Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 719/20 oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] maja 2020 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] wydaną w postępowaniu wznowieniowym, którą orzeczono o uchyleniu decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] oraz nakazaniu A. S., właścicielce działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), położonej w obrębie geodezyjnym [...] gm. [...] przywrócenia stanu poprzedniego poprzez udrożnienie wylotu rury stalowej o średnicy 300 mm oraz wykonanie szczeliny pomiędzy gruntem a spodnią płytą ogrodzeniową w przęśle ogrodzenia znajdującego się w osi zamontowanego przepustu stalowego w celu umożliwienia swobodnego przepływu wód powierzchniowych. Termin wykonania powyższego obowiązku określono na 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Stwierdzając w motywach orzeczenia, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie Sąd pierwszej instancji podniósł, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.w., organ ma obowiązek ustalić, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie i czy szkodliwie wpływa ona na grunty sąsiednie. Musi ustalić oraz wykazać istnienie związku przyczynowo- skutkowego między dokonaną zmianą stanu wody na gruncie, a wynikłą z powodu tej zmiany szkodą na gruncie sąsiednim.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie wykorzystał materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., a zwłaszcza dowody z opinii biegłych posiadających odpowiednie kwalifikacje do opiniowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych na gruncie. Wnioski biegłych wynikające ze sporządzonych opinii - których wiarygodność dowodowa nie została przez skarżącą podważona - wyraźnie potwierdzają, że doszło do naruszenia stosunków wodnych wskutek zasypania przez skarżącą wylotu przepustu w drodze gminnej, podniesienia terenu oraz wybudowania szczelnego betonowego ogrodzenia na działce nr [...]. Naruszenie stosunków wodnych powoduje powstawanie zastoisk wodnych na działkach sąsiednich, w tym na działce drogowej. W okresie roztopów i po ulewnych deszczach woda gromadzi się na terenie [...] i [...] oraz działki drogowej.
Ponadto na głębokości ok. 20 cm poniżej nawierzchni jezdni zalegają wody podziemne. Powstające zastoiska wody powodują, że przebudowana droga na działce nr [...] ulega zniszczeniu poprzez rozmiękczenie podbudowy, co powoduje uszkodzenie nawierzchni asfaltowej. Powyższe dowodzi, że na wskutek działań podjętych na działce nr [...] (obecnie [...]) zaistniała realna szkoda.
W efekcie Sąd zaaprobował stanowisko organów, że w kontrolowanym postępowaniu zostało wykazane, iż doszło wskutek działań właściciela działki nr [...] do zmiany stanu wody na gruncie, co szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie (na działki nr [...], [...] i [...]). Wykazane zostało w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że istnieje związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy działaniami właściciela działki nr [...] (obecnie nr [...]), a szkodliwym wpływem na grunty sąsiednie.
Odnosząc się do argumentacji skarżącej, wskazującej na działania właścicieli gruntów sąsiednich, którzy doprowadzili do zmiany stanu wody na gruncie wyjaśniono, że postępowanie o naruszenie stosunków wodnych na działkach nr [...] i [...] na skutek działań właścicieli działek nr [...] i [...]toczy się odrębnie od niniejszego postępowania.
Nie odniosły zamierzonego skutku zarzuty skargi dotyczące kwestii wszczęcia z urzędu przedmiotowego postępowania. Sąd podkreślił, że obecnie kontrolowane decyzje wydane zostały w postępowaniu wznowieniowym, zainicjowanym wnioskiem skarżącej w oparciu o art. 234 ust. 3 P.w., nie zaś w oparciu o art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2011 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121). Zgodnie zaś z art. 234 ust. 3 P.w. postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych może toczyć się także z urzędu.
W kwestii zarzucanego przez skarżącą wykorzystania przez organy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie bez udziału skarżącej Sąd wyjaśnił, że po wznowieniu postępowania strona miała prawo wglądu w akta sprawy i zapoznania się z treścią wszystkich dowodów w jego toku zebranych, o czym została zawiadomiona (karta nr 260 akt administracyjnych). Postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało zainicjowane w niedługim czasie po tym, jak decyzja wydana wobec A. i M. S. stała się ostateczna, a z okoliczności sprawy (w tym twierdzeń skarżącej) nie wynikało, aby stan faktyczny na gruncie uległ zmianie w porównaniu do tego, jaki stanowił podstawę orzekania przez organ pierwszej instancji w czerwcu 2019 r. Sąd zwrócił również uwagę, że skarżąca nabyła prawo własności działki nr [...] (część dawnej działki nr [...]) w 2016 r. (umowa darowizny z dnia 29 lipca 2016 r.) i nie zgłosiła swojego udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, choć toczyło się ono przez kilka lat.
Trudno uznać, aby Burmistrz Miasta i Gminy M. mógł z urzędu posiadać informacje o zmianach właścicielskich dotyczących działek położonych na terenie gminy [...]. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] poinformował organ pierwszej instancji, że działki o nr [...] i [...]obręb [...] zostały wydzielone z działki o nr [...] (działka [...] została wydzielona z działki [...]), nie wskazując na zmianę właściciela.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. S., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- 1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 234 ust. 3 P.w. polegające na oddaleniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach mimo braku ustalenia przez organy we wznowionym postępowaniu administracyjnym przesłanek do wydania decyzji administracyjnej w oparciu o ten przepis;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a. i w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo niepodjęcia przez organy w toku postępowania wznowieniowego wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
- b) 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i w związku z art. 10 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że w postępowaniu wznowieniowym wszczętym w związku z niezapewnieniem skarżącej A. S. bez jej winy udziału w pierwotnym postępowaniu, skarżącej nie zapewniono realnie czynnego udziału;
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi złożonej przez A. S., podczas gdy z uwagi na wskazane przez skarżącą w skardze liczne i istotne naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim w zakresie nieustalenia spełnienia przesłanek wydania decyzji administracyjnej we wznowionym postępowaniu na podstawie art. 234 ust. 3 P.w. jak i postępowania administracyjnego, zasadne było uchylenie decyzji zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji;
- d) art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 234 ust. 3 P.w. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku, że we wznowionym postępowaniu, mimo iż organy zasadnie zastosowały przepisy ustawy Prawo wodne w brzmieniu według daty orzekania, to nie było konieczności prowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia istnienia przesłanek z art. 234 ust. 3 P.w.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie w skardze kasacyjnej, a strona przeciwna nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 10 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że skarżącej kasacyjnie także w postępowaniu wznowieniowym nie zapewniono realnego udziału. Przy czym pod pojęciem zapewnienia realnego udziału w postępowaniu strona skarżąca kasacyjnie rozumie konieczność ponownego przeprowadzenia dowodów w sprawie z udziałem skarżącej.
Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja wydana w postepowaniu wznowieniowym wszczętym na podstawie postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] listopada 2020 r. na podstawie art. 149 § 1 i 2
K.p.a. w związku z zaistnieniem przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Objęta tym przepisem przesłanka dotyczy przypadku, w którym strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją.
Skoro w tej sprawie prawidłowo zostało wszczęte postępowanie wznowieniowe na skutek zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to zarzut nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia tego przepisu jest bezzasadny.
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w przypadku zaistnienia przesłanki wznowieniowej zasadnym było wydanie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Powołany przepis nie określa, jakiej treści ma być decyzja rozstrzygająca o istocie sprawy w postępowaniu wznowieniowym, a jedynie nakłada obowiązek jej wydania. Nie można skutecznie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez uznanie, że art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. zobowiązywał do określonego sposobu rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu wznowieniowym. Przepis ten zobowiązuje organ do rozstrzygnięcia sprawy bez wskazywania, w jaki sposób dana sprawa ma być załatwiona.
Zarzut braku dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia w postępowaniu wznowieniowym art. 10 K.p.a. jest częściowo błędnie sformułowany.
Art. 10 K.p.a. zawiera trzy paragrafy i ani z treści samego zarzutu, ani też z uzasadnienia skargi nie wynika, naruszenia którego z tych paragrafów zarzuca strona skarżąca kasacyjnie. Treścią art. 10 § 1 K.p.a. jest obowiązek zapewnienia stronom przez organy administracji publicznej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, natomiast art. 10 § 2 i § 3 K.p.a. dotyczą przypadków odstąpienia od tego obowiązku.
Z treści uzasadnienia tego zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej wynika, że dotyczy on w istocie naruszenia w toku postępowania wznowieniowego art. 10 § 1 K.p.a., które to naruszenie miało nie zostać dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji. Tak sprecyzowany zarzut nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku, ponieważ stronie skarżącej zapewniono czynny udział w toku całego postępowania wznowieniowego. Skarżąca otrzymała postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego, złożyła obszerne pismo w toku postępowania i została zawiadomiona w dniu [...] stycznia 2020 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 260b) o możliwości przeglądania akt i wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżącej została doręczona decyzja organu pierwszej instancji wydana w postępowaniu wznowieniowym (akta administracyjne sprawy, karta nr 266f). Strona skarżąca brała także udział w postępowaniu odwoławczym.
W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, zgodnie z którym naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. mające wpływ na wynik sprawy i uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji może dotyczyć tylko takiej sytuacji, w której nastąpiło takie naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 27 października 2021 r. sygn. akt III OSK 4262/21, LEX nr 3248491; wyrok NSA z 15 lipca 2021 r. sygn. akt II GSK 1398/18, LEX nr 3211723; wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1767/18, LEX nr 3105806).
Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie w pełni akceptuje ww. stanowisko. Oznacza to, że samo powołanie się przez stronę skarżącą kasacyjnie w tej sprawie na naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. bez wykazania, jaki wpływ miałoby naruszenie tego przepisu na prawidłowość ustalenia stanu faktycznego, a więc i treść rozstrzygnięcia administracyjnego nie może być uznane jako uzasadniony zarzut naruszenia przez
Sad pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji w związku z art. 10 § 1 K.p.a.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził w zaskarżonym wyroku, że skarżącej zapewniono czynny udział w toku postępowania wznowieniowego, a okoliczność uwzględnienia dowodów zebranych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] nie stanowi naruszenia zasady wyrażonej w powołanym art. 10 § 1 K.p.a.
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 234 ust. 3 P.w. mimo braku ustalenia przez organy we wznowionym postępowaniu administracyjnym zaistnienia przesłanek wynikających z tego przepisu. Skutkiem tego Wojewódzki Sąd Administracyjny miałby naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. i zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, skarga została niezasadnie oddalona.
Zgodnie z art. 234 ust. 3 P.w. w przypadku spowodowania przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływającego na grunty sąsiednie, wójt (burmistrz lub prezydent miasta) z urzędu lub na wniosek w drodze decyzji nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności.
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji ustalił, że do zmian stanu wody na gruncie doszło na skutek zablokowania wylotu przepustu stalowego zlokalizowanego w drodze gminnej. Zablokowanie to nastąpiło na skutek podwyższenia rzędnej terenu działki nr [...] względem rzędnej działki drogowej. Takie działanie właścicieli działki nr [...] spowodowało powstanie przeszkody w naturalnym spływie wód. Wody z działek położonych po drugiej stronie działki drogowej w sposób naturalny zgodny z ukształtowaniem terenu spływały w kierunku wschodnim z niewielkim odchyleniem w kierunku południowym. Kierunek spływu tych wód przecinał działki nr [...], [...] [...], [...], [...], [...] i [...]. Na tej ostatniej działce wody wpływały do rowu melioracyjnego oznaczonego jako [...]. Jak wynika z akt sprawy i co trafnie ustalił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, właściciele działki nr [...] nie tylko poprzez podwyższenie swojej działki bezpośrednio przylegającej do działki drogowej nr [...] zablokowali wylot wody z przepustu, ale także poprzez montaż na działce nr [...] betonowego ogrodzenia uniemożliwili dotychczasowy naturalny spływ wód.
Okoliczność tą potwierdzają zgromadzone w sprawie dowody obejmujące zarówno materiał zdjęciowy, jak i przede wszystkim opinie (ekspertyzy) biegłych. W przypadku, gdy w postępowaniu wznowieniowym stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie w stosunku do poprzedniego postępowania "zwykłego" zakończonego ostateczną decyzją, dopuszczalnym jest ustalenie stanu faktycznego na podstawie uprzednio przeprowadzonych dowodów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości okoliczność prawidłowego ustalenia przez Sąd pierwszej instancji, że na skutek zablokowania na działce nr [...] naturalnego spływu wód, zaistniała zmiana stanu wody szkodliwie wpływająca na grunty sąsiednie, a w szczególności na działkę drogową (działkę nr [...]) oraz na działki nr [...] i [...]. Skoro woda spływająca przepustem zlokalizowanym na działce nr [...] nie może dalej się przemieszczać zgodnie z jej naturalnym biegiem, to nadmiar tej wody musi pozostać na działce nr [...], co może powodować szkody zarówno na tej działce, jak i na działkach nr [...] i [...] położonych z drugiej strony przepustu zlokalizowanego na działce drogowej.
Tym samym wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie trafnie Sąd pierwszej instancji ustalił, że skoro zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 233 ust. 4 P.w., to powinnością organu było nałożenie na skarżącą jako właścicielkę działki nr [...] (powstałej w wyniku podziału działki nr [...]) obowiązku w postaci przywrócenia stanu poprzedniego poprzez udrożnienie wylotu rury stalowej zlokalizowanej w działce drogowej oraz wykonania szczeliny w przęśle ogrodzenia między gruntem a spodem płyty ogrodzeniowej na osi przepisu stalowego celem umożliwienia dalszego swobodnego przepływu wód.
Nie jest zasadny i ten zarzut strony skarżącej kasacyjnie, w którym podnosi się naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo niepodjęcia przez organy w toku postępowania wznowieniowego wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Uzasadniając ten zarzut strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że w toku postępowania administracyjnego nie uwzględniono działań podejmowanych przez właścicieli działek nr [...] i [...] polegających na uszkodzeniu sączków drenarskich i wykonaniu rowu w granicach tych działek. Zarzut ten nie jest zasadny z tego powodu, że jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, prowadzone było odrębne postępowanie o naruszenie stosunków wodnych wobec właścicieli działek nr [...] i [...]. Wyjaśnienie zakresu tego postępowania i sposobu jego zakończenia zawierają wydane w postępowaniu wznowieniowym decyzje.
Tym samym skoro podnoszone argumenty dotyczące zarówno wykonania na działach nr [...] i [...]rowu oraz uszkodzenia sączków drenarskich były przedmiotem odrębnego rozpoznania w toku postępowania administracyjnego, to niezależnie od sposobu rozstrzygnięcia w tym zakresie nie można w tej sprawie ponownie tych kwestii rozpoznawać.
Ponadto jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, organy przede wszystkim ustalały stan faktyczny sprawy w oparciu o opinie sporządzone przez biegłego z zakresu hydrologii (mgr inż. D. W.) i biegłego z zakresu postępowania wodnoprawnego (inż. B. Z.). Ustalenia wynikające z tych opinii wyraźnie wskazały na naturalny spływ wód, przeszkody tamujące dotychczasowy spływ i sposoby przywrócenia stanu poprzedniego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo oceniony przez Sąd pierwszej instancji.
Nie doszło więc do naruszenia art. 7 K.p.a. nakazującego organom administracyjnym w toku postępowania stania na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Także okoliczności podnoszone przez skarżącą kasacyjnie w toku postępowania były przedmiotem oceny organów administracyjnych które uznały, że nie stanowią one istotnych w tej sprawie okoliczności.
Nie można też uznać za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez brak zastosowania tego przepisu na skutek nieustalenia naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 77 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem w tej sprawie w toku postępowania organy administracji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a w związku z tym, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.