Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 211/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. N. na bezczynność Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z 6 marca 2017 r. J. N. zwrócił się do Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. w T., na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1198 ze zm.; zwana dalej: "u.d.i.p."), o udostępnienie informacji publicznej przez przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej na działkach będących własnością skarżącego (położone w R., [...], województwo podkarpackie, nr księgi wieczystej [...]), w szczególności wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji tych urządzeń na ww. działce oraz innych dokumentów techniczno-prawnych (protokołów odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych, protokołów zdawczo-odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów, decyzji wydanych przez ówczesne organy administracji publicznej np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast i Osiedli itp., ustalające miejsce i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzji zatwierdzających plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjnym obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych, planów z mapkami itp.), pod rygorem podjęcia kroków prawnych z art. 21 i art. 23 u.d.i.p.
Pismem z 20 marca 2017 r. Spółka poinformowała skarżącego, iż objęta wnioskiem dokumentacja nie może zostać udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. z powodu konieczności przeprowadzenia dodatkowej kwerendy zasobów archiwalnych. Na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wskazała, że ww. wniosek będzie rozpatrzony do 2 miesięcy od jego otrzymania.
Pismem z 27 marca 2020 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Spółki w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku z 6 marca 2017 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z art. 17 u.d.i.p. Skarżący wniósł o: a) stwierdzenie bezczynności Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na ww. wniosek w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.; b) zobowiązanie Spółki do udzielenia informacji publicznej w zakresie i formie zgodnej z ww. wnioskiem w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; c) zasądzenie od Spółki kosztów postępowania; d) zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; e) przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie. Wyjaśniła, że pismem z 2 kwietnia 2020 r. uczyniła zadość ww. wnioskowi skarżącego i udzieliła informacji publicznej, przesyłając kserokopie: decyzji Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie z [...] grudnia 1984 r. - zatwierdzającą plan realizacyjny; decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w Nowej Sarzynie z [...] marca 1985 r.; zaświadczenie Komisji Planowania przy Radzie Ministrów, Zespół Gospodarki Terenowej z [...] czerwca 1964 r. o Lokalizacji Ogólnej nr [...]; Informację o Lokalizacji szczegółowej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z [...] czerwca 1964 r.; decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Leżajsku, Wydział Spraw Wewnętrznych z [...] lipca 1964 r.
Spółka wskazała, że na działce nr [...] wybudowane są gazociągi wysokiego ciśnienia (DN300 relacji Jelna - Tarnogóra i DN700 relacji Jarosław – Puławy) i udostępnione kserokopie dokumentacji wiążą się z budową ww. gazociągów. Ponadto, Spółka wydała [...] kwietnia 2020 r. decyzję, znak [...], w której odmówiła udostępnienia informacji publicznej w szczególności kserokopii: a) dokumentacji technicznej i prawnej, stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji gazociągów wysokiego ciśnienia DN300 relacji Jelna - Tarnogóra i DN700 relacji Jarosław – Puławy, usytuowanych na działce nr [...]; b) innych dokumentów techniczno-prawnych, protokołów odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych, protokołów zdawczo-odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów, decyzji wydanych przez ówczesne organy administracji publicznej np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast i Osiedli itp., ustalające miejsce i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzji zatwierdzających plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjnym obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych, planów z mapkami itp.), wybudowanego gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 relacji Jelna - Tarnogóra i DN700 relacji Jarosław - Puławy usytuowanych na działce nr [...].
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. Zwrócił uwagę, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie (por. wyroki NSA z 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1561/19 i sygn. akt I OSK 3127/19 - dostępne na www.nsa.gov.pl). Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenie istoty "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest ponadto pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa.
W ocenie Sądu pierwszej instancji przedmiotem pisma z 6 marca 2017 r. jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów skarżącego w konkretnej sprawie. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej, a żądane w nim informacje nie powinny być udostępniane w trybie u.d.i.p. Nie można bowiem przy pomocy tej ustawy starać się o uzyskanie informacji we własnej sprawie (por. np.: wyroki NSA z: 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1359/18; 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12 – dostępne na www.nsa.gov.pl). Powyższa ustawa nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny.
Skoro zatem treść wniosku z 6 marca 2017 r. wprost odnosi się informacji, które służą załatwieniu konkretnej sprawy dotyczącej indywidualnej osoby, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, Sąd ten uznał, że nie można mówić o bezczynności Spółki. Sąd ten podkreślił, że z treści ww. wniosku wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że żądane informacje mają posłużyć skarżącemu do wykazania przesłanek ustanowienia płatnej służebności przesyłu na rzecz Spółki, dotyczącej urządzeń gazowych posadowionych na nieruchomościach stanowiących własność skarżącego oraz do zapłaty przez Spółkę, stosownie do art. 225 kodeksu cywilnego, wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z tych nieruchomości za okres ostatnich 10 lat.
Skoro informacje, do których odnosi się ww. wniosek, miały posłużyć do załatwiania indywidualnej sprawy skarżącego, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, Sąd pierwszej instancji uznał, że Spółka nie była bezczynna, choć w piśmie z 23 marca 2017 r., załączonym przez skarżącego do skargi, wskazała, że jego wniosek zostanie rozpatrzony możliwie szybko na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Sąd wskazał, że z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że przepis ten ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej. Organ pozostaje w bezczynności tylko w przypadku, gdy zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku zaś gdy informacja, o jaką ubiega się zainteresowany, nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.").
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez stwierdzenie bezczynności Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek J. N. z 6 marca 2017 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. oraz zobowiązanie Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. do udzielenia informacji publicznej w zakresie pozostałych nieudostępnionych informacji i w formie zgodnej z wnioskiem skarżącego z 6 marca 2017 r., w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. Złożył też wniosek ewentualny o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Nadto wniósł o zasądzenie od Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów opłat od skargi, opłat kancelaryjnych od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, opłat od skargi kasacyjnej, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 203 p.p.s.a. w zw. z art. 200 p.p.s.a. Skarżący zrzekł się rozprawy.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
- 1. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - w drodze uznania, że żądanie skarżącego z 6 marca 2017 r. skierowane do Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. o udostępnienie informacji publicznej nie dotyczy sprawy publicznej ze względu na kierowanie się - zdaniem Sądu - przez skarżącego interesem prywatnym, co w konsekwencji przekłada się na brak przymiotu informacji publicznej, podczas gdy prawidłowa analiza ww. przepisu, niejednokrotnie akcentowana w judykaturze oraz doktrynie prowadzi do wniosku, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej;
- 2. art. 4 ust. 3 u.d.i.p. - w drodze uznania przez Sąd pierwszej instancji, iż organ nie był obowiązany do udostępnienia informacji zawnioskowanych przez skarżącego pismem z 6 marca 2017 r., gdyż - zdaniem Sądu - wspomniany wniosek nie spełnia przesłanki niniejszego przepisu prawnomaterialnego w drodze uznania żądania skarżącego z 6 marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej za niedotyczącą sprawy publicznej, ze względu na kierowanie się przez skarżącego interesem prywatnym, co w konsekwencji przekłada się na brak przymiotu informacji publicznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej, co prowadzi do wniosku, iż nawet kierowanie się interesem prywatnym nie dyskwalifikuje przedmiotowego wniosku;
- 3. art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - w drodze uznania, iż Operator Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. nie dopuścił się bezczynności w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z 6 marca 2017 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., co wynikło z naruszenia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez uznanie, iż organ nie był obowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W szczególności wskazał, że dla oceny danej informacji jako publicznej istotny jest zakres przedmiotowy i podmiotowy, zaś irrelewantne pozostaje to, czy ewentualny wniosek skarżącego mógł dotyczyć również jego prywatnych interesów, gdyż jest to bezprzedmiotowe dla oceny zaistnienia przesłanek informacji publicznej. Dlatego też powołana przez Sąd pierwszej instancji okoliczność, iż skarżący wnioskiem z 6 marca 2017 r. wykazał, iż uzyskanie informacji publicznej obejmuje jego prywatne interesy, zdaje się być bezprzedmiotowa dla oceny czy zawnioskowane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej niezasadnie zarzucono naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że żądane przez wnioskodawcę informacje nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Stanowisko to Sąd oparł w szczególności na treści wniosku z 6 marca 2017 r. Treść tego wniosku wskazuje, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi udostępnianymi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ponadto jak podaje się w literaturze, sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Sprawami publicznymi nie są jednak konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz praktyczny" LexisNexis 2008 r., s. 15).
Zatem w niniejszej sprawie istotny jest fakt, że skarżący kasacyjnie, zwracając się do Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. w Warszawie o udostępnienie informacji wskazanych we wniosku z 6 marca 2017 r., nie kierował się troską o sprawy publiczne, co znalazło wprost wyraz w treści tego pisma. Uzasadnienie wniosku w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że celem wnioskodawcy było uzyskanie informacji w związku z postępowaniem sądowym, którego wszczęciem jest osobiście zainteresowany. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został zawarty w piśmie zatytułowanym "Wezwanie przesądowe do zapłaty wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej". Wnioskodawca zażądał udostępnienia "informacji publicznej" przez przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej na działkach będących własnością skarżącego (położone w R., [...], województwo podkarpackie, nr księgi wieczystej [...]), w szczególności wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji tych urządzeń na ww. działce oraz innych dokumentów techniczno-prawnych (protokołów odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych, protokołów zdawczo-odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów, decyzji wydanych przez ówczesne organy administracji publicznej np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast i Osiedli itp., ustalające miejsce i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzji zatwierdzających plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjnym obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych, planów z mapkami itp.), w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. c) u.d.i.p., pod rygorem podjęcia kroków prawnych określonych w art. 21 i art. 23 u.d.i.p.
Z treści tego wniosku wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że żądane informacje mają posłużyć wnioskodawcy do wykazania przesłanek ustanowienia płatnej służebności przesyłu na rzecz Spółki, dotyczącej urządzeń służących do przesyłu gazu posadowionych na nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawcy oraz do zapłaty przez Spółkę, stosownie do art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c., wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z tych nieruchomości za okres ostatnich 10 lat.
Nie może zatem ulegać wątpliwości, że wnioskodawca w ten sposób wykazuje swój subiektywny interes. Tymczasem u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem pisma (wniosku) skarżącego kasacyjnie z 6 marca 2017 r. jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów osoby, która pismo to składa.
Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej, a żądane w nim informacje nie powinny być udostępniane w trybie u.d.i.p. Nie można bowiem przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA: z 28 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3943/21, z 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2817/19, z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3127/19 oraz I OSK 1561/19, z 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18, z 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12, z 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 173/09, z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2265/11, z 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2231/12, z 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1500/12 i z 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1284/11; wyroki dostępne na: https://cbois.www.nsa.gov.pl).
W ww. wyrokach Naczelny Sąd wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny. Skoro zatem treść wniosku, datowanego na dzień 6 marca 2017 r., wprost odnosi się informacji, które mają posłużyć do załatwiania indywidualnych spraw osoby składającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, to Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał żądanie skargi za niezasadne.
Konstatacja, że wnioskodawca nie domagał się informacji publicznej w przytoczonym wyżej rozumieniu, a jedynie informacji we własnej indywidualnej sprawie, oznacza, że także sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 2 u.d.i.p. są nieusprawiedliwione. Bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność, że Spółka częściowo uczyniła zadość wnioskowi skarżącego kasacyjnie i doręczyła mu część wnioskowanych informacji, a odnośnie do części wniosku wydała decyzję administracyjną odmowną albowiem poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, pozostaje prawidłowość powyższej decyzji.
W wyroku z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3127/19 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym: "Ze wskazanego art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że przepis ten ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej. Organ pozostaje w bezczynności tylko w przypadku, gdy zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia informacji." (wyrok dostępny na: https://cbois.www.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze uznać należało, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku Spółki o zasądzenie na jej rzecz od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania albowiem brak było ku temu podstaw prawnych. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r., sygn. II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013 nr 3, poz. 38): "Artykuł 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną." Sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika Spółki pismo procesowe z 14 października 2020 r. nie jest odpowiedzią na skargę kasacyjną, którą zgodnie z art. 179 p.p.s.a. wnosi się do wojewódzkiego sadu administracyjnego w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej.
Z akt sprawy wynika, że odpis skargi kasacyjnej został doręczony pełnomocnikowi Spółki w dniu 17 września 2020 r., a ww. pismo procesowe zostało wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego 15 października 2020 r.