Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 189/20 oddalił skargę A. M. - redaktora naczelnego portalu "[...]" na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie informacji publicznej.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:
A. M. pismem z dnia 21 sierpnia 2020r. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w udostępnieniu informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie informacji dotyczącej w szczególności zajęć zdalnych organizowanych dla uczniów przez szkoły w mieście [...].
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że skarżący jest w posiadaniu żądanych informacji udostępnionych przez organ bowiem w dniach [...] marca 2020r. oraz [...] kwietnia 2020r. przekazana została do skarżącego informacja dotycząca sytuacji w szkołach w czasie epidemii, ilości zakupionych komputerów oraz programów dofinansowujących. W informacji z [...] marca 2020r. wskazano, że zakupiono [...] laptopy za kwotę [...] zł, z przeznaczeniem dla wychowanków placówek opiekuńczo - wychowawczych w [...]. Następnie w informacji prasowej z [...] kwietnia 2020 r. przekazano kolejne wiadomości: o zakupie [...] tabletów dla [...] szkół za kwotę [...] zł uzyskaną w ramach dofinansowania projektu [...]. Informacje powyższe umieszczone zostały na stronach internetowych, a nadto przesłane do skarżącego w formie wiadomości mailowej w/w dniach. Ponadto uzupełniająco 3 września 2020 r. przesłano kolejną wiadomość mailową z odniesieniem do wcześniej przesłanych wiadomości.
Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę organu, skarżący wskazał, że w dalszym ciągu nie uzyskał informacji o które wnioskował, a dotyczących:
- a) liczby uczniów nie biorących udziału w zajęciach zdalnych organizowanych przez szkoły w mieście z podziałem na szkoły podstawowe i ponadpodstawowe;
- b) sposobu finansowania przez Miasto [...] zakupu komputerów.
Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 27 listopada 2020 r. Sąd Wojewódzki oddalił skargę skarżącego. Zaznaczono, że skarżący - jako redaktor naczelny portalu informacyjnego [...] - zwracając się mailowo bezpośrednio do biura prasowego Urzędu Miasta [...] o udostępnienie ww. informacji, nie wskazał ani trybu, ani podstawy swego żądania. Przede wszystkim jednak nie określił konkretnie podmiotu - adresata swego żądania - kierując tylko wniosek na adres mailowy biura prasowego.
Sąd I instancji powołując się na brzmienie art. 11 ust. 1 ustawy prawo prasowe, wskazał, że biuro prasowe, do którego został skierowany wniosek skarżącego, nie jest ani organem władzy zobowiązanym do udzielania wnioskowanej informacji publicznej ani podmiotem wymienionym w ww. przepisie. Dlatego też zostało udzielone skarżącemu - poprzez umieszczenie w dniach [...] marca 2020r. oraz [...] kwietnia 2020r. wiadomości prasowej na stronach internetowych oraz przesłanie do skarżącego w formie wiadomości mailowej - posiadanej przez siebie informacji.
W konsekwencji, w ocenie WSA brak jest podstaw do uznania zasadności skargi i stwierdzenia żądanej w niej bezczynności Prezydenta Miasta [...] w załatwieniu wniosku o udostępnienie wnioskowanych informacji skoro wniosek skarżącego nie został skierował do tego organu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. M., zaskarżając ww. rozstrzygnięcie w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- a) art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (tj. z dnia 18 listopada 2020 r. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176, dalej "u.d.i.p."), art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym (tj. z dnia 18 listopada 2020 r. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) oraz art. 33 i art. 35 ust. 1 i 2 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2) ustawy o samorządzie powiatowym (tj. z dnia 7 maja 2020 r. Dz.U. z 2020 r. poz. 920) w zw. z § 17 ust. 1 pkt 1 tir. 25 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 25 w zw. z § 11 pkt 7 w zw. z § 15 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta [...], stanowiącego załącznik do zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dn. [...] 2016 r. z późn. zm., w zw. z art. 3a i art. 2 Prawa prasowego (tj. z dnia 14 września 2018 r. Dz.U. z 2018 r. poz. 1914 z późn. zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany na adres poczty elektronicznej biura prasowego organu, tj. Wydziału Komunikacji Społecznej Urzędu Miasta [...] nie został skierowany do organu przez skarżącego, a jedynie do biura prasowego Urzędu Miasta [...], które nie jest zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, a przez to organ nie pozostaje w bezczynności w jego rozpatrzeniu, przy czym prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów winno polegać na przyjęciu, iż wniosek skierowany do biura prasowego działającego w ramach Wydziału Komunikacji Społecznej Urzędu Miasta [...], powinien zostać rozpatrzony jako skierowany do organu, a brak jego rozpatrzenia w przewidzianym ku temu terminie prowadzi do bezczynności organu;
- b) art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 3a i art. 2 Prawa prasowego w zw. z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 33 i art. 35 ust. 1 i 2 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2) ustawy o samorządzie powiatowym w zw. z § 17 ust. 2 pkt 25 w zw. z § 11 pkt 7 w zw. z § 15 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta [...], stanowiącego załącznik do zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dn. [...] 2016 r. z późn. zm. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu iż biuro prasowe Urzędu Miasta [...] działające w ramach Wydziału Komunikacji Społecznej Urzędu Miasta [...] jest odrębną od organu jednostką, a przez to skierowany do Wydziału wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został skierowany do organu, przy czym prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów winna prowadzić do wniosku, iż przy pomocy Urzędu Miasta [...], a w szczególności działającego w ramach niego Wydziału Komunikacji Społecznej organ wykonuje swoje zadania, w tym podejmuje działania związane z udostępnieniem informacji publicznej, które należą do podstawowych zadań kierownika Wydziału, biuro prasowe jest więc bezpośrednio związane z organem w ramach jednej struktury organizacyjnej, a skierowany do niego wniosek o udostępnienie informacji publicznej należy uznać za wniosek skierowany do organu;
- c) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 3a Prawa prasowego poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej ma sformalizowany charakter i powinien określać tryb i podstawy zawartego w nim żądania oraz zawierać oznaczenie adresata, przy czym prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów winna prowadzić do wniosku, iż brak jest formalnych wymogów wniosku o udostępnienie informacji publicznej a procedura udostępnienia informacji publicznej ma uproszczony i odformalizowany charakter, w której organ nie może żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego od osoby wykonującej prawo do informacji, wniosek skarżącego odpowiadał więc przepisom prawa, przy podkreśleniu, iż sam organ nie kwestionował poprawności wniosku skarżącego, który stanowił dla organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej;
- 2. z daleko posuniętej ostrożności procesowej w przypadku choćby częściowego nie przychylenia się przez tut. Sąd do powyżej wskazanych zarzutów naruszenia prawa materialnego, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przez Sąd I instancji części akt sprawy i dokonanych w nich ustaleń faktycznych związanych z okolicznościami, iż biuro prasowe Urzędu Miasta [...], działa w ramach Wydziału Komunikacji Społecznej Urzędu Miasta [...] oraz iż organ nie kwestionował, iż wniosek skarżącego stanowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany do organu, co skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (tj. z dnia 18 listopada 2020 r. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176, dalej "u.d.i.p."), art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym (tj. z dnia 18 listopada 2020 r. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) oraz art. 33 i art. 35 ust. 1 i 2 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2) ustawy o samorządzie powiatowym (tj. z dnia 7 maja 2020 r. Dz.U. z 2020 r. poz. 920) w zw. z § 17 ust. 1 pkt 1 tir. 25 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 25 w zw. z § 11 pkt 7 w zw. z § 15 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta [...], stanowiącego załącznik do zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dn. [...] 2016 r. z późn. zm., w zw. z art. 3a i art. 2 Prawa prasowego (tj. z dnia 14 września 2018 r. Dz.U. z 2018 r. poz. 1914 z późn. zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany na adres poczty elektronicznej biura prasowego organu, tj. Wydziału Komunikacji Społecznej Urzędu Miasta [...] nie został skierowany do organu przez skarżącego, a jedynie do biura prasowego Urzędu Miasta [...], które nie jest zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, a przez to organ nie pozostaje w bezczynności w jego rozpatrzeniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do oddalenia skargi skarżącego na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, przy czym prawidłowe zastosowanie powyższych przepisów winno prowadzić do uwzględniania skargi.
Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie i stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie go do udostępnienia informacji publicznej; względnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; o przyznanie i zasądzenie zwrotu stronie skarżącej od organu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm prawem przepisanych i kosztów sądowych oraz o przyznanie i zasądzenie zwrotu stronie skarżącej od organu należnych, niezbędnych kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w sprawie, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm prawem przepisanych, kosztów sądowych i kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Jednocześnie z ostrożności procesowej skarżący kasacyjnie wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, dołączonych do niniejszej skargi kasacyjnej, tj. Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta [...], stanowiącego załącznik do zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dn. [...] 2016 r., Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta [...], stanowiącego załącznik do zarządzenia Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] 2021 r., dla wykazania istotnych w sprawie okoliczności którymi są kompetencje jednostki organizacyjnej Urzędu Miasta [...] - Wydziału Komunikacji Społecznej związane z udostępnianiem informacji publicznej w imieniu organu oraz obsługa prasowa Urzędu Miasta [...], do którego to Wydziału skarżącego skierował swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz o niezasądzanie od strony skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego, w przypadku oddalenia niniejszej skargi kasacyjnej. Wniosek ten motywowany jest szczególnym charakterem niniejszej sprawy, wszczętej przez skarżącego w celu ochrony interesu publicznego i realizacji obywatelskiego prawa dostępu do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o nieprzeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o dopuszczenie dodatkowych dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w skardze kasacyjnej w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. Otóż "możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów dotyczy postępowania przed sądem I instancji. Wniosek taki wynika już z samej systematyki ustawy
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Regulujący omawianą kwestię art. 106 § 3 tej ustawy znajduje się w Dziale III ustawy zatytułowanym: Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01). Wykluczyć należy, by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy. (...) Pogląd taki został już wyrażony w uzasadnieniach do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in w sprawach o sygn. akt II GSK 372/10, II GSK 373/10, I GSK 253/10, II OSK 1051/06 (...)" - zob. wyrok NSA z 23 maja 2013 r., I GSK 385/12, LEX nr 1329324. Podobny pogląd został jeszcze powtórzony w uzasadnieniach wyroków w sprawach I OSK 3113/14 i I GSK 1048/18.
Odnosząc się zatem do zarzutów naruszania przepisów postępowania, to uznać należy je za bezzasadne. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Tymczasem podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony przez organ administracyjny w ramach przedmiotowego postępowania. Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że orzekł w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach.
Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. W rozpoznawanej sprawie zaskarżony wyrok został wydany na podstawie zgromadzonego i przedstawionego Sądowi I instancji materiału dowodowego, który co do istoty nie jest kwestionowany. Okoliczność, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez
Sąd I instancji nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie, nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia w/w przepisu. Ubocznie jedynie, w kontekście tego zarzutu, podkreślić należy, że wnioskodawca jako redaktor naczelny portalu "[...]", a więc podmiot zawodowo zajmujący się pozyskiwaniem informacji, powinien posiadać stosowną wiedzę i precyzyjnie adresować swoje wnioski oraz określać ich przedmiot, czy to w zakresie pozyskania informacji publicznej, czy to informacji prasowej. To bowiem na wnioskodawcy spoczywa obowiązek jasnego i precyzyjnego sformułowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w taki sposób, aby adresat takiego żądania mógł mu uczynić zadość bez zbędnej zwłoki.
Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 3a Prawa prasowego "poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej ma sformalizowany charakter i powinien określać tryb i podstawy zawartego w nim żądania oraz zawierać oznaczenie adresata, przy czym prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów winna prowadzić do wniosku, iż brak jest formalnych wymogów wniosku o udostępnienie informacji publicznej a procedura udostępnienia informacji publicznej ma uproszczony i odformalizowany charakter, w której organ nie może żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego od osoby wykonującej prawo do informacji." Otóż Sąd I instancji nie stosował tych przepisów, ani tym bardziej nie dokonywał ich interpretacji.
Tym samym nie sposób zarzucić WSA w Gliwicach, iż dokonał błędnej wykładni tych przepisów. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, iż w żadnej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku można znaleźć inkryminowanych przez autora skargi kasacyjnej Sądowi I instancji twierdzeń, że "wniosek o udostępnienie informacji publicznej ma sformalizowany charakter i powinien określać tryb i podstawy zawartego w nim żądania oraz zawierać oznaczenie adresata".
Natomiast jako zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 3a i art. 2 Prawa prasowego. Z treści art. 3a Prawa prasowego wynika, że "w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 i 1669)."
Nie budzi wątpliwości, również organu i Sądu I instancji, iż wnioskodawca mieści się w kategorii prasy. Skoro tak, to zgodnie z przywołanym brzmieniem art. 3a Prawa prasowego wniosek A. M. z dnia 3 czerwca 2020 r. powinien zostać potraktowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany do organu władzy publicznej (art. 4 ust.1 pkt 1 u.d.i.p.) – Prezydenta Miasta [...]. Niewątpliwie Prezydent Miasta [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. Pomimo zaadresowania wniosku z dnia 3 czerwca 2020 r. do Biura Prasowego, a nie bezpośrednio do organu, to jest to jednostka organizacyjna Urzędu Miasta [...] działająca w ramach Wydziału Komunikacji Społecznej. Skoro bezpośredni adresat pisma z 3 czerwca 2020 r. (Biuro Prasowe UM [...]) nie posiadał pełnej żądanej przez wnioskodawcę informacji (sam skarżący kasacyjnie przyznaje, że została mu udzielona część wnioskowanej informacji), to powinien on przekazać ów wniosek organowi (Prezydentowi Miasta [...] lub podmiotowi, który z upoważnienia organu i w jego imieniu wykonuje zadania związane z udostępnieniem informacji publicznej), gdyż stanowi część struktury organizacyjnej Urzędu Miasta [...], który służy organowi pomocą w wykonywaniu jego zadań.
Wskazane wyżej uchybienie Sądu I instancji powoduje, że odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej byłoby przedwczesne.
W konsekwencji należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W tym stanie rzeczy na podstawie art.185 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono (pkt 2 sentencji wyroku) na podstawie art.203 pkt 1 p.p.s.a.