Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 295/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę R.M. (skarżący) na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismami z dnia [...] maja 2020 r. nadanymi w odrębnych kopertach skarżący złożył dwie skargi o tożsamej treści. Pierwsza z nich została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 294/20 jako skarga na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2019/2020, druga natomiast została opatrzona sygnaturą IV SA/Wr 295/20. Organ odwoławczy odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że decyzją tego organu z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2019 r. odmawiającą skarżącemu zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w roku akademickim 2019/2020.
Następnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] lipca 2020 r. wezwano stronę do usunięcia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu [...] lipca 2020 r. W odpowiedzi na wskazane wezwanie skarżący w piśmie złożonym osobiście [...] sierpnia 2020 r. wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2020 r.
Sąd odrzucając skargę wyjaśnił, iż wobec konfrontacji treści skargi z okolicznościami podanymi przez organ w odpowiedzi na skargę złożonej w sprawie o sygn. IV SA/Wr 294/20 oraz w tej sprawie tj. wydania drugiej instancji w dniach [...] i [...] marca 2020 r. dwóch decyzji opatrzonych tymi samymi numerami w zakresie odpowiednio odmowy przyznania stypendium doktoranckiego oraz odmowy zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej, powziął istotne wątpliwości co do intencji skarżącego w zakresie przedmiotu skargi w niniejsze sprawie. Sytuacja ta stała się przyczyną wezwania strony do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że wskazane wezwanie doręczono skarżącemu [...] lipca 2020 r. z pouczeniem, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wyjaśnił, iż siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków upływał z dniem 5 sierpnia 2020 r., zaś pismo uzupełniające wskazane w wezwaniu braki skargi zostało złożone osobiście w dniu 6 sierpnia zatem dzień po wyznaczonym terminie.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący w zażaleniu wskazując, że wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż uchybienie terminowi spowodowane było stycznością z osobą, która była zarażona wirusem COVID-19, zaś w związku zaleceniami mógł opuścić mieszkanie dopiero 6 sierpnia 2020 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie zaś z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
W myśl art. 46 § 1 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać:
- 1. oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
- 2. oznaczenie rodzaju pisma;
- 3. osnowę wniosku lub oświadczenia;
- 4. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
- 5. wymienienie załączników.
W sytuacji natomiast, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a. bądź też nie załączono odpisów pisma, obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że bezsporne jest, że skarga dotknięta była brakami formalnymi, tj. nie zawierała informacji o dacie i numerze zaskarżonego aktu. W tej sytuacji słusznie wezwano skarżącego do uzupełnienia tego braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia powyższych braków została doręczona 29 lipca 2020 r., a zatem termin na uzupełnienie braków formalnych upływał w dniu 5 sierpnia 2020 r. Skarżący natomiast uzupełnił braki dopiero 6 sierpnia 2021 r., a zatem z uchybieniem terminu.
Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że argumentacja zawarta w zażaleniu de facto może stanowić uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na podstawie art. 86 p.p.s.a., jednakże przedmiotem niniejszej kontroli jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w której Naczelny Sąd Administracyjny jedynie bada, czy przesłanki, na podstawie których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy.
Wskazać należy, że skarżącemu przysługuje prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego, do którego może załączyć dokumenty stanowiące potwierdzenie zawartych w zażaleniu twierdzeń odnośnie do kontaktu z osobą zakażoną wirusem COVID-19.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.