Wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., OSK 375/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej

Sprawa

sprawy ze skargi kasacyjnej M. B., M. B. w sprawie ze skargi M. B., M. B. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.), Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska, Leszek Włoskiewicz
Edyta Pawlak protokolant

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 16 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/ Ka 3009/01

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] września 2001 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2001 r. nakazującą M. i M. B. rozbiórkę ogrodzenia z płyt betonowych o wysokości 2 m na słupkach prefabrykowanych w ilości 8 przęseł od strony ulicy [...] i 11 przęseł od strony ulicy [...] w K. Jako podstawę w/w rozstrzygnięcia wskazano art. 48 – Prawo budowlane w brzmieniu wówczas obowiązującym (wykonanie ogrodzenia bez wymaganego zgłoszenia).

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach oddalił skargę M. B. i M. B. na w/w decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. W uzasadnieniu sąd podniósł, iż w sytuacji, gdy skarżący wznieśli przedmiotowe ogrodzenie od strony miejsc publicznych (ulic) to jego budowa wymagała zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd nie podzielił stanowiska inwestorów, iż rozbierając w całości stare ogrodzenie drewniane i w to miejsce budując nowe ogrodzenie wespół z elementami konstrukcyjnymi dokonali prac remontowych. Jeżeli zatem inwestorzy zbudowali nowy płot bez wymaganego w tej konkretnej sytuacji zgłoszenia to popełnili – konkluduje Sąd – samowolę budowlaną, skutkującą obowiązkiem orzeczenia nakazu rozbiórki w świetle art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu wówczas obowiązującym.

Skargę kasacyjną na powyższy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wnieśli M. B. i M. B., reprezentowani przez radcę prawnego D. Z. W skardze kasacyjnej zarzucili Sądowi, wyrokującemu w sprawie, naruszenie art. 3 pkt 6 i 8, art. 30 ust. 1 pkt 2 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię tych przepisów, wyrażającą się w przyjęciu, że wykonanie ogrodzenia z płyt betonowych o wysokości 2 m w miejsce istniejącego ogrodzenia drewnianego, jest budową, a nie remontem i w konsekwencji stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu ówczesnego art. 48 Prawa budowlanego. Nadto strona skarżąca zarzuciła Sądowi naruszenie prawa procesowego (art. 7 i 77 kpa) mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to w związku z nie wyjaśnieniem przez Sąd i organy administracji orzekające w sprawie, wszystkich okoliczności sprawy oraz nie uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu skarżących w postaci m.in. zgodności przedmiotowego ogrodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie zrealizowania przez gminę zamiaru budowy drogi oraz nieproporcjonalności kary w stosunku do nieświadomego działania. W konkluzji skargi, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia administracyjnego o nakazie rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Dotyczy to także sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące sądownictwo administracyjne (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) – jak w niniejszej sprawie. To zaś oznacza, że Sąd rozpoznając skargę kasacyjną M. B. i M. B. oceniał zarzucane naruszenia prawa w granicach podstaw kasacyjnych.

Podstawy kasacyjne przytoczone w w/w skardze nie są usprawiedliwione. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia przez Sąd art. 7 i 77 kpa to zarzut ten nie znajduje uzasadnienia jako że Sąd przepisów tych nie stosował. Zakładając nawet, że stronie skarżącej chodziło w istocie o naruszenie przepisów postępowania przez nie uwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji orzekające w sprawie art. 7 i 77 kpa to i tak brak jest podstaw do uwzględnienia tego zarzutu wobec poczynionych ustaleń, że sporny płot został wybudowany od strony ulic bez wcześniejszego zgłoszenia właściwemu organowi administracji publicznej.

Ustalenie już tych przesłanek było wystarczające do zastosowania w sprawie normy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania. Jeżeli zatem ówczesna norma art. 48 Prawa budowlanego zobowiązywała organ do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, to zarzut naruszenia przywołanej normy art. 48 Prawa budowlanego w związku z zarzutem naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 2 tego Prawa (budowa ogrodzeń od strony m.in. ulic, niezależnie od tego czy w pełni urządzonych czy tylko częściowo wymaga zgłoszenia właściwemu organowi), a nadto w związku z zarzutem naruszenia art. 3 pkt 6 i 8 przedmiotowego Prawa budowlanego (poprzez przyjęcie, że wymiana płotu drewnianego w całości na nowy płot z elementów betonowych, nie jest remontem a budową, w sytuacji ewidentnej zasadności tego poglądu na gruncie regulacji w/w art. 3 pkt 6 i 8 Prawa budowlanego), nie mogą być uznane za zasadne. Tym bardziej za zasadne w świetle przywołanych wyżej regulacji prawnych nie mogą być uznane argumenty o nieświadomym działaniu strony jak też nieproporcjonalności użytego środka prawnego w stosunku do podjętego przez stronę działania, zwłaszcza, że normę art. 48 w/w prawa budowlanego w ówczesnym brzmieniu badał Trybunał Konstytucyjny, uznając ją w wyroku z dnia 12 stycznia 1999 r. (sygn. akt P2/98 – OTK 1999/1/2) za normę nie restrykcyjną a restytucyjną i zgodną z Konstytucją.

Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 wyżej przytoczonej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.