Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 160/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę Fundacji [...] w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarga z 14 lutego 2020 r. obarczona była brakami formalnymi, albowiem nie wskazano, kto w imieniu skarżącego podpisał skargę, nie złożono dokumentu określającego umocowanie osoby uprawnionej do wniesienia skargi, jak i nie podano numeru REGON lub NIP strony skarżącej. Z uwagi na te braki formalne, Sąd pismem z 4 maja 2020 r. wezwał stronę skarżącą do usunięcia wymienionych braków skargi. Strona skarżąca nie uzupełniła braków w terminie, albowiem nie podała numeru REGON lub NIP. Jednocześnie nienależycie wskazała osobę, która podpisała skargę, powołując się w zakresie uprawnienia do reprezentacji strony skarżącej na zapisy Krajowego Rejestru Sądowego, nie podając jednak jego numeru ani też nie przesyłając wydruku z tego rejestru.
Zażalenie złożyła Fundacja [...] w J., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że z ogólnodostępnych systemów informatycznych wynikają wszelkie niezbędne dane w postaci numeru REGON oraz informacja o postawieniu strony skarżącej w stan likwidacji. W ocenie autora zażalenia wystarczające było wskazanie osoby podpisującej skargę w imieniu skarżącej, bez dołączana odpisu z właściwego rejestru.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Fundacji [...] w J. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte przez Sąd Wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu, że skarga obarczona była brakami formalnymi dwojakiego rodzaju, tj. związanymi ze wskazaniem numeru identyfikacyjnego skarżącej oraz wykazaniem uprawnienia do reprezentacji osoby występującej w jej imieniu.
Wskazać należy, że pismo procesowe, jakim jest skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musi spełniać wymogi formalne stawiane przez przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z art. 46 § 2 pkt 1 lit. c powołanego aktu prawnego wyraźnie wynika, że pismo strony, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania.
W świetle tego przepisu nie jest zatem wystarczające powołanie się na informacje zawarte we właściwych rejestrach publicznych, albowiem brak jest przepisu, który zwalniałby z obowiązku wskazania tego numeru w skardze (postanowienie NSA z 9 stycznia 2020 r. I OZ 1306/19, LEX nr, 2769702, postanowienie NSA z 10 września 2020 r. I OZ 505/20, LEX nr 3051657). Konieczne jest zatem wskazanie właściwego numeru KRS albo REGON w treści skargi wniesionej do sądu administracyjnego, czego strona skarżąca nie uczyniła. Z tego względu prawidłowo wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia powyższego braku, któremu to wymogowi bezspornie w zakreślonym terminie nie sprostała.
Ponadto strona skarżąca nie wykazała umocowania osoby, która reprezentowała skarżącą i podpisała skargę skierowaną do Sądu Wojewódzkiego. W myśl art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wykazanie tego umocowania w tym przypadku mogło nastąpić przez załączenie odpisu aktualnego z Krajowego Rejestru Sądowego, co bezspornie miało miejsce dopiero po upływie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Wskazać przy tym należy, że obowiązek wykazania umocowania powinien zostać zrealizowany już przy pierwszej czynności, a zatem na etapie złożenia skargi. Brak przedłożenia tego dokumentu jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny, jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 17 kwietnia 2019 r., II OZ 343/19, LEX nr 2651800). Dodać także należy, że wbrew argumentacji zawartej w zażaleniu, Sąd nie miał obowiązku ustalenia z urzędu umocowania osoby działającej w imieniu strony skarżącej, jako że brak jest przepisu zwalniającego stronę postępowania z obowiązku należytego wykazania umocowania. Z powyższych względów Sąd Wojewódzki prawidłowo skargę odrzucił.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalono zażalenie.