Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. "po rozpatrzeniu sprawy zabudowy narożnika o wym. 3,05 x 3,10 m budynku usługowo - handlowego, zlokalizowanego na działce, położonej w S. u zbiegu [...] i ul. [...]" nakazał Spółce Jawnej - W. G., J. M. i M. S. "rozbiórkę przedmiotowej zabudowy tj. części budynku przebudowanej bez pozwolenia na budowę w celu przywrócenia do stanu poprzedniego". W uzasadnieniu organ podniósł, iż roboty budowlane przewidziane decyzją Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w Białymstoku dnia [...] listopada 1987r., z aneksem do niej z dnia [...] kwietnia 1989r., zezwalającą na budowę przedmiotowego budynku wraz z podcieniem Wojewódzkiemu Przedsiębiorstwu Handlu Wewnętrznego w Białymstoku, od którego skarżący nabyli w 1992r. budynek w stanie surowym zamkniętym z podcieniem, zostały zakończone w 1999r. To zaś oznacza, zdaniem organu że, zwłaszcza w sytuacji nieprzeniesienia na nabywców w/w pozwolenia na budowę, zabudowa podcienia wykonana w 2001r., była samowolą budowlaną skutkującą obowiązkiem orzeczenia nakazu rozbiórki w myśl art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane w brzmieniu wówczas obowiązującym. Argumentację tę podzielił Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego i decyzją z dnia [...] marca 2003r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Wyrokiem z dnia 23 września 2003r. (sygn. akt SA/Bk 474/03) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku, po rozpoznaniu w/w sprawy, oddalił skargę Spółki Jawnej - W. G., J. M., M. S., uznając iż materiał dowodowy świadczy o tym, iż zamurowanie spornego podcienia nastąpiło w 2001r. przy okazji odnawiania elewacji, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę (bez przeniesienia pozwolenia z 1989r.), co uzasadniało zastosowanie w sprawie art. 48 Prawa budowlanego.
Skargę kasacyjną od w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku wnieśli W. G., J. M., M. S. - Spółka Jawna "R.", reprezentowana przez radcę prawnego T. Ł. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie w sprawie art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. w związku z wybudowaniem spornego obiektu zgodnie z pozwoleniem na budowę, oraz błędną wykładnię art. 31 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. przez przyjęcie, że skarżący prowadzili roboty budowlane bez przeniesienia pozwolenia na budowę. Nadto strona zarzuciła skarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. orzekanie w sprawie w oderwaniu od akt sprawy i przez to naruszenie art. 7 i 77 Kpa w związku z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 107 § 1 Kpa poprzez niesprecyzowanie zakresu nakazanej rozbiórki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do przepisów art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), skarga kasacyjna od prawomocnego orzeczenia NSA, wydanego przed 1 stycznia 2004r., wnoszona jest i rozpatrywana na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do przepisu art. 183 § 1 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. To zaś oznacza, że Sąd jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w skardze, a z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego.
Podstawy kasacyjne przytoczone w niniejszej skardze kasacyjnej nie są usprawiedliwione.
W pierwszej kolejności odnieść się trzeba do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które jak wynika z uzasadnienia podstaw kasacyjnych, wskazują na wyrokowanie przez Sąd orzekający w sprawie w oderwaniu od akt sprawy bez wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Jest niewątpliwe, że Sąd orzekał w sprawie na podstawie zgromadzonych akt, zasadnie uznając, iż organy nadzoru budowlanego prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniająco-dowodowe ustalając to co było niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, tj. brak przeniesienia pozwolenia na budowę na stronę skarżącą oraz wykonanie dobudowy przedmiotowego narożnika w 2001r. W tej sytuacji Sąd miał podstawę przyjąć, że jeżeli wyjaśniono iż przedmiotowy podcień został zabudowany bez koniecznego pozwolenia na budowę, a jedynie z powołaniem się na pozwolenie wydane innemu podmiotowi w innym czasie oraz na bliżej niesprecyzowane uzgodnienia w tej mierze, to organy nadzoru budowlanego miały prawo i obowiązek orzec nakaz rozbiórki spornej zabudowy podcienia w myśl art. 48 (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.).
Odnosząc się w tym kontekście do kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej: naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 31 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu z daty orzekania trzeba stwierdzić, że żadnego z tych zarzutów nie można podzielić. Pisemna adnotacja urzędnika, o aktualności pozwolenia na budowę, na którą powołuje się w skardze kasacyjnej strona skarżąca, choćby dokonana przez osobę upoważnioną do wydawania decyzji w imieniu organu, nie może zastąpić pozwolenia na budowę, wydawanego w ściśle określonej procedurze i to zarówno pod rządami obecnie obowiązującego Prawa budowlanego jak i Prawa budowlanego z 1974r. Nie może też stanowić o przeniesieniu pozwolenia na budowę na inny podmiot, w niniejszym przypadku na skarżących. Zatem prawidłowo organy nadzoru budowlanego przyjęły, że strona skarżąca zabudowując przedmiotowe podcienie nie dysponowała pozwoleniem na budowę i wyjaśniwszy, że nastąpiło to pod rządami Prawa budowlanego z 1994r. zasadnie orzekły nakaz rozbiórki w myśl wymagań art. 48 tego Prawa w brzmieniu w tym czasie obowiązującym, a Sąd zasadnie ocenił, że działania organów administracji w tej mierze były zgodne z prawem. To zaś oznacza, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia regulacji art. 48 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, jest bezpodstawny.
Co do zaś zarzutu, iż Sąd przeszedł do porządku nad mało precyzyjnym określeniem obowiązku nałożonego zakwestionowanym rozstrzygnięciem o rozbiórce to trzeba zauważyć, że aczkolwiek obowiązek ten w sentencji decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, jest rzeczywiście mało precyzyjnie określony to jednak na wstępie decyzji przy powoływaniu jej podstawy prawnej, określając sprawę, podano dokładne wymiary zabudowanego narożnika przedmiotowego budynku usługowo-handlowego, czyniąc tym samym obowiązek na tyle określony że możliwy do wykonania.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 wyżej przywołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.