Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II SO/Kr 14/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na skutek wniosku A.B. (skarżący) o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z odpowiedzią i aktami sprawy przez Wójta Gminy [...] wymierzył Wójtowi grzywnę w wysokości 100 złotych (pkt 1) oraz zasądził od Wójta zwrot kosztów postępowania (pkt 2).
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wnioskodawca [...] grudnia 2019 r. złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ jednak w ustawowym terminie organ nie odniósł się do wniosku [...] stycznia 2020 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu. Skarżący przyznał, że otrzymał żądaną informację, jednak skarga nie została przekazana do WSA w Krakowie.
Organ wniósł o umorzenie postępowania jednocześnie przesyłając oryginał skargi wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej i wyjaśniając, że informacji tej faktycznie udzielono z opóźnieniem tj. w dniu [...] stycznia 2020 r. W związku z udzieleniem informacji publicznej pracownik urzędu zaniechał przekazania skargi do WSA.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, iż organ nie dochował piętnastodniowego terminu do przekazania skargi, zatem spełnione zostały przesłanki do wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie wskazał, że opóźnienie w przekazaniu skargi wyniosło niemal rok, jednakże było ono wynikiem błędnego przekonania pracownika urzędu, że po udostępnieniu skarżącemu informacji publicznej sprawa nie wymaga podjęcia dalszych czynności. Zdaniem Sądu przekonanie to, choć błędne, w pewien sposób usprawiedliwia tak znaczne przekroczenie terminu przez organ. Wyjaśnił, iż zwłoka w przekazaniu skargi nie była skutkiem złej woli, lecz błędu pracownika, dlatego też Sąd przyjął, że właściwym będzie wymierzenie grzywny w niewielkiej wysokości.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący zaskarżając je w części dotyczącej wysokości grzywny. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a., art. 55 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej wysokości grzywny i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na zażalenie Wójt wniósł o jego oddalenie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 zd. 1 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W myśl natomiast art. 55 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W konsekwencji wymierzenie grzywny w wysokości określonej w art. 154 § p.p.s.a. jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy organ administracji, za pośrednictwem którego strona wniosła skargę, nie wywiąże się z obowiązku przekazania tej skargi do sądu wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie określony w przypadku spraw dotyczących udostępnienia informacji publicznej w z art. 21 pkt 1 u.d.i.p.
Przypomnienia wymaga, iż grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, zaś wyłączną materialnoprawną przesłanką jej wymierzenia jest niewypełnienie obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Ponadto pełni ona również funkcję prewencyjną, bowiem nałożenie grzywny służy zapobieganiu naruszenia prawa przez przewlekanie postępowania sądowoadministracyjnego. Zwrócić uwagę należy także, iż przyjmuje się, że dla wymierzenia organowi grzywny nie mają znaczenia przyczyny nieprzekazania skargi sądowi, bowiem okoliczności stanowiące podstawę naruszenia terminu mogą mieć jedynie wpływ na ustalenie jej wysokości (por. np. postanowienia NSA z: 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14; 22 maja 2014 r., I OZ 382/14; 17 grudnia 2013 r., II GZ 728/13; 6 marca 2014 r., I OZ 141/14).
Jak wskazuje się w orzecznictwie rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość sąd może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji, przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym, wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego, potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości, a także, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z: 30 kwietnia 2021 r., III OZ 200/21; 17 stycznia 2014 r., I OZ 1259/13).
W przedmiotowej sprawie, jak ustalił Sąd I instancji, skarga wpłynęła do organu [...] stycznia 2020 r., zaś organ przekazał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu [...] stycznia 2021 r. Niewątpliwie zatem organ wykonał zobowiązanie z uchybieniem terminowi wskazanemu w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., co przesądza o przyjęciu, że spełnione zostały przesłanki do wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Zauważyć jednak należy, że Sąd ustalając wysokość grzywny wziął pod uwagę okoliczności podnoszone przez organ. Tym samym uwzględnił okoliczności podnoszone przez organ, w tym że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej [...] grudnia 2019 r., zaś organ udzielił informacji niezwłocznie (w tym samym dniu, w którym otrzymał skargę na bezczynność, tj. [...] stycznia 2020 r.) po otrzymaniu kolejnego pisma skarżącego, którym była skarga na bezczynność organu, a także, iż w przekonaniu pracownika okoliczność uczynienia zadość wnioskowi i udostępnienie oczekiwanej informacji kończyło sprawę, bowiem w istocie wniosek został zrealizowany zasadniczo w terminie miesięcznym, tym samym w uwzględnieniu na co dzień stosowanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, choć z naruszeniem terminu wynikającego z ustawy o udostępnianiu informacji publicznej.
Niewątpliwie w świetle powyższych okoliczności wniosek o wymierzenie grzywny był uzasadniony, a Sąd I instancji trafnie przyjął, że w okolicznościach tej sprawy uzasadnione było wymierzenie grzywny w wysokości 100 złotych. Stwierdzić bowiem należy, że wysokość wymierzonej przez Sąd grzywny jest adekwatna w odniesieniu do przyczyn jakie legły u podstaw powstałego po stronie organu uchybienia. Stan nieprzekazania skargi trwał bowiem 12 miesięcy, natomiast przedstawiona przez organ argumentacja nie usprawiedliwia niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi Sądowi, jednakże zwrócić należy uwagę, iż organ udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji na długo przed złożeniem wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy.
Tym samym mając na uwadze wyżej poczynione wywody odnośnie do celu jaki pełni grzywna należy przyjąć, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji.
Stosownie natomiast do treści art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W przedmiotowej sprawie w sentencji zaskarżonego wyroku błędnie wpisano datę podając dzień 21 stycznia 2020 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że przedmiotowa sprawa była przedmiotem rozpoznania Sądu I instancji na posiedzeniu w dniu 21 stycznia 2021 r.
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji.