Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 28 sierpnia 2018 r. III SA/Kr 440/18, oddalił skargę P. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...], w przedmiocie utraty prawa do uposażenia w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. P. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:
- I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z ar. 75 § 1 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w sytuacji niezawiadomienia skarżącego o terminie i miejscu przesłuchania świadków H. D. i M. D., których zeznania stały się podstawą decyzji wydanej przez organ, a tym samym uniemożliwienie skarżącemu czynnego brania udziału w postępowaniu dowodowym, w tym zadawania pytań świadkom;
- 2. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji zaniechania przez organy kontynuacji postępowania dowodowego celem ustalenia stanu faktycznego oraz odmowę uwzględnienia wniosku dowodowego skarżącego polegającego na udostępnieniu 17 barwnych fotografii przekazanych do Komisariatu w [...] w dniu [...] września 2017 roku za pismem [...] z uwagi na to, iż przedmiotem wnioskowanego dowodu są okoliczności niemające znaczenie dla sprawy, podczas gdy fotografie te miały istotne znaczenie i mogły służyć za dowód w postępowaniu w sprawie o uznanie zwolnienia lekarskiego za wykorzystywane nieprawidłowo;
- 3. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji, w której organ odmówił wyłączenia z udziału w postępowaniu podkom. P. S. z uwagi na niewystarczające uprawdopodobnienie przez skarżącego podstaw wyłączenia tegoż pracownika, podczas gdy okoliczności podnoszone przez skarżącego dawały wystarczające podstawy do przyjęcia braku bezstronności podkom. P. S. w postępowaniu o uznanie zwolnienia lekarskiego za nieprawidłowe;
- 4. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ błędnie uznał za wiarygodne dowody w postaci zeznań świadków H. D. i M. D., podczas gdy świadkowie Ci sami wskazują, że pozostają w długotrwałym konflikcie ze skarżącym, a tym samym są żywo zainteresowani tym, aby w każdy możliwy sposób próbować zaszkodzić skarżącemu, w tym również poprzez składanie niczym niepopartych zeznań obciążających skarżącego w postępowaniu o uznanie zwolnienia lekarskiego za wykorzystywane nieprawidłowo;
- 5. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji, w której organ błędnie przyjął, że jeżeli skarżącego nie zastano w miejscu zamieszkania dwukrotnie podczas przeprowadzanych kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnienia lekarskiego, to tym samym wykorzystuje on swoje zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego przeznaczeniem, podczas gdy zgodnie z zaleceniem zwolnienia lekarskiego "chory może chodzić", a więc jakakolwiek nieobecność chorego/skarżącego w miejscu zamieszkania podczas trwania zwolnienia lekarskiego nie oznacza automatycznego naruszenia prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego;
- 6. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji, w której błędnie ustalono, że skarżący nieprawidłowo wykorzystuje zwolnienie lekarskie przez cały okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, podczas gdy w sprawie nie zgromadzono żadnych dowodów, które uzasadniałyby taką tezę w sposób stanowczy, nawet jeżeliby uznać zgromadzone w sprawie dowody za wiarygodne, to nie obejmują one całości okresu zwolnień lekarskich;
- 7. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji, w której błędnie przyjęto, iż sam skarżący w jakikolwiek sposób potwierdza zeznania złożone przez H. D. i M. D., podczas gdy skarżący kwestionuje w ogóle wiarygodność tychże świadków, a materiał dowodowy zgromadzony w przeprowadzonym postępowaniu nie zawiera zeznań skarżącego wskazujących na potwierdzenie przez skarżącego wersji zdarzeń opisanej przez świadków H. D. i M. D.;
- 8. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji, w której błędnie przyjęto adres zamieszkania skarżącego, który został wskazany w każdym z protokołów kontroli, a mianowicie [...], podczas gdy skarżący zamieszkuje pod adresem: [...], a zatem każda z przeprowadzonych kontroli odbywała się de facto pod złym adresem, tym samym informacji zawartych w protokołach nie można uznać za wiarygodne, w tym za wiarygodne nie można uznać informacji uzyskanych od osób wskazanych w protokołach jako rodzice skarżącego, gdyż osoby te nie zostały w żaden sposób wylegitymowane, a zatem nie ma pewności ani co do adresu, pod którym odbyła się kontrola ani tożsamości osób, na których zeznania powołuje się organ prowadzący kontrolę;
- 9. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji, w której organ poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych mających istotne znaczenie dla sprawy, pozbawia skarżącego możliwości obrony swoich praw, jednocześnie oczekując od skarżącego, który na etapie postępowania administracyjnego nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, inicjatywy dowodowej a także znajomości procedury administracyjnej, podczas gdy to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy;
- 10. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji, w której organ administracji podaje w uzasadnieniu swojej decyzji okoliczność jakoby w stosunku do skarżącego było prowadzone postępowanie karne przez Prokuraturę Rejonową dla Krakowa - Krowodrzy w [...] w związku z postawieniem skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw z art. 158 § 1 k.k. oraz 189 § 1 k.k., podczas gdy organ administracji nie zwracał się do Prokuratury Rejonowej dla Krakowa - Krowodrzy w [...] o udostępnienie akt tegoż postępowania, nie włączył tychże akt do dowodów w postępowaniu o uznanie zwolnienia lekarskiego za wykorzystywane prawidłowo, tym samym nie dając skarżącemu możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego dowodu, przyjmując jednocześnie dowody z akt postępowania karnego za podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie;
- II. prawa materialnego przez błędną wykładnię:
- 1. art. 121e ust. 3 ustawy o Policji poprzez przyjęcie za miarodajną wykładnię literalną tego przepisu i uznanie, że w przypadku nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, podczas gdy właściwym jest przyjęcie wykładni celowościowej i ewentualne pozbawienie policjanta uposażenia za okres, w którym zwolnienie zostało wykorzystane nieprawidłowo z wyłączeniem czasu, który został przeznaczony przez chorego na dochodzenie do sprawności fizycznej, w tym w szczególności z wyłączeniem czasu, w którym policjant był hospitalizowany;
- 2. art. 121e ust. 3 ustawy o Policji poprzez brak stosowania uzasadnionej analogii do przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 1368 ze zm.), w których to stosowaniu przyjmuje się, że jeżeli dopiero po opuszczeniu szpitala ubezpieczony zachowuje się w sposób pozbawiający go prawa do zasiłku (uposażenia) za cały czas zwolnienia, to należy z niego wyłączyć okres hospitalizacji, z uwagi na to, iż okres ten w sensie medycznym jest okresem innym jakościowo.
Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zażądał też przeprowadzenia rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Ostatecznie obydwa podmioty wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.
Zauważyć na początku należy, że jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości.
Z powodu ilości postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, opartych na drugiej podstawie kasacyjnej, nie jest możliwe uniknięcie "zbiorczego" odniesienia się do pewnych ich grup, pozostających ze sobą w związku. Większość wskazywanych, jako naruszone, przepisów powtarza się ponadto w poszczególnych zarzutach.
I tak, choć niewątpliwie słuszny jest zarzut naruszenia art. 79 k.p.a. (pkt I.1. skargi kasacyjnej) poprzez brak zawiadomienia skarżącego o terminie przesłuchania świadków i w konsekwencji brak jego udziału w tym przesłuchaniu, to nie można uznać, aby uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego dla skuteczności zarzutu wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Okoliczności powoływane przez świadków, wskazujące na fakt nieprawidłowego wykorzystywania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego, potwierdzają także inne dowody, w postaci zdjęć, dokumentów, a także protokołów kontroli (o czym będzie jeszcze mowa).
Skarżący kasacyjnie kilkakrotnie zapoznawał się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i wiedząc o tym, że nie był informowany o terminie przesłuchania świadków (co podnosi obecnie), nie wnioskował o ich ponowne, prawidłowe przesłuchanie, a sam odmówił udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące okoliczności podnoszonych w zeznaniach świadków, oświadczając jedynie o ich niewiarygodności i o rzekomym stanie zdrowia świadka. Taka postawa skarżącego kasacyjnie, także w kontekście innych dowodów zgromadzonych w aktach, w żaden sposób nie pozbawia wiarygodności tego, co zeznali świadkowie przesłuchani w tej sprawie – M. D. i H. D. (zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., pkt I.4. skargi kasacyjnej). Zeznali oni natomiast, że przebywając na zwolnieniu lekarskim P. P. malował meble ogrodowe, prowadził prace remontowe i pracował w polu prowadząc ciągnik rolniczy. Ta ostatnia okoliczność została udokumentowana zdjęciami datowanymi na [...] i [...] sierpnia 2017 r.
Ponadto, Policjanci upoważnieni do przeprowadzenie kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnienie lekarskiego przez P. P., nie zastali go dwukrotnie w domu ([...] sierpnia i [...] września 2017 r.), a informacja przekazana przez matkę skarżącego kasacyjnie w tej pierwszej dacie, że syn "jest w trasie", będzie wieczorem, i że można się z nim kontaktować pod numerem telefonu widniejącym na ulotce reklamującej wyroby z drewna (przekazanej przez matkę), może rodzić przypuszczenia (choć z uwagi na niewyczerpujący zakres kontroli nie daje pewności), że P. P. zajmował się również transportem wspomnianych mebli. W każdym razie nieobecność w domu i długotrwałe (co najmniej od godz. 14 do wieczora) "bycie w trasie" osoby przebywającej na zwolnieniu lekarskim nie może świadczyć o jego prawidłowym wykorzystywaniu (to w kontekście zarzutu ujętego w pkt I.5.).
Pozorny jest przy tym zarzut, że kontrole były przeprowadzane pod złym adresem (zarzut I.8. skargi kasacyjnej), bowiem podczas jednej z nich ([...] sierpnia 2017 r.) zastano P. P. w domu (w tym samym, co przy kontrolach w dniach [...] sierpnia i [...] września 2017 r.) i nie twierdził on, że nie jest to jego miejsce zamieszkania. Pomyłka dotyczyła tylko oznaczenia miejsca zamieszkania: [...], zamiast: [...].
Jeśli zaś chodzi o nieuwzględniony wniosek dowodowy w przedmiocie "17 barwnych fotografii" przekazanych przez KPP w [...] przy piśmie z [...] września 2017 r. (zarzut I.2. skargi kasacyjnej), to przesłane one zostały "do wykorzystania w postępowaniach karnych" (jak wynika z pisma przekazującego) i nie zostały włączone do materiału dowodowego w niniejszej sprawie, bowiem organ uznał, że nie mają z nią związku. Tymczasem skarżący kasacyjnie twierdzi, że miały one istotne znaczenie dla sprawy, mimo że nie zna ich zawartości. Podkreślić przy tym należy, że fotografie, o których była mowa wyżej z [...] i [...] sierpnia 2017 r., zostały przekazane przez świadka H. D. (zob. protokół zeznania k. 24v) i nie są tożsame z tymi, o których mowa w piśmie z [...] września 2017 r., które do akt nie zostały włączone.
W świetle art. 78 k.p.a. organ mógł tak postąpić, jeśli uznał, że przesłane fotografie nie miały znaczenia dla sprawy nieprawidłowego wykorzystywania zwolnienia lekarskiego (nie w tym celu zostały przesłane), a istotne dla sprawy okoliczności dokumentują inne dowody.
Naczelny Sąd Administracyjny nie doszukał się też przejawów braku bezstronności osoby prowadzącej postępowanie, które dawałyby podstawę do wyłączenia nadkom. P. S. od udziału w postępowaniu, w oparciu o art. 24 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że "Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika." W orzecznictwie podnosi się, że "Ocena naruszenia art. 24 § 3 kpa przez organy orzekające w sprawie musi być odnoszona do realiów rozpoznawanej sprawy i wpływu tego naruszenia na wynik sprawy" (zob. wyrok NSA z 23.04.2013 r. II GSK 132/12, LEX nr 1337084). W tej sprawie skarżący kasacyjnie twierdzi, że dostatecznym uprawdopodobnieniem braku bezstronności pracownika była odmowa udostępnienia akt sprawy.
Tymczasem skarżącemu kasacyjnie, mimo początkowej odmowy udostępnienia akt (tłumaczonej błędnie brakiem dowodu doręczenia pisma zawiadamiającego o takiej możliwości), w ostateczności akta sprawy udostępniono i to kilkukrotnie. Trudno więc w takiej sytuacji twierdzić, że taka postawa prowadzącego postępowanie świadczy o braku jego bezstronności. Co najwyżej może świadczyć o braku dostatecznej znajomości procedury administracyjnej (różniącej się od k.p.k.), tak jak choćby w przypadku dowodu z zeznań świadków, prowadzonego bez obecności strony, a już na pewno nie można w takiej sytuacji mówić o wpływie braku wyłączenia pracownika na wynik sprawy.
Odnośnie zarzutu ujętego w pkt I.7. skargi kasacyjnej zauważyć należy, że w protokole przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej (k. 39 akt adm.), P. P. zeznał, że [...] sierpnia 2017 r. "podczas wykonywania prac polowych ciągnikiem rolniczym" M. D. podszedł do ciągnika i groził mi pozbawieniem życia i żądał żebym zaprzestał prac na swojej posesji. To zeznanie jest dowodem potwierdzającym zeznania świadków w niniejszej sprawie, a także potwierdzeniem dowodu ze zdjęcia z [...] sierpnia 2017 r., na którym – według H. D. – P. P. wykonuje prace polowe ciągnikiem. Zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dowodów na potwierdzenie przez skarżącego kasacyjnie wersji zdarzeń przedstawionych przez świadków w niniejszej sprawie jest więc niezasadny.
W odniesieniu do zarzutu ujętego w pkt I.10. skargi kasacyjnej zauważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z [...] października 2017 r. o zawieszeniu skarżącego kasacyjnie w czynnościach służbowych, z uzasadnienia którego wynika, że Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza poinformował w piśmie z [...] września 2017 r., że P. P. postawiony został zarzut pobicia M. D. w dniu [...] września 2017 r. Rozkaz personalny jest dokumentem urzędowym, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., na podstawie którego organ prowadzący niniejsze postępowanie mógł dokonywać ustaleń faktycznych w zakresie poprawności wykorzystywania zwolnienia lekarskiego przez P. P. Do tego typu ustaleń nie było konieczne prowadzenie dowodu z akt sprawy karnej.
Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ustalenia poczynione przez Sąd I instancji na stronach 11 i 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku (stąd nie ma potrzeby powtarzania tych ustaleń), z których wynika, że w każdym z czterech okresów zwolnień lekarskich przedłożonych przez skarżącego kasacyjnie, wykazane zostały okoliczności świadczące o ich nieprawidłowym wykorzystywaniu. To zaś otwiera pole do oceny zarzutów postawionych na gruncie prawa materialnego.
Zgodnie z art. 121e ust. 3 ustawy o Policji "Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia." Skarżący kasacyjnie zakłada, że wbrew gramatycznej treści tego przepisu, jego wykładnia celowościowa powinna prowadzić do wniosku, że ewentualne pozbawienie policjanta uposażenia może nastąpić za okres, w którym zwolnienie zostało wykorzystane nieprawidłowo, z wyłączeniem czasu, który został przeznaczony przez chorego na dochodzenie do sprawności fizycznej, w tym w szczególności z wyłączeniem czasu, w którym policjant był hospitalizowany. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu.
W art. 121e ust. 3 ustawy o Policji ustanowiona została sankcja za nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, która obejmuje utratę prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia, w przypadku potwierdzenia, że do takiego nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia doszło. Podobnie przedstawia się to na gruncie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2021, poz. 1133), do której odwołuje się skarżący kasacyjnie, próbując tworzyć analogię z orzecznictwa na tle tej ostatniej ustawy, do stosunków objętych regulacją z art. 121e ust. 3 ustawy o Policji.
Również na tle art. 17 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r. Sąd Najwyższy przyjmuje, że "ustanowiona w tym przepisie sankcja utraty prawa do zasiłku chorobowego nie wymaga i nie zależy od uprzedniego pouczenia ubezpieczonego o braku prawa do tego świadczenia (...)" – zob. wyrok SN z 12.09.2018 r. III UK 124/17, LEX nr 2549437. Wyraźnie mówi się tu także o sankcji utraty prawa do zasiłku chorobowego. Przyjmuje się natomiast, że "Utrata prawa do zasiłku chorobowego dotyczy (...) jedynie okresu objętego zwolnieniem, w którym wystąpiła przesłanka jego utraty, a nie całego okresu zasiłkowego" (zob. postanowienie SN z 25.06.2019 r. II UK 293/18, LEX nr 2687684).
Podzielając to ostatnie stanowisko również na gruncie art. 121e ust. 3 ustawy o Policji, zauważyć należy, że Sąd I instancji – co podniesiono już wyżej – wykazał, że w każdym z czterech okresów objętych zwolnieniami lekarskimi przedłożonymi przez skarżącego kasacyjnie, wystąpiły przejawy niewłaściwego wykorzystania zwolnienia, co uprawnia do zastosowania sankcji za cały okres zwolnienia, a nie tylko za ten, w którym zwolnienie było wykorzystywane w sposób nieprawidłowy, z wyłączeniem – jak ujął to skarżący kasacyjnie – czasu, który został przeznaczony przez chorego na dochodzenie do sprawności fizycznej, w tym w szczególności z wyłączeniem czasu, w którym policjant był hospitalizowany. Skarga kasacyjna przywołuje wprawdzie wyrok SN z 4.07.2000 r. II UKN 634/99 (OSNP 2002, nr 2, poz.
48) wydany jeszcze na tle art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. (poprzedzającej ustawę z 1999 r.), w którym przyjęto, że okres hospitalizacji w sensie medycznym jest okresem innym jakościowo, co z uwagi na restrykcyjny charakter przepisu powinno spowodować jego zawężające zastosowanie, z wyłączeniem okresu hospitalizacji, ale w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego w tym składzie, poglądu tego nie powinno się stosować na gruncie art. 121e ust. 3 ustawy o Policji. Skoro ten ostatni przepis ma charakter sankcji za nieprawidłowe wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego, i powoduje utratę uposażenia za cały okres zwolnienia, to obojętne z tego punktu widzenia jest to, jak w pozostałym okresie (poza nieprawidłowym wykorzystywaniem zwolnienia) skarżący kasacyjnie z niego korzystał.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.