Wyrok NSA z 2 lipca 2004 r., OSK 419/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. i M. M.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 29 października 2003 r. sygn. akt II SA/Kr 56/00

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Zygmunt Niewiadomski /spr./, Alicja Plucińska-Filipowicz
Agnieszka Kwiatkowska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi S. M., M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania dokonania rozbiórki obiektu budowlanego

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] września 1999r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu, utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 1999r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nakazano M. M. i S. M., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, dokonanie rozbiórki, wniesionego bez pozwolenia na budowę, budynku na działce oznaczonej nr ewid. [...] w K. Wyrokiem z dnia 29 października 2003r. (sygn. akt II SA/Kr 56/00) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie oddalił skargę w/w inwestorów nie podzielając ich poglądu, że wykonane roboty budowlane miały charakter robót zabezpieczających, o których mowa w art. 31 ust. 5 w/w Prawa budowlanego, i jako takie nie wymagały pozwolenia na budowę. Jeżeli doszło do rozbiórki istniejącego obiektu i w jego miejsce wzniesiono przedmiotowy budynek to inwestorzy winni legitymować się pozwoleniem na budowę, a budując bez pozwolenia pod rządami Prawa budowlanego z 1994r. spełnili przesłanki do zastosowania w sprawie normy art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania. Co do zaś drugiej kwestii podniesionej przez skarżących – niezawiadomienia o toczącym się postępowaniu w sprawie rozbiórki przedmiotowego obiektu innych współwłaścicieli nieruchomości, Sąd uznał, że w sytuacji gdy z wyraźnego oświadczenia M. M. złożonego w trakcie postępowania wynikało, iż nieruchomość stanowi współwłasność jego i S. M., organy orzekające w sprawie miały podstawę do skierowania nakazu rozbiórki wyłącznie do nich. Sąd podkreślił nadto, iż skarżący podnosząc w/w okoliczność nie przedstawili żadnego dowodu.

Skargę kasacyjną od w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wnieśli S. M. i M. M. Skarżonemu wyrokowi zarzucili "naruszenie art. 22 pkt 1, 2,3" ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z tym, iż Sąd skargę oddalił mimo, że winien ją uwzględnić ze względu na niezawiadomienie o postępowaniu w sprawie nakazu rozbiórki pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Nadto skarżący zarzucili naruszenie art. 52 pkt 2 w/w ustawy o NSA w związku z tym, iż Sąd nie przeprowadził dowodu z dokumentu tj. wyciągu hipotecznego przedmiotowej nieruchomości (działki ewid. [...] w K.). Uznając zarzucane naruszenia przepisów postępowania za mające istotny wpływ na wynik sprawy, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracyjnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami zawartymi w skardze kasacyjnej. Z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. To wszystko w równym stopniu dotyczy skarg kasacyjnych wniesionych od prawomocnego orzeczenia NSA wydanego przed 1 stycznia 2004r. – tak jak w niniejszej sprawie – na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).

Podstawą kasacji podniesioną w skardze kasacyjnej S. M. i M. M. jest zarzut naruszenia przepisów postępowania mających – zdaniem skarżących – istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że Sąd wyrokując w przedmiotowej sprawie naruszył wskazane przez stronę skarżącą przepisy art. 22 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 52 ust. 2 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) jako że przeszedł do porządku nad istotną dla sprawy okolicznością, a mianowicie kto jest inwestorem obiektu budowlanego wobec którego zapadł nakaz rozbiórki, czy tylko skarżący czy także ich małżonki. Jeżeli inwestorkami były – jak twierdzą skarżący – także ich małżonki to kwestia ta winna być jednoznacznie wyjaśniona w postępowaniu administracyjnym. Jednak naruszenie to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej konkretnej sprawie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie wpłynęło bowiem na prawa i obowiązki skarżących. Ci niewątpliwie byli inwestorami dając temu wyraz w całym toku postępowania, łącznie z wniesieniem odwołania od decyzji organu pierwszej instancji orzekającej o przedmiotowym nakazie rozbiórki i stosownym w tej mierze oświadczeniem o którym mowa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Charakterystyczne jest także i to że kasację wniosły nie żony skarżących, a oni sami. Jeżeli zatem skarżący rzeczywiście naruszyli prawa małżonek jako współwłaścicieli nieruchomości to te nie pozostają bezbronne i to zarówno w płaszczyźnie prawa publicznego (wznowienie postępowania) jak i prawa cywilnego.

Mając to na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 przywołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.