Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 174/20 oddalił skargę P. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 23 grudnia 2019 r. nr 250/K/19 w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym nr 1271/2019 z 25 października 2019 r. zwolnił mł. asp. P. S. ze służby w Policji z dniem 22 listopada 2019 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z 6 kwietnia 1990 roku o Policji stanowiącego, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.
Uzasadniając spełnienie przesłanek wynikających z ww. przepisu, organ I instancji wskazał na trwające od 13 września 2018 r. zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, a także toczące się przeciwko niemu przed Sądem Okręgowym w Bielsku-Białej postępowanie w sprawie sygn. akt III K 128/19 o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. oraz brak możliwości określenia terminu orzeczenia prawomocnego wyroku. Podkreślił ponadto, że długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych skarżącego rodzi negatywne skutki dla właściwego funkcjonowania komórki organizacyjnej, w której usytuowane jest zajmowane przez niego stanowisko, bowiem czynności służbowe - w tym należące do zawieszonego funkcjonariusza - policjanci realizują w osłabionym składzie osobowym. Przez wzgląd zatem na interes społeczny, wyrażający się dbałością o bezpieczeństwo i porządek publiczny, Komendant Miejski Policji w [...] uznał zwolnienie strony ze służby w Policji za uzasadnione.
Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie.
Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w powołanym wyżej wyroku wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.
Stosownie do powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.
Z powyższego przepisu wynika, że decyzja w przedmiocie zwolnienia ma charakter uznaniowy ("policjanta można zwolnić"). I właśnie ze względu na ów charakter sąd administracyjny bada jedynie, czy decyzja taka nie jest arbitralna lub podjęta na podstawie kryteriów pozaustawowych. Sąd nie jest zaś właściwy do przesądzenia, czy funkcjonariusz powinien nadal pozostać w służbie, czy też nie, gdyż jest to wyłączna kompetencja właściwych organów Policji.
Sąd I instancji zaznaczył, że organy nie przekroczyły granic przysługującego im uznania administracyjnego. Przeprowadziły bowiem wyczerpujące postępowanie dowodowe, a zgromadzone dowody poddały ocenie i wywiodły z nich wnioski zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym. Również wyczerpująco i trafnie przedstawiły argumentację przemawiającą za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że trafnie organy uznały, że przestępstwo, które jest zarzucane skarżącemu stanowi zachowanie społecznie naganne i podważa zaufanie do całej Policji. Policjanci, aby cieszyć się autorytetem społecznym muszą pozostawać poza podejrzeniami o zachowania sprzeczne z prawem. Skoro funkcjonariusz, który ma chronić społeczeństwo przed bezprawnymi zachowaniami sam się ich dopuszcza, w sposób oczywisty naraża na szwank zarówno własną opinię, jak i całej formacji, którą reprezentuje. Tym samym nie tylko traci przymiot nieposzlakowanej opinii, ale szkodzi wizerunkowi całej instytucji i niweczy wysiłek innych funkcjonariuszy wykonujących swą pracę z zaangażowaniem lub nawet z poświęceniem.
Natomiast tracąc nieposzlakowaną opinię skarżący przestał spełniać jeden z obligatoryjnych warunków, których spełnieniem musi się wykazać każdy policjant, albowiem zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii.
Sąd I instancji wskazał także, że przepisy ustawy o Policji zawierają przepisy gwarantujące zwolnionemu funkcjonariuszowi prawo powrotu do służby. W szczególności zgodnie z art. 42 ust. 7 pkt 2 w zw. z. ust. 1-6 ustawy o Policji w przypadku policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne lub karne skarbowe zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego stanowi to podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł P. S., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
- I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) - poprzez oddalenie skargi administracyjnej powodujące pozostawanie w obrocie prawnym decyzji administracyjnych Komendanta Wojewódzkiego Policji i Komendanta Miejskiego Policji w sytuacji gdy nastąpiło to na podstawie dokonania błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie (za organami administracyjnymi) występowania w sprawie przesłanek ustawowych zwolnienia skarżącego ze służby po myśli art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, tj. poprzez podzielenie oceny, iż przyczyną zawieszenia skarżącego było postawienie skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa (str. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) oraz przyjęcie, iż nie ustała przesłanka stosowania wobec skarżącego zawieszenia w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji skoro - jak przyjął Sąd na str. 10-11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku - przyczyną zawieszenia skarżącego było postępowanie przygotowawcze niezakończone na dzień wydania decyzji przez organ administracyjny podczas gdy:
takie jak ustalone w zaskarżonym wyroku podstawy faktyczne zastosowania środka zapobiegawczego nie wynikają z podstawy dopuszczalnego stosowania środków zapobiegawczych, jakie wymienia art. 249 § 1 k.p.k. - co oznacza, że w sprawie zupełnie pominięta została ocena własna co do pierwotnej zasadności i dalszego aktualizowania się stwierdzonych przesłanek stosowania środka w postaci zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych; podczas gdy w razie jej prawidłowego przeprowadzenia powinna była się aktualizować ocena co do potrzeby uchylenia zaskarżonych decyzji jako wydanych w okolicznościach oceny niewnikliwej, tj. takiej jaka nie wyczerpywała gwarancji procesowych skarżącego.
- - art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 15, art. 77 i art. 80 k.p.a. - poprzez oddalenie skargi administracyjnej powodujące pozostawanie w obrocie prawnym decyzji administracyjnych Komendanta Wojewódzkiego Policji w sytuacji gdy to orzeczenie uchybiało przepisowi art. 138 k.p.a. bowiem utrzymywało w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji wydany z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 11 i art.15 i art. 80 k.p.a., a polegający na dopuszczeniu się przez ten prostej transpozycji argumentacji zaczerpniętej z innych opublikowanych w sieci Internet orzeczeń sądów administracyjnych w przedmiocie dezorganizacji służby, bez odniesienia tychże do okoliczności tej konkretnej sprawy; a który to zarzut nie polegał na tym (jak to błędnie odczytał Sąd) jakoby skarżący zarzucał organowi administracji wykładnicze nawiązanie (posiłkowe odwołanie) do praktyki orzeczniczej sądów administracyjnych, lecz skopiowanie we fragmentach uzasadnienia zaczerpniętego z innych wyroków bez odniesienia tegoż do źródła, czym zastąpił wymaganą od siebie własną ocenę i w rezultacie:
dopuścił się naruszenia zasad pogłębiania zasady samodzielności, zasady pogłębiania zaufania do organu, zasady przekonywania i zasady dwuinstancyjności, skoro odebrano tym samym skarżącemu prawo do weryfikacji słuszności i samodzielności decyzji własnej organu I instancji - w sprawie indywidualnie go dotyczącej, nie udowodnił wszystkich okoliczności faktycznych, na jakich oparł swoje rozstrzygnięcie.
- - art. 106 § 4 p.p.s.a. w z w. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 2 k.p.c. -poprzez oparcie zaskarżonego orzeczenia na okolicznościach dla Sądu "oczywistych" (str. 11 zaskarżonego wyroku) w sytuacji, w której Sąd nie zwrócił na tę okoliczność uwagi stron w toku rozprawy; a po drugie poprzez odmówienie z tej podstawy konieczności udowodnienia przez organ administracyjny występowania przesłanki wydania decyzji uznaniowej w sprawie (w przedmiocie zwolnienia ze służby), tj. iż zawieszenie skarżącego w czynnościach prowadzi do dezorganizacji służby i to pomimo, że z drugiej strony Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa dalej na str. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, iż wymaga ta sytuacja odniesienia do konkretnego przypadku.
Jednakowoż jakkolwiek skarżący nie zgadza się z samymi motywami, jakie legły u podstaw zwolnienia go ze służby w Policji, z tzw. ostrożności procesowej zaskarżonemu wyrokowi zarzuca także naruszenie przepisu postępowania, a to:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 108 k.p.a.- poprzez oddalenie skargi administracyjnej powodujące ostanie się w obrocie prawnym decyzji organu II instancji w sytuacji, gdy to orzeczenie z kolei uchybiało przepisowi art. 138 k.p.a. bowiem utrzymywało w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji wydany także z naruszeniem przepisu art. 108 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę występowania w sprawie skarżącego przesłanek dopuszczających (w okolicznościach sprawy) zastosowania tego przepisu; a w rezultacie nie orzeczenie o uchyleniu zaskarżonych decyzji także w części nadania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, w której przesłanki zastosowania w sprawie przepisu art. 108 k.p.a. nie zostały spełnione w sposób uzasadniających potrzebę jego dodatkowego zastosowania, albowiem w dacie wydawania decyzji organu I instancji interes społeczny mógł być wystarczająco zabezpieczony przez stosowaną wobec skarżącego instytucję zawieszenia w czynnościach służbowych, jako że tym samym odebrano skarżącemu możliwość czynnego pełnienia służby, zaś dodatkowe nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności po myśli art. 108 k.p.a. określające natychmiastową datę wykonalności skutku zwolnienia (tj. przed nadejściem skutku ostateczności decyzji administracyjnej) ponad miarę stanowiło dolegliwość dla strony postępowania.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) Przewodnicząca Wydziału III zarządzeniem z dnia 14 listopada 2022 r. wyznaczyła posiedzenie niejawne w dniu 19 stycznia 2023 r.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jako nieuzasadniony ocenić należy zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Na wstępie zauważyć należy, że kilkakrotnie powtarzany zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. został sformułowany niepoprawnie Te dwa przepisy zawierają normy przeciwstawne i art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie może zostać naruszony równocześnie z art. 151 p.p.s.a., są to bowiem przepisy wzajemnie się wykluczające, stosowane przez sąd w różnych stanach prawnych. Sąd I instancji nie mógł zatem jednocześnie naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a.
Następnie zwrócić należy uwagę, że naruszenie prawa procesowego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Tymczasem skarżący nie wskazał o jaką postać naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. mu chodzi: błędne ich zastosowanie, czy błędną wykładnię, posługując się enigmatycznym stwierdzeniem, że naruszenie przepisu nastąpiło "na podstawie dokonania błędnych ustaleń faktycznych". Można się jedynie domyślać, że chodziło o ich błędne zastosowanie. Zgodzi się wprawdzie należy ze skarżącym kasacyjnie, że "nie jest zaś tak, aby sam fakt postawienia komuś zarzutu popełnienia przestępstwa (...) powodował obligatoryjnie zastosowanie środka zapobiegawczego", lecz w przedmiotowej sprawie taki środek wobec skarżącego P. S. zastosowano.
W dniu 13 września 2018 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Częstochowie w drodze postanowienia zastosował środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia podejrzanego w czynnościach funkcjonariusza Policji i zakazu opuszczania kraju, przy czym zakaz opuszczania kraju został później uchylony. Pismem z 4 września 2019 r. Prokuratura Okręgowa w Częstochowie powiadomiła Komendanta Miejskiego Policji o skierowaniu do Sądu Okręgowego aktu oskarżenia przeciwko stronie, wobec czego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach funkcjonariusza Policji nie został uchylony.
Zatem nie budzi wątpliwości, że skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych od 13 września 2018 r., a na chwilę wydania zaskarżonej decyzji nadal toczyło się przeciwko niemu przed Sądem Okręgowym w Bielsku-Białej postępowanie w sprawie sygn. akt III K 128/19 o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. oraz brak możliwości określenia terminu orzeczenia prawomocnego wyroku. Okoliczności te są jasne oraz wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego. Wbrew bezpodstawnym sugestiom skarżącego kasacyjnie organy administracyjne, ani sąd administracyjny nie są władne badać zasadności postanowienia prokuratora o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych oraz aktualności takiego postanowienia wskutek upływu czasu. Podobnie nie jest zadaniem organów w tym postępowaniu "zgłębianie" akt sprawy sądowej, ani też ich analiza pod kątem prawidłowego sformułowania zarzutów przez oskarżyciela publicznego, czy też przyczyn długotrwałości postępowania przygotowawczego oraz karnego (a w szczególności, czy przyczynił się do tego sam skarżący).
Istotne dla organów i Sądu I instancji w niniejszej sprawie były wyłącznie to, czy zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji upłynął względem skarżącego okres 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych i czy nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Materiał dowodowy w całości potwierdza zaistnienie tych okoliczności potwierdza.
Również kolejny zarzut jest oczywiście bezzasadny. Przypomnieć należy, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10).
Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12).
Tymczasem powołany w tym zarzucie art. 138 k.p.a. dzieli się na pięć paragrafów, a pierwszy z nich jeszcze na trzy punkty. Utrudnia ta kontrolę tego zarzutu, gdyż NSA może jedynie domniemywać, że skarżącemu kasacyjnie chodziło prawdopodobnie o zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Co więcej, tak jak w poprzednim zarzucie fachowy pełnomocnik skarżącego nie wskazał o jaką postać naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 15, art. 77 i art. 80 k.p.a. mu chodzi: błędne ich zastosowanie, czy błędną wykładnię. Powołując zarzut naruszenia wymienionych przepisów należało w stosunku do każdego z nich wskazać postać jego naruszenia oraz szczegółowo ją uzasadnić. Podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.
W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany lub stosowany przepis prawa. Tymczasem skarga kasacyjna nie spełnia tych wymagań. Ubocznie jedynie wskazać należy, że nie jest znana procedurze administracyjnej zarzucona jako naruszona zasada "pogłębiania zasady samodzielności", a w szczególności nie wynika ona z żadnego z przytoczonych w tym zarzucie przepisów. Nadto niewątpliwie ponad roczne zawieszenie w czynnościach służbowych skarżącego nie mogło pozostać bez wpływu na sprawne funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w której policjant miał pełnić służbę. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że prawidłowe wykonywanie zadań oraz sprawne funkcjonowanie całej Policji i poszczególnych jej komórek organizacyjnych utrudnia każde długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych (niezależnie od przyczyny – absencja chorobowa, zawieszenie w czynnościach) przez policjanta.
Skutki długotrwałego, bo przekraczającego 12 miesięcy, zawieszenia policjanta w wykonywaniu obowiązków służbowych na funkcjonowanie Policji i dla interesu społecznego, tożsamego z dobrem formacji, są oczywiste i nie wymagają dowodzenia. Teza ta była wielokrotnie wypowiadana w orzecznictwie NSA, na co zasadnie zwróciły uwagę organy i Sąd pierwszej instancji. Faktem powszechnie znanym jest to, że etaty i środki, którymi dysponuje Policja, są niewystarczające. Zatem muszą być one wykorzystane jak najbardziej efektywnie, gdyż wymaga tego konieczność skutecznej realizacji zadań przydzielonych formacji. Oczywistym również jest, że zadania, które mają być wykonywane przez nieobecnego funkcjonariusza, muszą być przydzielane pozostałym funkcjonariuszom. Zwiększa to ich obciążenie, a w konsekwencji może negatywnie wpływać na jakość oraz terminowość realizowanych zadań. Taki stan rzeczy wymusza również konieczność podejmowania określonych działań przez przełożonych, którzy zmuszeni są do dokonywania między innymi stałych zmian grafików służby pełnionej przez podwładnych oraz innych czynności kadrowo-organizacyjnych. Organy Policji nie mogą być zatem pozbawione możliwości efektywnego wykonywania zadań i stosownego doboru kadry.
W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 106 § 4 p.p.s.a. w z w. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 2 k.p.c. Sąd I instancji zasadnie powołał się na fakt powszechnie znany związany w tym, że obowiązki służbowe zawieszonego w czynnościach służbowych policjanta muszą przejąć i wykonywać jako koledzy z jednostki, w której pełni on służbę. Następuje to kosztem innych zadań, które powinny być wykonywane, prawidłowej obsady kadrowej oraz zwiększenia czasu służby ponad normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. Nadto zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 2 k.p.c. może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe wyłącznie w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz jeżeli strona skarżąca wykazała, że zastosowane przez sąd pierwszej instancji kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne. Tymczasem Sąd I instancji nie przeprowadzał dowodów uzupełniających z dokumentów z urzędu, ani na wniosek w przedmiotowej sprawie.
Wreszcie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 108 k.p.a. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., gdyż przepis ten nie stanowił podstawy wyrokowania i nie był stosowany przez Sąd I instancji, a więc nie mógł go naruszyć. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu stanowił przepis art. 151 p.p.s.a. Nadto art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa procesowego, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Skoro w niniejszej sprawie taka okoliczność w niniejszej sprawie nie zaistniała, to brak było podstaw do jego zastosowania. Odnośnie zarzutów 138 k.p.a. i 108 k.p.a., to jak we wcześniejszym zarzucie należy powtórzyć, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna.
W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Tymczasem powołany w tym zarzucie art. 138 k.p.a. dzieli się na pięć paragrafów, a pierwszy z nich jeszcze na trzy punkty, a art.108 na dwa paragrafy. Utrudnia ta kontrolę tego zarzutu, gdyż NSA może jedynie domniemywać, że skarżącemu kasacyjnie chodziło prawdopodobnie o zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 108 § 1 k.p.a. Wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego czy też ważnego interesu gospodarczego z art. 108 § 1 k.p.a. nie jest kwestią wykazania, a raczej argumentacji, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich oceny dokonanej przez organ.
Jak wskazano wyżej taki interes społeczny utożsamiany z interesem służby w niniejszej sprawie występował i uzasadniał zastosowanie art. 108 § 1 k.p.a. Wbrew uzasadnieniu tego zarzutu, że "interes społeczny mógł być wystarczająco zabezpieczony przez stosowaną wobec skarżącego instytucję zawieszenia w czynnościach służbowych", interes społeczny nie byłby wystarczająco zabezpieczony, gdyż skarżący nadal byłby policjantem. Fakt, że dodatkowe nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności po myśli art. 108 § 1 k.p.a. określające natychmiastową datę wykonalności skutku zwolnienia (tj. przed nadejściem skutku ostateczności decyzji administracyjnej) "ponad miarę stanowiło dolegliwość dla strony postępowania" nie jest przesłanką dla odmowy zastosowania tego przepisu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.