Uzasadnienie
OSK 516/04
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2003 r. II SA 1036/02 oddalił skargę Andrzeja R. na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr 288 z dnia 11 lutego 2002 r. w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył treść decyzji ostatecznej /utrzymującej w mocy decyzję Ministra z 19 listopada 2001 r./, w której wypowiedzenie stosunku służbowego mjr. Andrzejowi R., zajmującemu stanowisko w Wojskowej Specjalistycznej Przychodni w S., uzasadniono skreśleniem stanowiska wykazem zmian (...) z dnia 18 lipca 2001 r., a tym samym zmniejszeniem stanu etatowego przychodni.
Materialnoprawną podstawę wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej stanowił przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./. Zgodnie z tym przepisem dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. W myśl par. 137 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./ dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez organ wojskowy może nastąpić w przypadkach określonych w art. 78 ust. 2 ustawy, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, skierowany do organu zwalniającego żołnierza z zawodowej służby wojskowej.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku w rozpoznawanej sprawie wniosku określonego w powołanym wyżej par. 137 ust. 1 rozporządzenia, a pochodzącego od właściwego organu Sąd ocenił, że nie jest on trafny.
Jak wynika z zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 43/MON z dnia 7 października 1998 r. w sprawie utworzenia samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, wydanego na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej /Dz.U. nr 91 poz. 408 ze zm./, do którego należała Wojskowa Specjalistyczna Przychodnia Lekarska w S., samodzielność tych zakładów dotyczyła wyłącznie ich gospodarki finansowej i nie oznaczała zmiany charakteru zakładu w zakresie realizowanych zadań /zadania zlecone przez Ministra Obrony Narodowej/, czy statusu żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe przewidziane w strukturze organizacyjnej zakładu opieki zdrowotnej.
Samodzielne zakłady opieki zdrowotnej utworzone przez Ministra Obrony Narodowej dalej realizowały zadania przez niego zlecone, pozostając jednostkami organizacyjnymi resortu obrony narodowej.
Tak więc komendant przychodni w stosunku do skarżącego pełnił funkcje jego dowódcy, będącego uprawnionym do złożenia wniosku określonego w par. 137 ust. 1 rozporządzenia.
Wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 1997 r. w sprawie służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej /Dz.U. nr 130 poz. 846 ze zm./.
Przepisy powołanego rozporządzenia znajdują zastosowanie do żołnierzy zawodowych wyznaczonych do pełnienia służby wojskowej w instytucjach cywilnych, o jakich mowa w par. 3 rozporządzenia, na stanowiskach, na których realizowane są zadania przewidziane w par. 2 rozporządzenia. Przepisy te nie dotyczą placówek służby zdrowia.
Zdaniem Sądu art. 79 ust. 4 i 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie nakazuje umieszczenia w decyzji początkowej daty okresu wypowiedzenia, a zamieszczenie tej daty wynika z przepisu par. 137 ust. 3 rozporządzenia. Naruszenie tego ostatniego przepisu nie było istotne i nie miało wpływu na wynik sprawy.
Sąd uznał w tej sytuacji, że decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego była zgodna z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Skargę kasacyjnaą od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej R., reprezentowany przez adwokata Tadeusza C. i zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego
- art. 79 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez przyjęcie, że decyzja o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej nie musi zawierać okresu wypowiedzenia, początku jego biegu i ostatniego dnia tego terminu;
- art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, polegające na przyjęciu, że decyzja o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej na skutek wypowiedzenia przez organ wojskowy wywiera skutki prawne w zakresie stosunku pracy wiążącego go z pracodawcą, którym była Wojskowa Specjalistyczna Przychodnia Lekarska SPZOZ w S.;
- art. 78 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z par. 137 rozporządzenia MON z 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, polegające na dokonaniu wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącemu pomimo braku stosownego wniosku dowódcy jednostki wojskowej, za którego nie można uznać kierownika publicznego zakładu opieki zdrowotnej.
Skarga domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości.
W uzasadnieniu środka zaskarżenia strona nie podziela poglądu Sądu w kwestii nie określenia terminu wypowiedzenia powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2002 r. OSA 9/01 stwierdzającą, że w decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy należy nie tylko określić termin /okres/ wypowiedzenia i początek jego biegu, lecz także wskazać ostatni dzień tego terminu /okresu/ jako datę zwolnienia ze służby i rozwiązania stosunku służbowego /art. 79 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych/.
Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego wyroku zwolnienie żołnierza zawodowej służby wojskowej następuje wskutek okoliczności - przesłanek enumeratywnie określonych w ustawie, mających różną charakterystykę prawną, wśród których mamy do czynienia z zastrzeżeniem ustawowego terminu wypowiedzenia; zwolnienie /rozwiązanie stosunku służbowego/ następuje wskutek upływu terminu wypowiedzenia określonego w art. 79 ust. 4ustawy, a nie tylko z powodu dokonania wypowiedzenia. Pozwala to na postawienie wniosku, że zwolnienie żołnierza ze służby wojskowej na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy oznacza jedną tylko decyzję administracyjną o zwolnieniu za wypowiedzeniem, zawierającą zastrzeżenie terminu wypowiedzenia i powodującą w związku z tym rozwiązanie stosunku służbowego z upływem tego terminu. Zajęcie stanowiska w tej kwestii było konieczne ze względu na treść przepisów Kpa, uzależniających wykonalność decyzji administracyjnej od posiadania przez nią przymiotu ostateczności /art. 130 par. 1 Kpa/. W powoływanej uchwale NSA doszedł do przekonania, że zawarte w ustawie przepisy dotyczące trybu zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego /art. 75 ust. 1 pkt 1, art. 78, art. 79 ust. 1-5/ stanowią lex specialis w stosunku do przepisów Kpa, regulujących generalnie kwestię wykonalności decyzji administracyjnych, nie da się bowiem pogodzić bezwzględnie obowiązujących reguł art. 70 ust. 1, 4 i 5 z art. 130 par. 1 Kpa. W zakresie dotyczącym trybu zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej przepisy art. 75 ust. 1 pkt 1, art. 78 i art. 79 ust. 1-5 pragmatyki w związku z art. 130 par. 3 pkt 2 Kpa wyłączają stosowanie przepisów art. 130 par. 1 i 2 Kpa co do rozpoczęcia biegu terminu wypowiedzenia oraz jego zakończenia ze skutkiem w postaci zwolnienia ze służby.
Dlatego w świetle omówionych przepisów prawnych dotyczących zwolnienia ze służby z zastrzeżeniem terminu wypowiedzenia ten termin jest niejako podwójnie pewny. Pewne jest jego nadejście i czas jego nadejścia, jednakże tylko i wyłącznie pod warunkiem jeżeli sama decyzja konkretnie i wyczerpująco określa sytuację prawną jej adresata.
Zdaniem skarżącego należy przyjąć, że w decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy należy nie tylko określić termin /okres/ wypowiedzenia i początek jego biegu, lecz także wskazać ostatni dzień tego terminu /okresu/ jako datę zwolnienia ze służby - rozwiązania stosunku służbowego /art. 79 ust. 4 i 5 powołanej ustawy/, a niedopełnienie tych obowiązków sprawia, iż decyzja taka nie posiada elementu konstytutywnego, powodującego rozwiązanie stosunku służbowego, w wyniku okresu wypowiedzenia, który nie rozpoczął nawet swojego biegu.
W odniesieniu do drugiego z zarzutów skarżący zgadza się jedynie ze stanowiskiem sądu, że przekształcenie zakładu budżetowego w samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej nie spowodowało zmiany statusu skarżącego jako żołnierza służby zawodowej, jednakże z chwilą powstania samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej i uzyskania przez niego osobowości prawnej, skarżący wstąpił w nowy stosunek prawny /oprócz dotychczas i w dalszym ciągu istniejącego/, a mianowicie w stosunek pracy łączący go z tym zakładem. Do nawiązania tego stosunku po stronie pracownika zgodnie z uregulowaniami kodeksu pracy nie było konieczne zawarcie umowy na piśmie. Zgodnie z art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej zwierzchnikiem służbowym ze stosunku pracy był kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej, który kieruje zakładem i reprezentuje go na zewnątrz i który jest przełożonym pracowników zakładu, a więc decyduje o ich zatrudnieniu i zwolnieniu. W związku z tym, że zakład ten realizował zadania zlecone przez Ministra Obrony Narodowej i powstał na skutek przekształcenia z zakładu budżetowego tego resortu, konstytutywnym elementem wypowiedzenia umowy o pracę skarżącego, było uprzednie pozbawienie go statusu żołnierza służby zawodowej na skutek wypowiedzenia. Sama utrata przez skarżącego statusu żołnierza służby zawodowej, nie spowodowała rozwiązania łączącego go z zakładem opieki zdrowotnej umowy o pracę. Bezspornym bowiem jest, że zakład ten prowadzi samodzielną gospodarkę finansową i jest wyodrębniony ze struktur. Ministerstwa Obrony Narodowej, a co za tym idzie mogą być w nim zatrudniane osoby nie posiadające statutu żołnierza zasadniczej służby wojskowej. Jak się przyjmuje na kanwie uregulowania zawartego w art. 29 par. 2 Kp umowa o pracę może być zawarta w formie dopuszczenia do pracy. Polega to na tym, iż strony nie składają oświadczeń woli w formie pisemnej lub ustnej, lecz pracownik za wiedzą pracodawcy podejmuje pracę. Przez te zachowania strony składają w sposób domniemany stosowne oświadczenia woli. Wola stron może być bowiem wyrażona przez każde ich zachowanie, które ujawnia ją w sposób dostateczny /art. 60 Kc w zw. z art. 300 Kp/.
Ponadto skarżący podnosi, iż zgodnie z par. 137 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez organ wojskowy może nastąpić w przypadkach określonych w art. 78 ust. 2 ustawy na wniosek dowódcy jednostki wojskowej skierowany do organu zwalniającego żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wniosek taki został skierowany przez kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, który nie jest jednostką wojskową. Definicja ta została zawarta w Regulaminie ogólnym sił zbrojnych wydanym na podstawie art. 63 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej i oczywistym jest, że samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej nie jest jednostką wojskową w rozumieniu tego regulaminu, nawet jeśli jego organem założycielskim jest Minister. Obrony Narodowej.
W piśmie procesowym z dnia 17 września 2004 r. pełnomocnik strony uzupełnił uzasadnienie skargi kasacyjnej wywodząc, iż SPZOZ nie jest jednostką wojskową, a jego kierownik nie jest i nie był dowódcą jednostki wojskowej, uprawnionym zgodnie z art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. do skierowania wniosku o zwolnienie.
Zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym organy, które tworzyły i utrzymywały publiczne zakłady opieki zdrowotnej, miały przekształcić je, do dnia wejścia w życie ustawy, w samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej na zasadach, o których mowa w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej, jednakże minister. właściwy do spraw zdrowia, na wniosek Ministrów Obrony Narodowej lub Spraw Wewnętrznych i Administracji albo Sprawiedliwości bądź Transportu i Gospodarki Morskiej, mógł zwolnić publiczne zakłady opieki zdrowotnej, tworzone i utrzymywane przez tych ministrów lub przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe", z obowiązku przekształcenia. Zakład, w którym zatrudniony był skarżący, zwolniony z obowiązku przekształcenia nie został, a został przekształcony w samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej i tym samym nie jest już jednostką podległą organizacyjnie Ministrowi Obrony Narodowej, ani też jednostką przez niego nadzorowaną. Jednoznacznie potwierdza to obwieszczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 2l lipca 2003 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych /M.P. z dnia 30 lipca 2003 r./, w którym to wykazie na próżno szukać można samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w którym zatrudniony był skarżący.
W myśl art. 49-61 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej oraz par. 3 zarządzenia nr 43/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 października 1998 r., przekształcone wojskowe szpitale i przychodnie lekarskie uzyskały samodzielny byt prawny i finansowy, niezależny od struktur. Ministerstwa Obrony Narodowej. W tej sytuacji jeżeli zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych przez organ wojskowy będziemy rozumieć dowódcę /szefa, dyrektora, komendanta/ jednostki wojskowej /jednostki organizacyjnej w resorcie obrony narodowej/, to wtedy oczywistym jest, że kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie był dowódcą jednostki wojskowej uprawnionym do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie żołnierzy zawodowych i tym samym nie było wniosku stanowiącego konstytutywny element zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej.
Przekształcony zakład został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego pod (...), a jako formę prawną wskazano "samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej". Gdyby zakład ten stanowił jednostkę wojskową nie podlegałby wpisowi do KRS.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, a dokonana prze niego ocena legalności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji.
Jako materialnoprawną podstawę decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego mjr. Andrzejowi R. organy przyjęły przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./. Przepis ten przewiduje możliwość wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Przepis par. 137 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./ wymaga w tym względzie wniosku dowódcy jednostki wojskowej.
Jak zasadnie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny wniosek taki złożył Komendant Przychodni, pełniący funkcję dowódcy. Taki status Komendanta potwierdza treść par. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, w myśl którego ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o organie wojskowym należy przez to rozumieć dowódcę /szefa, dyrektora, komendanta/ jednostki organizacyjnej w resorcie obrony narodowej.
Przy takiej regulacji Komendant Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SP ZOZ spełniał wymogi właściwego organu, upoważnionego do złożenia wniosku.
Podkreślenia wymaga okoliczność, iż na podstawie decyzji (...) Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 listopada 1996 r. w sprawie bezpośredniej podległości jednostek organizacyjnych podporządkowanych MON oraz przez niego nadzorowanych, a także przedsiębiorstw państwowych, dla których jest on organem założycielskim /Dz. Rozk. MON 1996 poz. 267 ze zm./ - wydanej na podstawie upoważnienia zamieszczonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1996 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Obrony Narodowej /Dz.U. nr 94 poz. 426/ - po wprowadzonych zmianach obowiązujących na daty wydania zaskarżonych decyzji - Wojskowa Specjalistyczna Przychodnia Lekarska - Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w S. figurowała w wykazie jednostek organizacyjnych nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej.
Powołane wyżej rozporządzenie z dnia 9 lipca 1996 r., określające zakres działania Ministra Obrony Narodowej w dziedzinie kierowania sprawami kadrowymi oraz pracowniczymi w resorcie obrony narodowej przewiduje uprawnienia Ministra m.in. do kształtowania polityki kadrowej w zakresie struktury, naboru, kształcenia i rozwoju kadry zawodowej oraz jej oceny, mianowania na stopnie wojskowe, zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, określania założeń polityki zatrudnienia pracowników resortu obrony narodowej oraz podejmowania decyzji personalnych w tych sprawach.
W przedstawionej sytuacji prawnej przekształcenie Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej w S. na podstawie zarządzenia nr 43/MON z dnia 7 października 1998 r. w Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej nie zmieniło sytuacji prawnej żołnierzy zawodowych, wykonujących w nich służbę. Utworzony przez Ministra Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w S. uzyskał samodzielność finansową, prawo bezpłatnego użytkowania nieruchomości oraz własność rzeczy ruchomych. Utworzenie samodzielnego publicznego zakładu na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej /Dz.U. nr 91 poz. 408 ze zm./ nie spowodowało nawiązania stosunku pracy z pełniącymi służbę zawodową żołnierzami zawodowymi, gdyż taki skutek nie wynika ani z przepisów ustawy o zakładach opieki zdrowotnej ani z aktu przekształcenia. Nie jest więc uprawnionym twierdzenie, że skarżącego łączył stosunek pracy z Wojskową Specjalistyczną Przychodnią Lekarską SP ZOZ w S. Stosunek pracy zgodnie z par. 6 powołanego zarządzenia nr 43/MON został nawiązany jedynie w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w wojskowym zakładzie opieki zdrowotnej w dniu wejścia w życie zarządzenia.
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd i organ art. 44 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, gdyż uprawnienia kierownika publicznego zakładu opieki zdrowotnej do kierowania zakładem oraz pozycja jego jako przełożonego pracowników zakładu, nie stwarzała dla niego uprawnień w dziedzinie stanowienia bądź wygaśnięcia stosunku służbowego. Regulacji prawnej zamieszczonej w art. 44 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej odpowiada przepis par. 7 statutu Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SP ZOZ w S., stanowiący, iż działalnością Zakładu kieruje Komendant i reprezentuje go na zewnątrz. Komendant jest przełożonym wszystkich żołnierzy oraz zatrudnionych w nim pracowników. Skoro więc ani z aktu przekształcenia zakładu, ani z przepisów wykonawczych nie wynika, aby stosunek służbowy żołnierza zawodowego uległ przekształceniu w stosunek pracy w rozumieniu kodeksu pracy to do zwolnienia skarżącego mogły mieć zastosowanie tylko przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
W niniejszej sprawie nie można uznać także, iż został naruszony przepis art. 79 ust. 4 i 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez przyjęcie, że decyzja o zwolnieniu nie musi zawierać okresu wypowiedzenia, początku jego biegu i ostatniego dnia terminu, a dokonana błędna wykładnia uzasadniała uchylenie decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyraził wprawdzie pogląd, iż wymienione wyżej przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie nakazują umieszczenia początkowej daty okresu wypowiedzenia i pogląd ten, w świetle wykładni dokonanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym w składzie powiększonym w dniu 18 lutego 2002 r. OSA 9/01 /w którym stwierdzono, że w decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego wskutek wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy należy nie tylko określić termin /okres/ wypowiedzenia i początkowy jego bieg, lecz także wskazać ostatni dzień tego terminu jako datę zwolnienia ze służby - ONSA 2002 Nr 3 poz. 97/, należy uznać za błędny to jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy.
W sprzeczności z błędnym poglądem Sądu pozostaje bowiem treść decyzji organu pierwszej instancji z dnia 19 listopada 2001 r., w której podany został okres wypowiedzenia od dnia 1 grudnia 2001 r. do 31 sierpnia 2002 r.
Jak wynika z decyzji skarżący został z nią zapoznany w dniu 21 listopada 2001 r. i ustalony okres wypowiedzenia odpowiadał regulacjom zamieszczonym w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy. Powołane przepisy określają, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku określonym w art. 78 ust. 2 następuje w ostatnim dniu dziesięciomiesięcznego wypowiedzenia, którego termin biegnie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doręczono wypowiedzenie.
Z podanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, zaś w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 79 ust. 4 i 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, że mimo wadliwego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu - oddalił skargę na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.