- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Rozpoznanie
- w dniu 2 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M., W. B., Z. G.
- Od orzeczenia
- od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 258/04
- Skład
- Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Teresa Kobylecka /spr./, Zygmunt Niewiadomski
Agnieszka Majewska protokolant - Sprawa
- w sprawie ze skargi R. M., W. B., Z. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia inwentaryzacji robót budowlanych oraz ekspertyzy technicznej postanawia oddalić skargę kasacyjną
Teza
Skoro skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego składają członkowie wspólnoty mieszkaniowej samodzielnie, niereprezentowani przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, to uznać należy, że każdy z nich reprezentuje w sprawie swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego; czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą oni osiągnąć, skarżąc decyzję, jest dla nich wspólny.
Z tych względów należy dojść do wniosku, że skargi, mimo wniesienia ich w jednym piśmie podlegają odrębnemu wpisowi, w pełnej wysokości od każdego ze skarżących.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargi R. M., W. B. i Z. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia inwentaryzacji robót budowlanych oraz ekspertyzy technicznej, ponieważ pomimo wezwania skarżący nie uiścili w zakreślonym terminie należnego wpisu w pełnej wysokości, a jedynie w kwocie 500 zł – od wszystkich skarżących.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że skarżący są właścicielami lokali mieszkalnych w budynku przy ul. O. 3 w L., w którym wykonano prace budowlane, których dotyczy zaskarżona decyzja. Każdemu ze skarżących przysługuje prawo własności innego lokalu i związanego z nim odrębnego udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Skoro tak, to każdy ze skarżących wywodzi swe prawo do udziału w postępowaniu w charakterze strony z własnego, przysługującego tylko jemu, udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Zatem każdy z nich powinien oddzielnie uiścić należną opłatę sądową od skargi. Przepis art. 214 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi bowiem, że pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie, w przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie R. M., W. B. i Z. G., reprezentowani przez radcę prawnego M. A. R.-S. zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. art. 214 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - "poprzez przyjęcie, że w przypadku skarżących nie zachodzą przesłanki podlegania jednej opłacie od skargi" i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku "celem merytorycznego rozpoznania skargi".
W uzasadnieniu zarzutu skarżący powołali się na to, że zaskarżona decyzja dotyczy klatki schodowej budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne skarżących. Jest to część budynku przeznaczona do wspólnego korzystania przez wszystkich lokatorów, w stosunku do której przysługuje im współwłasność w niewydzielonych, ułamkowych częściach. Z tego względu, zdaniem skarżących zarówno uprawnienia, jak i obowiązki są wspólne – a zatem spełnione są przesłanki określone w art. 214 § 2 zd. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i pismo wniesione wspólnie przez skarżących powinno podlegać jednej opłacie – tj. jednemu wpisowi od skargi (w wysokości 500 zł). Błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż w stosunku do skarżących powinna mieć zastosowanie norma wynikająca z art. 214 § 2 zd. 2, spowodowało odrzucenie skargi, co należy uznać za uchybienie, mające istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do naruszenia przepisu art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zdaniem skarżących skarga przez nich wniesiona winna podlegać jednej, wspólnej opłacie, gdyż przedmiotem zaskarżonej decyzji jest część wspólna budynku, w stosunku do której uprawnienia ich i obowiązki są wspólne.
Zarzut skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiony.
W sprawie niniejszej każdemu ze skarżących przysługuje prawo własności do innego lokalu i związanego z nim odrębnego udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Udział w nieruchomości wspólnej, jako prawo związane jest z własnością lokalu (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). Właściciele lokali tworzą wspólnotę mieszkaniową, a ponieważ w przedmiotowym budynku lokali wyodrębnionych oraz niewyodrębnionych jest więcej niż siedem sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd wspólnoty mieszkaniowej, który także reprezentuje ją na zewnątrz (art. 20 i art. 21 cyt. ustawy). Przepisy ustawy o własności lokali określają czynności, które zarząd może podjąć samodzielnie (czynności zwykłego zarządu) i czynności, do podjęcia których potrzebna jest uchwała właścicieli lokali (czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu).
Skoro zatem skargi na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] składają członkowie wspólnoty mieszkaniowej – R. M., W. B. i Z. G. samodzielnie, nie reprezentowani przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, to uznać należy, że każdy z nich reprezentuje w sprawie swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego; czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą oni osiągnąć skarżąc decyzję jest dla nich wspólny.
Z tych względów należy dojść do wniosku, że skargi, mimo wniesienia ich w jednym piśmie podlegają odrębnemu wpisowi, w pełnej wysokości od każdego ze skarżących. Słusznie zatem Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że uiszczenie wpisu w kwocie 500 zł, jak twierdzą skarżący "w imieniu trzech osób (skarżących)" nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 214 § 2 ustawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia.