Wyrok NSA z 4 listopada 2004 r., OSK 371/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 4 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z z dnia 1 lipca 2003 r. sygn. akt IV SA 2897/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski /spr./, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Krystyna Borkowska
Agnieszka Majewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania M. D., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza m. J. zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą R. S. na budowę pawilonu handlowego oraz zbiornika na nieczystości ciekłe na działce ozn. Nr ewid. [...] obr. [...], położonej w J. przy ul. [...].

Wyrokiem z dnia 1 lipca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. D. na w/w decyzję Wojewody Mazowieckiego, uznając za niezasadne zarzuty skargi nadmiernego zainwestowania działki inwestora oraz uciążliwości projektowanej inwestycji polegającej na pozbawieniu światła dziennego parteru budynku mieszkalnego skarżącej. W ocenie Sądu kwestionowane pozwolenie na budowę zostało wydane w zgodzie z obowiązującym prawem budowlanym, z zachowaniem przewidzianych tam wymogów co do wysokości spornego budynku i jego odległości od granicy z działką skarżącej i w dostosowaniu do wymogów ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł radca prawny M. K. - pełnomocnik M. D. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. przepisów rozporządzenia Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa Warszawskiego, które w załączniku nr 3 pkt 1 dotyczącym zakazów, nakazów i ograniczeń obowiązujących w strefie zurbanizowanej dopuszczają budownictwo mieszkaniowe z zachowaniem co najmniej 70% powierzchni biologicznie czynnej.

Wymogu tego nie spełnia kwestionowane pozwolenie na budowę przedmiotowego pawilonu handlowego, dopuszczając tę inwestycję na działce już zabudowanej domem mieszkalnym, uniemożliwiając - podnosi strona skarżąca - dotrzymanie 70% powierzchni biologicznie czynnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do regulacji art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), skarga kasacyjna od prawomocnego orzeczenia NSA wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r. jest wnoszona na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Oznacza to, że również do rozpoznania takiej skargi kasacyjnej mają zastosowanie przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 tego Prawa, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w skardze kasacyjnej, a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego.

Podstawa kasacyjna przytoczona w niniejszej skardze kasacyjnej nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Nie można bowiem podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd w zaskarżonym wyroku, przepisów prawa materialnego w związku z nieuwzględnieniem przy kontroli legalności spornego pozwolenia na budowę, nakazu zachowania co najmniej 70% powierzchni biologicznie czynnej zabudowanej działki, wynikającego z rozporządzenia Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego (Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 43, poz. 149) w sytuacji, gdy przepisy § 4 rozporządzenia zobowiązują do uwzględniania jego ustaleń w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego i w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. To zaś oznacza, że zarzut niezachowania ustaleń wynikających z w/w rozporządzenia Wojewody Warszawskiego mógł być skutecznie podnoszony na tym etapie procesu inwestycyjnego, a nie na etapie pozwolenia na budowę.

Sąd kontrolując legalność spornego pozwolenia na budowę, zasadnie skoncentrował swoją uwagę na ocenie zgodności pozwolenia na budowę z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu i przede wszystkim przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności prawa budowlanego, równie zasadnie wychodząc z założenia, że jeżeli zezwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji jest zgodne z tymi przepisami, a jednocześnie warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, określonymi w stosownej ostatecznej decyzji z tego zakresu, zaś projekt budowlany spełnia wymagania art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), to organu administracji orzekające w sprawie nie tylko mogły, ale były zobowiązane, w myśl regulacji art. 35 ust. 4, w związku z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do wydania żądanego pozwolenia na budowę.

Mając to na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 przywołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.