Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 lipca 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 260/23, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) dalej zwanej "p.p.s.a." odrzucił skargę M. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w sprawie ze skargi z 15 listopada 2022 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z 1 kwietnia 2023 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych, od której to skargi nie został uiszczony wpis. Wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało odebrane przez skarżącego, pomimo że korespondencja do niego kierowana w dniu 6 czerwca 2023 r. znalazła się w "skrzynce odbiorczej" należącej do skarżącego (zgodnie z Urzędowym Poświadczeniem Doręczenia). Sąd pierwszej instancji przyjął, na podstawie podjętej próby doręczenia skarżącemu za pośrednictwem platformy ePUAP, że zostało ono dokonane 21 czerwca 2023 r., a więc termin do uiszczenia wpisu upłynął, na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., 28 czerwca 2023 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wskazując że cofnął skargę i to przed upływem terminu do uzupełnienia braków formalnych. Ponadto wskazał, iż jego zdaniem postępowanie powinno zostać umorzone, a informacja o niewzięciu pod uwagę złożonego pisma procesowego jest niezrozumiała.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w sprawie ze skargi z 15 listopada 2022 r. Nie ma racji skarżący, iż Sąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na cofnięcie skargi. Zgodnie bowiem z poglądem prezentowanym w doktrynie: "Cofnięcie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność są uzależnione od warunków przewidzianych przez prawodawcę dla czynności procesowych w ogólności, jak i dla tego typu czynności procesowych. Skarga może być cofnięta wyłącznie przez skarżącego, który ją wniósł do sądu administracyjnego. Skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. WSA stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu. W sytuacji gdy skarga będzie zawierać wskazane braki (np. nie został uiszczony należny wpis (...), WSA odrzuci skargę (por. post. NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, Nr 4, poz. 207; por. także post. NSA z 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, Legalis)." (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023). W niniejszej sprawie cofnięcie skargi nie wywołało żadnych skutków, ponieważ skarga nie spełniała wymogu formalnego w postaci uiszczonego wpisu, a co za tym idzie nie wszczęła ona skutecznie postępowania sądowoadministracyjnego.
Na marginesie można odnotować brak w aktach oświadczenia o cofnięciu skargi, aczkolwiek, co wynika z przedstawionej powyżej argumentacji, okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.