Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 19 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 4930/21

Uzasadnienie

Wyrokiem z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 794/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. I. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z 23 stycznia 2020 r., nr 10, w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Rozkazem personalnym z 27 grudnia 2017 r. (nr 705/V) Komendant Rejonowy Policji Warszawa V, na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067; dalej "ustawa o Policji"), zawiesił skarżącego R. I. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy (od 15 stycznia do 14 kwietnia 2018 r.). Podał, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w Legionowie w dniu 21 grudnia 2017 r. przedstawił R. I. – [...] - zarzut popełnienia przestępstwa z art. 197 § 2 Kodeksu karnego (wymuszenia innej czynności seksualnej) oraz przestępstwa o którym mowa w art. 228 § 4 k.k. (uzależnienie wykonania czynności służbowej od żądania otrzymania korzyści majątkowej lub osobistej).

Rozkazem personalnym (nr 83/V) z 6 kwietnia 2018 r. Komendant Rejonowy Policji Warszawa V, na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, przedłużył skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych od 15 kwietnia 2018 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Rozkazem personalnym z 28 maja 2018 r. (nr 15/S), po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Komendant Stołeczny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V z 6 kwietnia 2018 r. Wyrokiem z 22 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1399/18 (nieprawomocny), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. I. na rozkaz personalny organu drugiej instancji o przedłużeniu jego zawieszenia w czynnościach służbowych, do czasu zakończenia postępowania karnego.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V w dniu 10 października 2019 r. zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V z wnioskiem personalnym o zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Pismem z 10 października 2019 r. Komendant Rejonowy Policji Warszawa V, na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze. zm.; dalej "k.p.a."), zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie jego zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji oraz o prawie do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Organ poinformował stronę o prawie wglądu w akta sprawy, w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania pisma.

W dniu 21 października 2019 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy i w dniu 25 października 2019 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., ewentualnie jego zawieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny jego skargi kasacyjnej od wyroku z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1399/18.

W piśmie z 30 października 2019 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: 1) uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1119/18, uchylającego orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z 7 maja 2018 r. oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V w przedmiocie wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, w którym Sąd stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym przez organy "nie potwierdzał", aby dopuścił się przewinień dyscyplinarnych;

2) opinii pozasądowej z zakresu badań poligraficznych/wariograficznych R. I. z 30 stycznia 2018 r. na okoliczność, że nie dopuścił się zarzucanych mu przestępstw. Na wypadek nieuwzględnienia wniosków dowodowych wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z zeznań wymienionych świadków na okoliczność potwierdzenia, że nie dopuścił się zarzucanych mu czynów. Pełnomocnik wniósł ponadto o przesłuchanie R. I..

Postanowieniem z 12 listopada 2019 r. (nr 3/V), na podstawie art. 101 § 3 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., Komendant Rejonowy Policji Warszawa V odmówił skarżącemu zawieszenia postępowania w sprawie jego zwolnienia ze służby w Policji, natomiast postanowieniem z 13 listopada 2019 r. (nr 4/V), na podstawie art. 78 § 1 w związku z art. 123 § 1, art. 124, art. 141 §1 i art. 142 k.p.a., odmówił skarżącemu przeprowadzenia dowodu z dokumentów oraz z zeznań świadków oraz z przesłuchania R. I..

Rozkazem personalnym z 14 listopada 2019 r. (nr 215/V) Komendant Rejonowy Policji Warszawa V zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 10 grudnia 2019 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Orzeczeniu nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu podał, że R. I. od 15 stycznia 2018 r. jest zawieszony w czynnościach służbowych. Przed Sądem Rejonowym w Legionowie II Wydział Karny nie zostało zakończone postępowanie karne przeciwko niemu o popełnienie przestępstw, o których mowa w art. 197 § 2 k. k. i art. 228 § 4 k.k., a zatem nie ustały przyczyny zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. To zaś prowadzi do wniosku, że została spełniona przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji (upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych i nieustanie przyczyny zawieszenia związanego z toczącym się postępowaniem karnym). Organ dodał, że zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie komórki organizacyjnej Policji, w której pełnił służbę. Jego obowiązki muszą wykonywać inni funkcjonariusze. W interesie służby jest jak najszybsze obsadzenie zajmowanego przez niego stanowiska służbowego.

Z tego powodu rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.). Komendant wyjaśnił, że nie uwzględnił wniosku skarżącego o umorzenie postępowania w sprawie jego zwolnienia ze służby z uwagi na jako bezprzedmiotowość i stwierdził, że w niniejszym postępowaniu "nie zajmuje się" winą lub niewinnością funkcjonariusza, lecz skutkami jakie niesie jego długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych. Ponadto stwierdził, że nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1119/18, uchylający orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z 7 maja 2018 r. oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V w przedmiocie wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Decyzją z 23 stycznia 2020 r., nr 10, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Komendant Stołeczny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V z 14 listopada 2019 r o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji.

W uzasadnieniu stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie nie jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., ponieważ z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w przypadku braku sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Skoro od dnia skarżącego w czynnościach służbowych (15 stycznia 2018 r.) do dnia wydania przez Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V rozkazu personalnego (14 listopada 2019 r.) o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem 10 grudnia 2019 r. upłynęło ponad 22 miesiące, a toczące się przeciwko niemu postępowanie karne nie zostało zakończone, to nie można zarzucić organowi pierwszej instancji naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Komendant dodał, że zaskarżony rozkaz personalny nie narusza art. 108 § 1 k.p.a. Długotrwała nieobecność skarżącego w służbie, w zestawieniu z potrzebą zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji odpowiedniej obsady kadrowej w celu odpowiedniej realizacji zadań, uzasadniała nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społecznym.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w świetle art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie ma związku przyczynowego między sprawą administracyjną w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby z uwagi na upływ okresu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych w związku ze wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, a wynikiem postępowania karnego. Z uwagi na odrębność tych postępowań, wskazane w odwołaniu okoliczności odnoszące się do postępowania karnego oraz wnioski dowodowe, nie mają znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania, określne w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnieniem wstępnym jest więc tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie, natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Jeżeli zarzuty stawiane policjantowi okażą się nieuzasadnione, a postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa lub braku znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 i § 2 k.p.a.), to ma on prawo do przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne z zachowaniem uprawnień o których mowa w art. 42 ustawy o Policji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. I.. Podniósł w niej m.in., że postanowieniem z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1537/19, Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z 28 maja 2018 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V z 6 kwietnia 2018 r. orzekających o przedłużeniu okresu jego zawieszenia w czynnościach służbowych do dnia zakończenia postępowania karnego. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, nie została spełniona przesłanka zwolnienia go ze służby, określona w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, tj. upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. To zaś prowadzi do wniosku, że Komendant Stołeczny Policji zobowiązany był do umorzenia postępowania administracyjnego. Wydając zaskarżoną decyzję, organ naruszył art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

W skardze skarżący zawarł wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: 1) wyroku WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1119/18, uchylającego orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z 7 maja 2018 r. oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V w przedmiocie wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe;

1. 2) opinii pozasądowej z zakresu badań poligraficznych/wariograficznych R. I. z 30 stycznia 2018 r.;
2. 3) jego wniosku o wstrzymanie wykonania przez Naczelny Sąd Administracyjny rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z 28 maja 2018 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V z 6 kwietnia 2018 r.;
3. 4) postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1537/19.

W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności powołał się na art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Wskazał, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego ("można zwolnić"), o ile zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie (upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych). Powołany przepis nie wymaga, aby w dacie zwolnienia ze służby zawieszenie w czynnościach służbowych trwało nadal, o ile nadal toczy się postępowanie karne będące podstawą zawieszenia.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "Komendantowi Głównemu Policji" nie można zarzucić naruszenia tego przepisu. Organ odwoławczy zasadnie podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że ustawowe przesłanki zwolnienia skarżącego R. I. ze służby zostały spełnione, mimo tego, że w chwili podjęcia decyzji odwoławczej w tej sprawie zawieszenie skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych ustało za sprawą wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 stycznia 2020 r. postanowienia wstrzymującego wykonanie rozkazu personalnego o przedłużeniu okresu zawieszenia skarżącego w obowiązkach służbowych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie "znosi" skutków rozkazów personalnych o zawieszeniu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego o przedłużeniu okresu zawieszenia, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.

Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwanej dalej "p.p.s.a.")), wywiera jedynie skutki na przyszłość. Oznacza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie będzie wykonywane z chwilą wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia o wstrzymaniu jego wykonania. Sąd pierwszej instancji ocenił nadto, że w sprawie nie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania.

Sąd ten wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby organy Policji, a następnie Sąd, są związani ostatecznymi rozstrzygnięciami w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych i niezakończenie postępowania sądowego (przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) w sprawie legalności ostatecznej decyzji organu o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie zmienia tego stanu rzeczy. Ewentualne wyeliminowanie przez Sąd z obrotu prawnego rozstrzygnięcia o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych może stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione).

Zdaniem Sądu dla wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest konieczne, aby postępowanie sądowe dotyczące decyzji właściwego przełożonego o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych było prawomocnie zakończone. W związku z tym nie można zarzucić organom naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W ocenie Sądu pierwszej instancji zarzuty naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. są oczywiście nieuzasadnione. Skarżący został zwolniony ze służby ze względu na upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, a nie z powodu popełnienia przestępstwa (art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy). W postępowaniu dotyczącym zwolnienia funkcjonariusza ze służby z uwagi na upływ 12 miesięcy jego zawieszenia w czynnościach służbowych, w związku ze wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego (art. 39 ust 1 ustawy o Policji), organ nie jest uprawniony do badania zasadności wszczętego postępowania karnego, ani prognozowania jego ostatecznego wyniku. Wprawdzie zawieszenie, a następnie zwolnienie policjanta ze służby, ma bezpośredni związek ze wszczętym postępowaniem karnym i jest niejako jego konsekwencją, jednakże rozstrzygnięcie to nie jest formalnie zależne od wyniku postępowania karnego.

Zwolnienie funkcjonariusza nie przesądza o jego winie, która może być przypisana wyłącznie w postępowaniu karnym. W konsekwencji nie można zarzucić organom, że nie analizowały okoliczności zarzucanego skarżącemu czynu, ani tym bardziej nie wypowiadały się w zakresie jego winy. Sąd ten wyjaśnił na marginesie, że w sytuacji gdy zarzuty stawiane policjantowi okażą się niezasadne, postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa, to wówczas na mocy art. 42 ust. 1 i 5 ustawy o Policji funkcjonariusz może być przywrócony na stanowisko równorzędne z wypłatą świadczenia pieniężnego odpowiadającego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem.

W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja nie jest dowolna, przekraczająca granice uznania administracyjnego, jak również nie można zarzucić organowi, że pominął słuszny interes skarżącego, a w jej uzasadnieniu "poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że interes służby, tożsamy z interesem społecznym, ma pierwszeństwo przed interesem skarżącego". Niewątpliwie przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące niewykonywaniem przez policjanta czynności służbowych przez okres prawie dwóch lat, niezależnie od istniejących niedoborów kadrowych w Policji, ujemnie wpływa na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną zadań Policji, dezorganizując i utrudniając wykonywanie ustawowych działań. Zdaniem tego Sądu organ w sposób dostateczny i przekonujący wykazał, dlaczego dał prymat interesowi społecznemu, równoważnemu z interesem służby, przedkładając go nad interesem skarżącego.

Jako niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Organ prawidłowo bowiem nadał rozstrzygnięciu o zwolnieniu ze służby rygor natychmiastowej wykonalności, a swoje stanowisko należycie uzasadnił. Uwzględnił przy tym szczególny status i zadania realizowane przez Policję, jej zhierarchizowaną strukturę, zasadę dyspozycyjności funkcjonariusza, szczególną dyscyplinę służbową.

Zdaniem Sądu nie są także uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1, art. 73 § 1 i art. 81 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżący w piśmie z 10 października 2019 r. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i prawie do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, czynnie uczestniczył w postępowaniu składając pisma i wnioski dowodowe. Jego pełnomocnik w dniu 21 października 2019 r. zapoznał się z aktami sprawy. W przestawionym stanie faktycznym i prawnym, organ nie miał obowiązku przesłuchania skarżącego na okoliczność "prowadzonego postępowania karnego" oraz jego sytuacji osobistej i finansowej.

W odniesieniu do wniosków dowodowych zawartych w skardze Sąd wyjaśnił, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie prowadzi się, co do zasady, postępowania dowodowego z dokumentów, ponieważ Sąd kontroluje legalność decyzji w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji, wydającym zaskarżoną decyzję. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. jest przepisem o charakterze wyjątkowym i nie może być "wykorzystywany" do kwestionowania ustaleń przyjętych przez organ i ich zwalczania przez stronę, która się z nimi nie zgadza. Sąd dodał, że wyrok WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1119/18 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1537/19 są mu znane z urzędu.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ww. wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez naruszenie przez Sąd podstawowej zasady i skuteczności wydawanych przez Sąd w postępowaniach sądowoadministracyjnych postanowień o wstrzymaniu wykonania decyzji administracyjnej, których celem ma być ochrona strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem Sąd oddalił skargę skarżącego na decyzję w przedmiocie jego zwolnienia ze służby, która została wydana, mimo że podstawa do jej wydania została przez sąd administracyjny wstrzymana, a wobec tego w niniejszej sprawie na skutek wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie wydłużenia w zawieszenia w czynnościach skarżącego brak było podstawy prawnej do wydania kolejnej decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, tym bardziej, że organ został o tym fakcie powiadomiony;
2. 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt. 4 "k.p.a p.p.s.a." w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd skargi skarżącego na decyzję w przedmiocie jego zwolnienia ze służby, pomimo że w sprawie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, wobec czego organy obu instancji przedwcześnie wydały decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, w sytuacji gdy w sprawie istniały podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu - co najmniej - rozpoznania wniosku o wstrzymanie rozkazu personalnego w przedmiocie przedłużenia w zawieszeniu skarżącego w czynnościach, który to rozkaz stał się podstawą do wydania kolejnych decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem Sąd oddalił skargę skarżącego na decyzję w przedmiocie jego zwolnienia ze służby, która wydana, pomimo że podstawa do jej wydania została przez sąd administracyjny wstrzymana, a wobec tego kwestionowane decyzje (usankcjonowane zaskarżonym wyrokiem) wydane zostały niejako przedwcześnie z naruszeniem zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej;
3. 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd skargi na decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby wydanej z rażącym naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, tj. wydanej pomimo nieuwzględnienia przez organy obu instancji, przy wydawaniu zaskarżonych decyzji administracyjnych, słusznego interesu skarżącego, co powoduje przekroczenie przez organy obu instancji granic uznania administracyjnego, czego konsekwencją było niezasadne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji;
4. 4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw.

z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd skargi na decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, która to wydana została mimo nieprzeprowadzenia przez organy obu instancji jakiegokolwiek postępowania dowodowego w badanej sprawie, w szczególności w zakresie wnioskowanych przez skarżącego dowodów oraz wydanej z pominięciem informacji adresowanych do organów, w tym zwłaszcza informacji w przedmiocie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie dalszego zawieszenia w czynnościach skarżącego, co ma istotny wpływ na wynik sprawy albowiem Sąd usankcjonował naruszenie przez organy obu instancji zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, czego konsekwencją było powielenie przez Sąd argumentacji organów obu instancji i prowadziło do bezzasadnego uznania, że zwolnienie skarżącego było zasadne;

5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd skargi, mimo niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, jak również uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się, co do dowodów i materiałów zebranych przez organ przed wydaniem rozkazu personalnego i zakończeniem niniejszego postępowania, co przejawiało się w szczególności tym, że organ pierwszej instancji wszczął niniejsze postępowanie postanowieniem z 10 października 2019 r., zaś skarżący miał zaledwie kilka dni na zapoznanie się z aktami - pomimo, że formalnym obowiązkiem organu jest umożliwienie skarżącemu zapoznawania się z aktami przez cały czas trwania postępowania - a postępowanie zostało zakończone, pomimo że skarżący w ogóle nie był w sprawie wysłuchany, jak również organ nie przeprowadził żadnego z dowodów, o jakie skarżący wnioskował, co w istocie doprowadziło do tego, że postępowanie przed organem pierwszej instancji było niejako fikcyjnie, a organ z góry przesądził o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji bez przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, co też kolejno zostało zaakceptowane przez organ drugiej instancji i finalnie usankcjonowane przez Sąd pierwszej instancji;

6. art. 151 p.p.s.a. zw. z "art. 11" w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji wadliwie wydanych w niniejszej sprawie decyzji (Rozkazów personalnych), wydanych z pominięciem podstawowych zasad wydawania decyzji opartych na uznaniu administracyjnym, tj. wydanych bez wyjaśnienia skarżącemu przesłanek, którymi kierował się organ administracji publicznej, wydając co do niej tego typu decyzje, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało usankcjonowaniem przez Sąd decyzji wydanych w sposób całkowicie dowolny, tj. z przekroczeniem zasad dopuszczalnego uznania administracyjnego i w sposób istotny naruszyło zaufanie skarżącej do organów administracji publicznej;

7. art. 151 p.p.s.a. zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd skargi na decyzje wydaną przez organ drugiej instancji, mimo że wobec wydanego w dniu 16 stycznia 2020 r, (sygn. akt: I OSK 1537/19) postanowienia, na mocy którego wstrzymano w całości wykonanie zaskarżonego rozkazu Komendanta Stołecznego Policji z 28 maja 2018 r., nr 15/S, oraz rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa V z 6 kwietnia 2018 r.,. nr 83/V, dotyczących przedłużenia okresu zawieszenia skarżącemu, brak było podstaw do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, a postępowanie w tym zakresie powinno zostać umorzone, bowiem w ogóle odpadła przesłanka (materialnoprawna podstawa) do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby.

W uzasadnieniu skarżący odniósł się do powyższych zarzutów.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Zarządzeniem z 14 listopada 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r., wyznaczyła w sprawie posiedzenie niejawne, o czym poinformowano strony wraz z pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.

W tej sytuacji sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Została ona oparta na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w ramach której podniesiono siedem zarzutów, których istota ogniskuje się po pierwsze, w naruszeniu przepisów regulujących skutki wywoływane przez postanowienia sądowoadministracyjne o wstrzymaniu wykonania decyzji (zarzut pierwszy), po drugie, wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, mimo istnienia podstaw do zawieszenia tego postępowania (zarzut drugi) i po trzecie, naruszenia szeregu przepisów regulujących przebieg postępowania jurysdykcyjnego, dotyczących głównie prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego, zakresu uprawnień procesowych strony postępowania, uwzględniania w jego toku słusznego interesu strony (zarzuty 3-7).

Zarzut pierwszy jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zgodzić należy się z wykładnią Sądu pierwszej instancji, że przepis ten nie wymaga, aby w dacie zwolnienia ze służby zawieszenie w czynnościach służbowych trwało nadal, o ile nadal toczy się postępowanie karne, będące podstawą zawieszenia. Skarżący został zawieszony w czynnościach na podstawie rozkazu personalnego z 27 grudnia 2017 r. od 15 stycznia 2018 r. do 14 kwietnia 2018 r. Z kolei rozkazem z 6 kwietnia 2018 r przedłużono zawieszenie na okres od 15 kwietnia 2018 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Rozkaz ten został utrzymany w mocy rozkazem Komendanta Stołecznego Policji z 28 maja 2018 r. Wstrzymanie wykonania obu rozkazów nastąpiło mocą postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wydanego w dniu 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1537/19.

W chwili wydania tego orzeczenia skarżący pozostawał tym samym w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych już dwa lata. Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywierało z kolei skutek na przyszłość, co znaczy tyle, iż do chwili jego wydania skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych.

Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji ocenił, że ustawowe przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby zostały spełnione, mimo tego, że w chwili podjęcia decyzji odwoławczej w tej sprawie zawieszenie skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych ustało za sprawą wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 stycznia 2020 r. postanowienia wstrzymującego wykonanie rozkazu personalnego. o przedłużeniu okresu zawieszenia skarżącego w obowiązkach służbowych. Na dzień wydania decyzji o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji upłynął już okres 12 miesięcy zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Przepis ten nie został zatem naruszony, podobnie jak nie został naruszony przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 stycznia 2020 r., na etapie postępowania odwoławczego w sprawie o zwolnienie ze służby, postanowienia o wstrzymaniu wykonania rozkazów personalnych organów obu instancji o przedłużeniu okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, nie "znosi" skutków rozkazów personalnych o zawieszeniu, które wystąpiły do daty 16 stycznia 2020 r. Postanowienie to wywarło jedynie skutki na przyszłość, co oznacza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie było wykonywane z chwilą wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia o wstrzymaniu jego wykonania.

Rekapitulując, w żaden sposób postanowienie o zabezpieczeniu wydane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zniosło skutków prawnych zawieszenia policjanta od dnia wydania stosownego rozkazu personalnego o zawieszeniu do dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu jego wykonania, ani tym samym wstrzymanie wykonania rozkazu o zawieszeniu, nie uniemożliwia wydania rozkazu o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, jeżeli upłynął już okres 12 miesięcy zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Tym samym rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie naruszyło żadnego z przepisów wskazanych w zarzucie pierwszym.

Zauważyć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 stycznia 2023 r., sygn. III OSK 1404/21, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z 22 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Wa 1399/18, w którym oddalono skargę na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z 28 maja 2018 r., nr 15/S, w przedmiocie przedłużenia zawieszenia na okres po 15 kwietnia 2018 r. do czasu ukończenia postępowania karnego.

Zarzut drugi jest nieuzasadniony. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż wykładnia językowa przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji pozwala na wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby, nawet gdy postępowanie sądowe dotyczące kontroli legalności decyzji właściwego przełożonego o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie było prawomocnie zakończone. Przesłanki tego przepisu odwołują się bowiem wyłącznie do długości czasu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Rozkaz personalny z 28 maja 2018 r. wywoływał skutki prawne do wydania w dniu 16 stycznia 2020 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia o wstrzymaniu jego wykonania.

W związku z tym nie można zarzucić organom naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powołanego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki wydania decyzji o zwolnieniu, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej przez inny podmiot. Ponadto istnieć musi zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. W rozpoznawanej sprawie przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji odwołuje się wyłącznie do dwóch okoliczności, tj. upływu okresu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych i nieustania przyczyny będącej podstawą zawieszenia. Prawomocne przesądzenie przez sąd administracyjny legalności rozkazu personalnego o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie stanowi przesłanki materialnej decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Z tych przyczyn zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższe argumenty czynią niezasadnym także zarzut siódmy. Wydanie postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 stycznia 2020 r. nie stanowiło podstawy do umorzenia postępowania, bowiem przesłanki zwolnienia ze służby opisane w art. 41 ust. 2 pkt 9 powyższej ustawy – jak już wskazano – są niezależne od aktualności zawieszenia w chwili podejmowania decyzji o zwolnieniu ze służby, jego prawomocności, czy wtrzymania wykonania rozkazu w przedmiocie zawieszenia przez sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zarzut trzeci jest nieuzasadniony. Jego istotą jest m.in. zarzucenie organowi naruszenia słusznego interesu skarżącego, o którym mowa w art. 7 k.p.a., przez wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby. Przepis art. 7 k.p.a. zakazuje organom rozpoznającym sprawy przyjmowanie mechanicznej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, iż obowiązkiem organu podejmującego decyzje, jest wzajemne wyważenie obu interesów na gruncie każdej indywidualnej sprawy. Obowiązek ten pojawia się jednak dopiero wówczas, gdy interesowi indywidualnemu można przypisać cechę interesu słusznego. Uznanie interesu za słuszny w rozumieniu art. 7 k.p.a. musi wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie tylko z subiektywnego poczucia krzywdy. Ani z treści zarzutu, ani z treści uzasadnienia nie wynika na czym miałaby polegać słuszność interesu skarżącego poza tym, iż dąży on do ochrony swoich uprawnień partykularnych, a przyjętą linią obrony jest deprecjonowanie istotności naruszeń prawa których się dopuściły. Z tej przyczyny Sąd odwoławczy nie jest w stanie odnieść się do tak nieprecyzyjnego zarzutu.

Wskazać można tylko, iż słuszności interesu nie można identyfikować z dążeniem policjanta do uniknięcia pogorszenia swojej sytuacji prawnej. Postawienie policjantowi zarzutów karnych zobligowało bowiem organ Policji do ochrony interesu publicznego, identyfikowanego z interesem Policji oraz społecznym zaufaniem do Policji i jej funkcjonariuszy, które można zachować, jeśli w szeregach policji służyć będą osoby postępujące zgodnie z rotą, którą złożyli wstępując do służby w Policji. Rację ma Sąd pierwszej instancji, wskazując iż słuszny interes strony to nie jakikolwiek interes strony (rozstrzygnięcie zgodne z wolą strony), ale przede wszystkim taki, który ma społeczne uzasadnienie i nie narusza prawa. Prawidłowo uznał, że przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące niewykonywaniem przez policjanta czynności służbowych przez okres prawie dwóch lat, niezależnie od istniejących niedoborów kadrowych w Policji, ujemnie wpływa na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną zadań Policji, dezorganizując i utrudniając wykonywanie ustawowych działań.

Tak Sąd, jak i organy w sposób dostateczny i przekonujący wykazały, dlaczego dały prymat interesowi społecznemu, równoważnemu z interesem służby, przedkładając go nad interesem skarżącego, który zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie posiadał cechy interesu słusznego.

W ramach zarzutu trzeciego zarzucono także naruszenie zasady prawdy obiektywnej. W tej części zarzut ten pozostaje w związku z zarzutem czwartym, w którym policjant kwestionuje poprawność przeprowadzonego postępowania dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów. Tak sformułowane zarzuty są nieuprawnione.

Po pierwsze, zarzut czwarty w zakresie nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego przez organy jest zarzutem abstrakcyjnym. Treść zarzutu lub uzasadnienia zarzutu powinna zawierać precyzyjne określenie wniosków dowodowych nieuwzględnionych przez organ i wpływu takiej decyzji procesowej organu na wynik postępowania. Po drugie, zgodzić należy się w pełni ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż skarżący w ramach postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zamierzał przeprowadzić wnioski dowodowe nakierowane na wykazanie jego niewinności w postępowaniu karnym skierowanym przeciwko niemu. Zakres przesłanek materialnoprawnych istotnych w rozpoznawanej sprawie wynika z treści art. 41 ust. 2 pkt 9 cytowanej ustawy, a niepopełnienie przestępstwa, o które został oskarżony policjant, pozostaje poza zakresem tych przesłanek. Z tych względów Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż organy podjęły prawidłowe decyzje procesowe odmawiając przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego.

Przeprowadziły one postępowanie dowodowe w koniecznym zakresie, prawidłowo oceniły zgromadzony materiał, jak również wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania rozkazu w przedmiocie zawieszenia go w czynnościach służbowych, nie naruszyły tym samym przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające przed organami zostało przeprowadzone w zakresie koniecznym ze względu na zakres okoliczności faktycznych koniecznych do ustalenia ze względu na treść przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji słusznie uznał działanie organów ze legalne. Pełna akceptacja decyzji procesowych organów oraz uznanie ustaleń faktycznych organów za wystarczające i prawidłowe przez sąd administracyjny nie może być określana jako "powielenie argumentacji organów".

Sąd pierwszej instancji szczegółowo odniósł się do poszczególnych wniosków dowodowych i wyjaśnił z jakiej przyczyny nie mogły one zostać uwzględnione, a następnie przeprowadzone przez organ. Z tych względów zarzuty powyższe są nieuzasadnione.

Zarzut piąty jest bezzasadny. Na wstępie wyjaśnić należy, iż istotą zarzutu jest konfrontacja poglądu autora skargi kasacyjnej ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, co oznacza, iż podnoszący zarzut musi nie zgodzić się z Sądem, a nie – tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – pomijać milczeniem lub nie dostrzegać stanowiska prawnego Sądu pierwszej instancji. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. i w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. pojawiły się na etapie skargi. Sąd pierwszej instancji wyraźnie w uzasadnieniu wskazał, że zarzuty te są bezpodstawne, gdyż z akt sprawy wynika, że skarżący w piśmie z 10 października 2019 r. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i prawie do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, czynnie uczestniczył w postępowaniu składając pisma i wnioski dowodowe, a jego pełnomocnik w dniu 21 października 2019 r. zapoznał się z aktami sprawy, zaś w związku z ustalonym stanem faktycznym i prawnym wynikającym z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji organ nie miał obowiązku przesłuchania skarżącego na okoliczność "prowadzonego postępowania karnego" oraz jego sytuacji osobistej i finansowej.

Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest czytelne. Ewentualny zarzut winien więc odnosić się do tak sprecyzowanego stanowiska Sądu pierwszej instancji, a nie stanowić powtórzenie retoryki zawartej w skardze, która została już poddana krytycznej ocenie prawnej w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie pogląd Sądu pierwszej instancji. Przesłuchanie skarżącego nie było konieczne w rozpoznawanej sprawie, a żaden z zawnioskowanych przez niego dowodów nie zmierzał do wyjaśnienia przesłanek materialnoprawnych wynikających z przyjętej podstawy zwolnienia skarżącego ze służby. Stąd też stanowisko procesowe organów w tym zakresie odpowiadało prawu. Uznać tym samym należało zarzut piąty za pozbawiony podstaw.

Zarzut szósty jest nieuzasadniony. Przepisy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne.

Z obowiązku tego organy wywiązały się zgodnie z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego, głównie od str. 9 i kolejnych, wynika bardzo szeroka, rozbudowana, wieloaspektowa argumentacja, która zdaniem organu przemówiła za zastosowaniem rozwiązania prawnego z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i podjęcia decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego, mimo iż organ dysponował w tym zakresie uznaniem. Uzasadnienie w pełni odpowiada wymogom, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a wyłożona przez organ argumentacji wskazuje, iż decyzja organu nie była dowolna. W wyroku z 12 października 2011 r., sygn. I OSK 474/11, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest kontrolą ograniczoną, nie obejmuje celowości wyboru przez organ administracji publicznej takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, ale ogranicza się do zbadania, czy wybór ten nie nosi cech dowolności.

Przedmiotem oceny sądu jest kwestia, czy organ zebrał w sprawie cały materiał dowodowy i dokonał wyboru sposobu jej rozstrzygnięcia po wszechstronnym rozważeniu okoliczności sprawy, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego". W tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z uzasadnienia decyzji organu, które odpowiada wymogom zakreślonym w art. 107 § 3 k.p.a., wynika, iż decyzja organu nie nosi cech dowolności. Tym samym zarzut nie mógł okazać się uzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.