Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2149/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę M. G. na pismo P. [...] S.A. z siedzibą w W. z [...] września 2019 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wnioskiem z [...] sierpnia 2019 r. skarżąca wystąpiła do P. [...] S.A. z siedzibą w W., zwanej dalej "spółka" o udostępnienie informacji publicznej w zakresie strat poniesionych przez spółkę w związku ze strajkiem pracowników, który odbył się w dniach [...] października 2018 r. – [...] listopada 2018 r. Przedmiotem zaskarżenia M. G. uczyniła pismo spółki z [...] września 2019 r., przesłane drogą elektroniczną, wskazujące że spółka podtrzymuje dotychczasowe stanowisko twierdząc, iż nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną, ani żadnym aktem wymienionym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Uznając że zaskarżone pismo spółki nie posiada obligatoryjnych elementów decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie kształtuje praw lub obowiązków skarżącej, nie stanowi władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia, jak również nie zawiera podpisu, Sąd Wojewódzki wskazał że przedmiot zaskarżenia posiada wyłącznie informacyjny charakter i skargę odrzucił.
Skargę kasacyjną złożyła M. G., zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. tj. art. 58 § 1 pkt 6 i art. 3 p.p.s.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez ich zastosowanie pomimo zaniechania ustalenia, czy informacje żądane przez skarżącą stanowią informacje publiczne w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) zwanej dalej "u.d.i.p.".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd zaniechał dokonania kwalifikacji prawnej, czy żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną. Dopiero dokonanie takiej kwalifikacji prawnej pozwoliłoby ocenić, czy i w jakim zakresie pismo spółki podlega kognicji sądu administracyjnego. Z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wynika bowiem, że jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy następuje w drodze decyzji organu dysponującego taką informacją. A contrario, w sytuacji gdy dana informacja nie spełnia cech cechy informacji publicznej, odpowiedź podmiotu na wniosek może sprowadzać się do poinformowania wnioskodawcy o tej okoliczności w dowolnej formie.
Zatem w ocenie autora skargi kasacyjnej WSA w Warszawie miał obowiązek zweryfikować, czy informacje, o których udostępnienie wnioskuje skarżąca, stanowią informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p., zaś weryfikacja ta wymagała merytorycznego rozpoznania skargi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. [...] S.A. z siedzibą w W. wniosły o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W ocenie spółki skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym, sporządzanym przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1 p.p.s.a.) przed którym ustawodawca postawił zadanie sporządzenia tego środka odwoławczego zgodnie z wymogami formalnymi określonymi w art. 176 p.p.s.a., obejmującymi m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych, o których stanowi art. 176 p.p.s.a., należy rozumieć szczegółowe określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i ich uzasadnienie. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu.
Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd do domyślania się, który przepis prawa, w zakresie wyrażonej w nim normy prawnej, autor skargi kasacyjnej miał na uwadze (postanowienie NSA z 20 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 206/19, LEX nr 2623560, ponadto por. wyrok NSA z 3 listopada 2015 r. sygn. I OSK 755/14; wyrok NSA z 3 września 2015 r. sygn. II OSK 41/14; wyrok NSA z 14 kwietnia 2015 r. sygn. II OSK 2081/13; wyrok NSA z 2 kwietnia 2014 r. sygn. I OSK 614/1; wyrok NSA z 7 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1280/12).
W rozpatrywanej sprawie skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 3 p.p.s.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez ich zastosowanie pomimo zaniechania ustalenia, czy informacje żądane przez skarżącą stanowią informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Odnosząc się do tak sformułowanych podstaw kasacyjnych stwierdzić należy, że brak prawidłowego sformułowania zarzutu w zakresie art. 3 p.p.s.a. uniemożliwia merytoryczną ocenę zaskarżonego postanowienia Sądu Wojewódzkiego. Powołany przepis składa się bowiem z kilku paragrafów oraz punktów, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie jest, w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a., uprawniony do precyzowania ani uzupełniania tego zarzutu.
Z kolei art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jest przepisem wynikowym, który stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeśli uzna, że z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez sąd, że skarga podlega odrzuceniu z innych przyczyn. Istotny z punktu widzenia tego przepisu jest sam proces dojścia do takiego rozstrzygnięcia, a więc przepisy analizowane i stosowane przez Sąd pierwszej instancji, które doprowadziły do odrzucenia skargi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przepis wynikowy nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji jest jedynie konsekwencją zastosowania przez ten Sąd innych przepisów prawa procesowego i materialnego, których w zarzutach skargi kasacyjnej nie wskazano (postanowienie NSA z 21 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 623/18, LEX nr 2717523, postanowienie NSA z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1706/19, LEX nr 2688482).
Podsumowując, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie, wobec niepowołania przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, nie zakwestionowała skutecznie stanowiska tego Sądu, z którego wynika, że zaskarżone pismo (wiadomość e-mail) pełnomocnika spółki, datowane na [...] września 2019 r., nie jest decyzją administracyjną. Podkreślić przy tym należy, że NSA może rozpoznać skargę kasacyjną, jeżeli zarzuty zostały wadliwie skonstruowane, ale z jej uzasadnienia wprost wynika charakter tych zarzutów, zatem w jakiej podstawie kasacyjnej są stawiane, na czym polega ich istota, a więc jakiego naruszenia dotyczą, na czym polega to naruszenie i jak powinien być stosowany przepis w sposób prawidłowy oraz jaki to miało wpływ na rozstrzygnięcie (tak NSA w wyroku z 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt II GSK 245/18, LEX nr 3064304). Lektura uzasadnienia skargi kasacyjnej nie pozwala jednak na ustalenie, której konkretnie jednostki redakcyjnej art. 3 p.p.s.a. dotyczy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut.
Autor skargi kasacyjnej wskazuje ogólnikowo, że Sąd miał obowiązek zweryfikować, czy informacje, o których udostępnienie wnioskuje skarżąca, stanowią informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Powyższe uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu naruszenia art. 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną.
Odnosząc się do wniosku P. [...]S.A. z siedzibą w W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania stwierdzić należy, iż brak było podstaw prawnych do uwzględnienia tego wniosku. W myśl uchwały NSA z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, LEX nr 341205, przepisy art. 203 i 204 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie.