Postanowienie NSA z 28 czerwca 2005 r., OSK 1949/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. J.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Gl 911/04 o odrzuceniu skargi

Skład

Sędzia NSA Roman Hauser przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi R. J. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach nr [...] z dnia 26 lipca 2004 r. w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

OSK 1949/04

Postanowieniem z dnia 11 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, odrzucił skargę R. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu postanowienia sąd wskazał, iż R. J., reprezentowany przez J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2004 r. o odmowie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego. Skarga została wniesiona w terminie i zgodnie z wymogiem art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Pismem z dnia 9 września 2004 r. pełnomocnik Ryszarda Jagieły został wezwany do usunięcia braków skargi, poprzez nadesłanie jej poświadczonego odpisu i złożenie pełnomocnictwa procesowego.

W dniu 15 września 2004 r. pełnomocnik złożył żądane pełnomocnictwo oraz odpis skargi Jednak z treści przedłożonego pełnomocnictwa wynika, iż Ryszard Jagieła upoważnia adwokata J. P. do prowadzenia sprawy cywilnej przeciwko Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w Katowicach o stwierdzenie choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż przedłożone pełnomocnictwo nie usuwa braków skargi. Pełnomocnictwo to dotyczy prowadzenia sprawy w imieniu R. J. w sprawie cywilnej. Brak przedłożenia pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy sądowoadministracyjnej skutkuje, iż w wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w całości, co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.s.a.

Pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższe postanowienie w całości i zarzucił naruszenie art. 37 i 38 oraz art. 58 § 1 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W opinii pełnomocnika skarżącego wszystkie braki formalne skargi zostały przez pełnomocnika uzupełnione w terminie. Doręczone pełnomocnictwo uprawnia do reprezentowania przed wszystkimi sądami, w tym sądami administracyjnymi. R. J. udzielił Adwokatowi pełnomocnictwa do występowania w sprawie przeciw Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi

OSK 1949/04

Sanitarnemu w Katowicach w sprawie administracyjnej o stwierdzenie choroby zawodowej. W opinii skarżącego logicznym jest, że skoro pełnomocnictwo zostało dołączone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego to musi dotyczyć sprawy sądowoadministracyjnej. Skarżący podniósł, iż postanowienie WSA narusza przepisy prawą nie uwzględnia bowiem faktu, iż w sprawie dokonane zostały wszystkie czynności zmierzające do udzielenia pełnomocnictwa do występowania w procesie administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z przepisem art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 1539 poz. 1270, zm. Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 - dalej "ustawa p.p.s.a") Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga skargi kasacyjne na wydane przez wojewódzki sąd administracyjny wyroki lub postanowienia kończące postępowanie w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Skarga kasacyjna może zostać oparta na podstawach określonych w art. 174 ustawy p.p.s.a., a więc na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie bądź na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów art. 37 i 38 ustawy p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz zastosowania przepisu art. 58 § 1 ustawy p.p.s.a.

Ocena skargi kasacyjnej pozwala stwierdzić, iż została ona oparta na błędnej podstawie. Przepisy art. 37 oraz art. 58 § 1 ustawy p.p.s.a. są przepisami procesowymi a więc zarzut ich naruszenia przez niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię nie mieści się w zakresie podstaw skargi kasacyjnej określonych w art. 174 ustawy, zaś przepis art. 38 p.s.a. nie ma zastosowania do rozpatrywanej sprawy. Ze względu na powyższe należy stwierdzić, iż podano błędną podstawę skargi kasacyjnej i już z tego powodu skarga powinna zostać odrzucona.

Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej.

OSK 1949/04

Trafnie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż przedłożone na wezwanie Sądu pełnomocnictwo adwokata J. P. udzielone mu przez R. J. dnia 13 sierpnia 2004 r., nie upoważnia pełnomocnika do reprezentowania R. J. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści przedłożonego pełnomocnictwa wynika, iż pełnomocnik jest upoważniony do reprezentowania skarżącego w sprawie cywilnej. Poprawnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.s.a., gdyż w wyznaczonym przez sąd terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.

Dodatkowo do skargi kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego dołączone zostało pełnomocnictwo udzielone przez R. J. adwokatowi J. P., niebudzące zastrzeżeń, co do zakresu przyznanego upoważnienia. Pełnomocnictwo to, podobnie jak pełnomocnictwo złożone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zostało udzielone przez skarżącego w dniu 13 sierpnia 2004 r. W konsekwencji, pełnomocnik dysponował odpowiednim pełnomocnictwem, którego przedłożenie spowodowałoby usunięcie braków formalnych skargi, zgodnie z wezwaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego. W świetle powyższego należy uznać, iż zarzut naruszenia przepisów art. 37.oraz 58 §1 pkt 3 ustawy p.s.a. nie zasługują na uwzględnienie.

Mając te względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.