Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 listopada 2021 r., sygn. akt IV SPP/Po 156/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił R.S. (skarżący) przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z [...] września 2021 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku, przy czym skarga dotyczy braku podjęcia przez Burmistrza działań w związku z wnioskiem z [...] listopada 2010 r. dotyczącego "wznowienia postępowania, uchylenia Uchwały Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Rady Miejskiej w [...]". Jednocześnie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów.
Następnie Sąd wskazał, iż oczywista bezzasadność skargi polega na tym, że bez konieczności dokładniejszego badania, czy też oceny merytorycznej niewątpliwym jest, że skarga podlega odrzuceniu. Przy czym przepis z art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga (lub wniosek) kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 p.p.s.a.
W ocenie Sądu I instancji sytuacja taka ma miejsce w sprawie, gdyż wniosek o przyznanie prawa pomocy został wniesiony w sprawie, która spełnia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. z powodu pozostawania w toku dwóch spraw objętych skargą pomiędzy tymi samymi stronami w dacie wniesienia obecnej skargi (IV SAB/Po 25/21 i IV SAB/Po 30/21 – obie nieprawomocne).
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i wywiódł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi lub wniosku. Należy uznać za słuszne stanowisko Sądu I instancji, że o oczywistej bezzasadności skargi lub wniosku można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Tym samym chodzi o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2011, a także powołane tam orzecznictwo).
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna, bowiem skarżący wniósł już skargę w tym samym przedmiocie, która nie została jeszcze prawomocnie zakończona. W sytuacji zatem Sąd był uprawniony do uznania skargi za oczywiście bezzasadną, a to z kolei uzasadniało odmówienie prawa pomocy (art. 247 p.p.s.a.).
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.