Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt III SAB/Gl 145/20 odrzucił skargę R.S. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia.
W uzasadnieniu postanowienia podał, że R.S., przebywający w Areszcie Śledczym w [...], pismem z dnia 8 czerwca 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu w [...] co do nierozpoznania jego wniosku z dnia [...] maja 2020 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego składanie przez niego próśb o umożliwienie wykonania kserokopii dokumentów, sposobu rozpatrzenia prośby i daty poinformowania go o decyzji Dyrektora, jako organu właściwego do jego wydania. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że kopie dokumentów są mu niezbędne do złożenia ich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu do określonych spraw. Wniosek złożył do administracji Aresztu Śledczego, a następnego dnia wychowawca oddziału IV poinformował go o odmowie wydania zaświadczenia przez Dyrektora.
W ocenie skarżącego, zgodnie z art. 217 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), działający jako organ Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] winien wydać zaświadczenie nie później, niż w terminie 7 dni. Odmowa wydania zaświadczenia ma formę postanowienia (art. 219 K.p.a.). Dyrektor nie wydał stosownego zaświadczenia, ani nie wydał w/w postanowienia, co oznacza, że pozostaje w bezczynności. Skarżący z tej przyczyny wniósł o nałożenie na organ grzywny w maksymalnej wysokości, zwolnienie go z obowiązku uiszczania kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika.
Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Stwierdził, iż w tej sprawie nie znajduje zastosowania art. 217 § 2 K.p.a., a dodatkowo skarżący nie wskazał przepisu prawa, który obligowałby organ do wydania wnioskowanego przez skarżącego zaświadczenia. Nie wykazał też interesu prawnego do żądania zaświadczenia o wskazanej treści. Nie jest bowiem wystarczającym twierdzenie, że inny organ oczekuje od niego informacji lub że zaświadczenie jest niezbędne do przedłożenia w innym toczącym się postępowaniu, bez wskazania stosownej podstawy prawnej.
Organ wyjaśnił, że wniosek został rozpatrzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r., poz. 647), które w § 9 ust. 2 stanowi, że obowiązek pisemnego zawiadomienia o sposobie rozpatrzenia wniosku, skargi lub prośby nie dotyczy próśb i wniosków składanych osobiście w swojej sprawie przez osobę osadzoną w zakładzie karnym lub areszcie śledczym i załatwionych bezpośrednio po zgłoszeniu. Przepis ten dowodzi braku obowiązku pisemnego uzasadniania rozstrzygnięć podejmowanych przez Dyrektora Aresztu Śledczego w [...], a tym samym przypisywanej mu bezczynności.
Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu w piśmie procesowym z dnia 2 września 2020 r. nie zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Aresztu Śledczego w [...]. Stwierdził, że z treści odpowiedzi organu na skargę jednoznacznie wynika, iż wniosek skarżącego z dnia 28 maja 2020 r. został przez organ zakwalifikowany jako wniosek o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 K.p.a., a zatem w przypadku odmowy wydania zaświadczenia należy wydać postanowienie, na które służy zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt III SAB/Gl 145/20 odrzucił skargę.
W uzasadnieniu postanowienia podał, że z zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV (udział prokuratora), V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postepowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Wydawanie zaświadczeń jest uregulowane w dziale VII K.p.a. (art. 217-220).
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tj. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, gdyż dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie.
Skarga wniesiona na akty lub czynności, które nie podlegają kontroli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Jeżeli wskazany akt nie podlega kontroli sądowej, to również takiej kontroli nie podlega skarga na bezczynność w jego wydaniu.
Przywołana regulacja stanowi określenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych i wynika z przepisów art. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji RP. Pierwszy z w/w przepisów stanowi, iż wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Drugi z w/w przepisów wskazuje, że sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych do właściwości innych sądów. Oznacza to, że jako zasadę ustanowiono generalne domniemanie właściwości sądownictwa powszechnego w rozstrzyganiu wszelkich spraw z zakresu wymiaru sprawiedliwości, natomiast wyjątkiem są sprawy, które zostały ustawowo zastrzeżone do właściwości innych sądów, w tym sądownictwa administracyjnego.
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ze zm., dalej w skrócie "K.k.w."), wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności odbywa się, co do zasady, według przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 6 § 2 K.k.w., skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Prawo skazanego do składania wniosków, skarg i próśb jest także przewidziane w art. 102 pkt 10 K.k.w., zgodnie z którym skazany ma prawo w szczególności do składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu do ich rozpatrzenia oraz przedstawiania ich, w nieobecności innych osób, administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich.
Uszczegółowienie zasad składania oraz załatwiana skarg i wniosków nastąpiło w w/w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Ten akt normatywny wskazuje organy właściwe w tych sprawach, terminy załatwienia skarg i określa szereg czynności trybu postępowania, jak i organy sprawujące nadzór nad jednostką, do której skierowano skargę. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 249 § 3 pkt 3 K.k.w. i zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 1 pkt 1-4, skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza Służby Więziennej i pracownika Służby Więziennej, załatwiają: kierownik jednostki organizacyjnej – jeżeli skarga jest do niego adresowana, a nie dotyczy jego bezpośredniej działalności lub bezpośredniej działalności jego zastępcy i podjętych przez nich decyzji, chyba że w tym zakresie zostanie uznana za zasadną; dyrektor okręgowy Służby Więziennej – jeżeli skarga dotyczy działalności nadzorowanej przez niego jednostki organizacyjnej i nie została załatwiona w trybie określonym w pkt 1 lub w ust. 2; Dyrektor Generalny Służby Więziennej lub osoba przez niego wyznaczona – jeżeli skarga dotyczy działalności okręgowego inspektoratu Służby Więziennej i nie została załatwiona w trybie określonym w pkt 1; (...).
Skazany może również, jeżeli przepisy K.k.w. nie stanowią inaczej, na podstawie art. 7 § 1 tej ustawy zaskarżyć do sądu decyzje organów postępowania wykonawczego wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 K.k.w., w tym decyzje dyrektora zakładu karnego, aresztu śledczego, a także dyrektora okręgowego i Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Stosownie do treści art. 7 § 2 K.k.w., skargi rozpoznaje właściwy sąd powszechny (sąd okręgowy miejsca pobytu skazanego), zgodnie z art. 3 K.k.w.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wprawdzie z treści art. 6 § 2 i art. 7 § 1 K.k.w., ani z przepisów w/w rozporządzenia, nie wynika ograniczenie prawa skazanego do występowania ze skargami i wnioskami na podstawie przepisów K.p.a., to jednak nie otwiera to drogi przed sądem administracyjnym dla kontroli bezczynności organu w sprawach uregulowanych przepisami działu VII K.p.a. (por. np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wa 478/15, WSA w Bydgoszczy z dnia 28 grudnia 2010, sygn. akt II SA/Bd 1292/10, WSA w Poznaniu z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 59/13, WSA w Rzeszowie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt II SAB/Rz 12/15).
Ponadto wskazał, że stosownie do treści § 6 pkt 2 cyt. rozporządzenia, na żądanie organów uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów do załatwiania skarg w sprawach osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, kierownik jednostki organizacyjnej udziela tym organom wyjaśnień i informacji niezbędnych do załatwienia skargi, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz przepisów o ochronie danych osobowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio do próśb i wniosków. Wnioski, skargi i prośby, które nie wymagają zebrania dowodów, informacji lub przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz zbadania akt, powinny być załatwione bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni. Powyższe dowodzi, że regulacja rozporządzenia jest kompleksowa i określa sposób załatwienia wniosku, formę i termin rozparzenia wniosku czyli, stanowi regulację szczególną do przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego z racji podmiotu składającego wniosek, skargę czy prośbę.
W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił stanowisko Dyrektora Aresztu Śledczego w [...], a właściwie bezczynność tego organu w wydaniu wnioskowanego zaświadczenia potwierdzającego nie tyle fakty, ile sposób załatwienia sprawy, który w ocenie skarżącego narusza wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w pełni podzielił stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie regulacje szczególne powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Skarga w istocie dotyczy sposobu wykonywania czynności przez Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] i załatwienia wniosku osadzonego, mającego na celu potwierdzenie pewnych zdarzeń i dotyczącego postępowania Dyrektora. Kontrola takiego zachowania nie leży w kompetencjach sądu administracyjnego, gdyż nie dotyczy sprawy, w której organ zobowiązany byłby do wydania decyzji, postanowienia albo innego aktu lub czynności podlegającej kognicji tego sądu.
W konsekwencji skarga na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] w załatwieniu wniosku R.S. z dnia [...] maja 2020 r. w sprawie wydania zaświadczenia jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R.S., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając postanowienie w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił:
- 1) naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 zw. z art 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 6 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. K.k.w., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. uznanie za prawidłowe zakwalifikowanie przez organ wniosku skarżącego jako wniosku, o którym mowa w art. 6 § 2 K.k.w. i uznanie, że niniejsza sprawa nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, podczas gdy wniosek skarżącego miał charakter wniosku o wydanie zaświadczenia, o którym mowa art. 217 § 1 K.p.a. i powinien być procedowany zgodnie z przepisami działu VII K.p.a., w konsekwencji czego doszło do bezpodstawnego odrzucenia skargi;
- 2) naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. art. 217 § 1 K.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. uznanie, że kognicji sądów administracyjnych nie podlega sprawa o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 1 K.p.a., podczas gdy sprawy takie podlegają kognicji sądów administracyjnych, w konsekwencji czego doszło do bezpodstawnego odrzucenia skargi.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, względnie zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, które to koszty nie zostały pokryte w całości przez skarżącego. Ponadto oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej zawierają usprawiedliwione podstawy, co sprawia, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Skarżący zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. odrzucenie skargi na bezczynność organu w przedmiocie wydania zaświadczenia, poprzez błędne uznanie, iż sprawa nie mieści się w katalogu spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., gdyż w istocie dotyczy ona zagadnień uregulowanych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, które nie podlegają kognicji sądów administracyjnych, tylko sądów powszechnych.
Wskazać należy, iż z § 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. wynika, że odnosi się ono jedynie do wniosków osadzonych dotyczących działalności jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, nie zaś do wydawania zaświadczeń na podstawie art. 217 K.p.a.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że R.S. wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r., powołując się na art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego składanie przez niego próśb o umożliwienie wykonania kserokopii dokumentów, sposobu rozpatrzenia prośby i daty poinformowania go o decyzji Dyrektora, jako organu właściwego do jego wydania. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że kopie dokumentów są mu niezbędne do złożenia ich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu do określonych spraw.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę treść w/w wniosku, przyjąć należy, iż skarżący zawarł w nim m.in. żądanie wydania zaświadczenia potwierdzającego składanie przez niego wniosków o wydanie dokumentów. Ta część wniosku w żaden sposób nie dotyczy bowiem zdarzeń związanych z działalnością organu, lecz odnosi się do potwierdzenia faktu dokonywania przez R.S. określonej czynności. Brak jest zatem podstaw do uznania, że przedmiotowa skarga odnosi się jedynie – jak uznał to Sąd pierwszej instancji – do sposobu wykonywania czynności przez Dyrektora Aresztu Śledczego w [...], jak i załatwienia wniosku osadzonego mającego na celu potwierdzenie pewnych zdarzeń, postępowania Dyrektora, a nie wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 K.p.a.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał błędnej analizy wniosku skarżącego. Jak wyżej podano, w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że skarga w istocie dotyczy sposobu wykonywania czynności przez Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] i załatwienia wniosku osadzonego mającego na celu potwierdzenie pewnych zdarzeń – działań organu. Okoliczności wskazywane przez Sąd pierwszej instancji nie mogły zatem stanowić dostatecznej podstawy do uznania, że sprawa nie mieści się w katalogu spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., a w konsekwencji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokona szczegółowej analizy żądania R.S. zawartego we wniosku z dnia [...] maja 2020 r. i oceni, czy w niniejszej sprawie organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., jak również czy w/w żądanie dotyczy potwierdzenia faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 K.p.a.). Wyjaśnić należy, iż organ za pomocą zaświadczenia stwierdza, co mu jest wiadome. Celem postępowania o wydanie zaświadczenie jest potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego.
Natomiast w przypadku braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, w przypadku niewłaściwości organu oraz w sytuacji, gdy nie można wydać zaświadczenia o żądanej treści, czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy to ze względu na wyraźne zakazy ustanowione w przepisach prawa, organ odmawia wydania zaświadczenia w drodze postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 654/18).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
Ustosunkowując się do wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazać należy, że zgodnie z art. 209 P.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07).
Jednocześnie wyjaśnić należy, że wniosek o przyznanie pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.