Postanowienie NSA z 9 września 2004 r., OSK 646/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 września 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. Z.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 1420/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski /spr./, Sędziowie NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Eugeniusz Mzyk
Agnieszka Majewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi G. Z. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 31 lipca 2000 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał G. Z. rozbiórkę zaplecza techniczno-gospodarczego restauracji na działce oznaczonej nr geod. [...] w C. przy ul. [...]. W organ podniósł, iż przedmiotowy obiekt został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jest obiektem oddylatowanym od istniejącego budynku i nie jest z nim trwale związany.

Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach, decyzją z dnia 2 kwietnia 2001 r. utrzymał zaskarżona decyzję w mocy, podzielając argumentację organu pierwszej instancji, że skoro przedmiotowy obiekt wzniesiony został bez wymaganego pozwolenia na budowę, a jego rozbiórka jest możliwa bez wyburzenia budynku restauracji, to w sprawie zostały spełnione przesłanki art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w ówczesnym brzmieniu, zobowiązując organu nadzoru budowlanego do orzeczenia nakazu rozbiórki takiego obiektu budowlanego.

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę inwestora G. Z. na w/w decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że jedyną i wystarczającą przesłanką do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu w dacie orzekania w sprawie, był fakt jego budowy bez wymaganego art. 48 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę. Dla zastosowania sankcji art. 48 Prawa budowlanego nie miała wówczas znaczenia – zdaniem Sądu – okoliczność, czy budowa została podjęta po częściowej rozbiórce budynku i trwale z nią połączona. W tym względzie skład orzekający nie podzielił odmiennego poglądu przedstawionego w wyroku NSA z dnia 12 grudnia 1996 r. (sygn. akt II SA/Wr 236/96) powołując się na jednoznaczne – zdaniem składu orzekającego – brzmienie ówczesnej normy art. 48 Prawa budowlanego, której zgodność z Konstytucją nie zakwestionował nawet Trybunał Konstytucyjny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł adw. A. H. reprezentujący inwestora G. Z. Żądając uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, ewentualnie uchylenie wyroku i merytoryczne orzeczenie w sprawie, poprzez uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia organów administracji orzekających w sprawie, strona skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) polegająca na przyjęciu, że przepis ten nakazujący właściwemu organowi rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, odnosi się również do takich obiektów, w których dobudowana część została połączona z dotychczasowym budynkiem na trwale w taki sposób, że ewentualna jej rozbiórka wymagałaby jednocześnie rozbiórki dotychczasowego budynku wybudowanego na podstawie i w granicach prawa.
2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) przez oparcie podstawy faktycznej wyroku na ustaleniach organów administracyjnych, które są niepełne i przez to nie spełniają wszystkich ustalonych dla wyroku sprawy okolicznościach, art. 77 w związku z art. 84 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego przez zaniechanie przez organy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz oceny rzeczoznawcy do spraw budowlanych celem ustalenia, czy dobudowana część budynku została na trwale połączona z dotychczasowym budynkiem w taki sposób, że bez naruszenia konstrukcji całego budynku nie jest możliwe dokonanie rozbiórki dobudowanej części, art. 77 w związku z art. 85 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieprzeprowadzenie przez organy rzetelnych oględzin obiektu ze wskazaniem jaka konkretnie część obiektu została dobudowana i czy jest trwale połączona z budynkiem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności przesądzające o nieważności postępowania sądowego, o których mowa w art. 183 § 2 w/w ustawy. Stwierdzając, iż w niniejszej sprawie okoliczności te nie występują, Sąd przeszedł do oceny podstaw skargi kasacyjnej, uznając, iż nie są one usprawiedliwione.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to wobec zasadnego - w świetle materiałów sprawy- przyjęcia przez sąd pierwszej instancji, iż organy administracji orzekające w sprawie wyjaśniły stan faktyczny sprawy w stopniu umożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia, zarzut ten nie może być uznany za usprawiedliwiony. Fakt, że sporny obiekt został wzniesiony po częściowej rozbiórce istniejącego budynku i trwale z nim połączony – nie wyłączał obowiązku zastosowania w sprawie normy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Jeżeli ówczesna norma art. 48 Prawa budowlanego zobowiązywała organ do nakazania rozbiórki zarówno całego obiektu budowlanego jak i jego części, wybudowanego – jak w niniejszej sprawie – bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, to zarzut naruszenia przez Sąd przywołanej normy art. 48 Prawa budowlanego nie może być uznany za zasadny. Tym bardziej za zasadne w świetle przywołanych wyżej regulacji prawnych nie mogą być uznane argumenty o nieświadomym działaniu (złej wierze) strony jak też nieproporcjonalności użytego środka prawnego w stosunku do podjętego przez stronę działania, zwłaszcza, że normę art. 48 w/w prawa budowlanego w ówczesnym brzmieniu badał Trybunał Konstytucyjny, uznając ją w wyroku z dnia 12 stycznia 1999 r. (sygn. akt P2/98 – OTK 1999/1/2) za normę nie restrykcyjną, a restytucyjną i zgodną z Konstytucją.

Mając to wszystko na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 wyżej przytoczonej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.