to zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może to mieć miejsce przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Skarżący kasacyjnie doprecyzował swoje stanowisko w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ogóle nie zajął stanowiska wobec treści art. 39 ust. 7 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko to podziela i podkreśla, że w myśl wspomnianego wyżej przepisu "katalog pytań oraz pytania zawarte w teście egzaminacyjnym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej".
Ustawodawca uznał, że żądane przez skarżącego informacje nie stanowią części katalogu informacji publicznej wymienionej w art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Trafnie zauważa skarżący kasacyjnie, że treść przepisu art. 39 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami umknęła uwadze Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołany przepis art. 39 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami jest jednoznaczny w treści a jego interpretacja nie budzi wątpliwości.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i skargę oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego od R.G. na rzecz skarżącego kasacyjnie organu orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a. i art. 207 § 1 p.p.s.a.