Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 września 2021 r. Burmistrz [...] wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość przez wskazanie Starosty [...] jako organu właściwego do rozpoznania wniosków Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o podział nieruchomości (dalej: wnioskodawca).
Po przeprowadzeniu wstępnej oceny wniosków Wód Polskich, Burmistrz [...] przekazał sprawę Staroście [...]. Wyjaśnił, że zgodnie przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r., poz. 624 ze zm., dalej: Prawo wodne), sprawa podziału nieruchomości, na której znajdują się urządzenia wodne nie podlega przepisom ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm. – dalej u.g.n.). W ocenie Burmistrza [...], podział nieruchomości ma być przeprowadzony w celu niezbędnym do eksploatacji działki położonej przy jazie rzeki i poprawy bezpieczeństwa obszarów położonych w jego okolicach. Starosta [...] zwrócił akta sprawy Burmistrzowi [...].
W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość Starosta [...] wniósł o wskazanie Burmistrza [...] jako organu właściwego w sprawie. Starosta Kolski wskazał, że w tej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 218 Prawa wodnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 P.p.s.a.).
W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko ta strona określa przedmiot swego żądania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1632/96, LEX nr 47890), a tym samym i przedmiot postępowania, przy czym w razie wątpliwości jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 47).
Tym samym, w niniejszej sprawie, organy powinny mieć więc przede wszystkim na uwadze stanowisko wnioskodawcy, który ubiega się na podstawie art. 93 u.g.n. o wydanie postanowienia z pozytywną opinią proponowanego podziału nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], w zakresie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz na podstawie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.g.n. po uzyskaniu postanowienia pozytywnie opiniującegi proponowany podział – o wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Wnioskodawca wyraźnie wskazuje, że w analizowanej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy Prawa wodnego, a przepisy u.g.n.
Z tych względów i na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia