Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 lipca 2004 r. sygn. akt SA/Rz 1963/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi L. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku wskazuje się na to, że zaskarżoną decyzją nakazano inwestorowi, A. C., przedłożenie w terminie 3 miesięcy inwentaryzacji budowlanej wykonanej samowolnie płyty betonowej na działce nr [...] w Wiewiórce oraz orzeczenia technicznego o prawidłowości wykonanych robót budowlanych celem doprowadzenia tych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami. Jako podstawę prawną orzeczenia powołano art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 oraz art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm./. Organ orzekający miał na uwadze, że przedmiotowa płyta betonowa została wykonana w 2001 r. w pobliżu budynku gospodarczego zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę. W toku postępowania ustalono, że służy ona jako miejsce postoju maszyn i urządzeń rolniczych oraz sortowania płodów rolnych. Wprawdzie po wybudowaniu budynku gospodarczego w 1964 roku inwestor samowolnie zmienił sposób jego użytkowania produkując w nim betonową kostkę brukową, jednakże podczas oględzin, z których sporządzono protokół /z dnia 7 marca 2002 r./, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż inwestor przywrócił poprzedni sposób użytkowania budynku gospodarczego, co powoduje, że zarówno ten budynek jak i płyta betonowa, są użytkowane do celów gospodarczych.
Organ orzekający uznał, że przedmiotowa płyta jest stosownie do art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego urządzeniem budowlanym, które zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2000 r. sygn. akt OPS 20/99 jest przypadkiem innym niż określone w art. 48 ustawy - Prawo budowlane, możliwe jest więc zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Skargę od powyższego rozstrzygnięcia wniósł L. K. przedstawiając cały przebieg postępowania zarówno odnoszący się do budowy i użytkowania budynku gospodarczego jak i przedmiotowej płyty betonowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż należało w sprawie zastosować art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wobec stwierdzenia, że inwestor przywrócił sposób użytkowania budynku gospodarczego odpowiadający uzyskanemu pozwoleniu na budowę, zaś płyta betonowa służąca użytkowaniu gospodarczemu tego budynku, wprawdzie wybudowana samowolnie, stanowi urządzenie budowlane funkcjonalnie związane z budynkiem gospodarczym, możliwa jest więc jej legalizacja. Wskazuje na to uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 maja 2000 r. sygn. akt OPS 20/99. Zobowiązanie więc inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego do przedłożenia stosownych dokumentów umożliwiających stwierdzenie, czy płyta betonowa może być użytkowania jest w ocenie Sądu I instancji zasadne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł L. K. reprezentowany przez radcę prawnego W. P., zaskarżając ten wyrok w całości oraz zarzucając: - naruszenie prawa materialnego przez nie zastosowanie art. 48 i art. 28 Prawa budowlanego, ewentualnie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 30 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, - błędną wykładnię art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, pojęć wyszczególnionych w art. 3 pkt 1,3,6,7 i 9 Prawa budowlanego, co uniemożliwiło zastosowanie art. 4 Prawa budowlanego, - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d i pkt 6 Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szeroko opisuje się stan faktyczny sprawy oraz prezentuje pogląd, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego przewidujący wydanie nakazu rozbiórki w razie popełnienia samowoli budowlanej. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną przedmiotowa płyta betonowa jest samodzielnym obiektem budowlanym, a nie urządzeniem budowlanym związanym z budynkiem gospodarczym, jak to przyjął organ administracji publicznej wydając zaskarżoną decyzję a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się w skardze kasacyjnej, iż jej podstawą jest naruszenie prawa materialnego, jednakże jako naruszone przez Sąd zaskarżonym wyrokiem wymienia się art, 48 i 28 Prawa budowlanego przez nie zastosowanie tych przepisów. Zarzutu tego nie można uznać za usprawiedliwiony z tej przyczyny, że uprawnione jest tylko powołanie w podstawie skargi kasacyjnej takich przepisów, które Sąd I instancji stosował niewłaściwie, lub dokonał ich błędnej wykładni. Sąd nie mógł natomiast naruszyć takich przepisów, których w ogóle nie stosował. Z tej samej przyczyny nieodpowiednio został sformułowany zarzut błędnej wykładni art. 55 ust. 1 pkt 3 oraz "pojęć wyszczególnionych w art. 3 pkt 1,3,6,7 i 9 Prawa budowlanego", skoro tych przepisów Sąd I instancji również nie powołał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a więc ich nie stosował.
Nie można też uznać za usprawiedliwiony zarzut niewłaściwego zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Tego pierwszego przepisu Sąd I instancji w sprawie nie stosował, nie mógł więc go naruszyć. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powołał Sąd natomiast art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego uznając, że umożliwia ten przepis wydanie nakazu wykonania przez stronę określonych czynności w celu doprowadzenia do legalizacji przedmiotowej płyty betonowej jako urządzenia budowlanego związanego z legalnie wybudowanym budynkiem gospodarczym. Wnoszący skargę kasacyjną wprawdzie twierdzi, iż płyta ta jest samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże nawet w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przyznaje, że w istocie jest ona funkcjonalnie związana z budynkiem gospodarczym, obok którego się znajduje. Gdy w budynku istniała wytwórnia kostki brukowej, płyta służyła składowaniu tej kostki, użytkowanie budynku jako gospodarczy /składowy/ dla potrzeb rolniczych powoduje, że płyta jest wykorzystywana jako miejsce do składowania sprzętu użytkowanego w gospodarstwie rolnym. Tak ustalony stan faktyczny prawidłowo w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawniał Wojewódzki Sąd Administracyjny do przyjęcia, że w sprawie miał zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a nie art. 48, jak tego oczekiwał wnoszący skargę kasacyjną.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.