Uzasadnienie
OSK 966/04 UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 24 lutego 2004 r. II SA/Kr 417/01 oddalił skargę Jana T. i Andrzeja T. na rozporządzenie Wojewody N. z dnia 31 grudnia 1998 r. (...) w przedmiocie zmiany zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa N. Zaskarżone rozporządzenie Wojewody N. z 31 grudnia 1998 r. (...) w sprawie zmiany zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa N. w Gminie S., pod poz. 58 wskazano drogę nr (...)58 "Do T.". Rozporządzenie zostało podjęte na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Skarżący domagali się uchylenia rozporządzenia, ponieważ nie chcą aby droga nr (...)58 była drogą gminną, a jedynie ich prywatnym przejazdem. Według skarżących zaliczenie całej działki nr 6734 i działki nr 6735 pozostaje w sprzeczności i rzeczywistością i jest sprzeczne z prawem. Południowy koniec działki nr 6734 stykający się w drogą publiczną nr 6750 jest używany przez większą liczbę osób i nie może mieć cechy drogi gminnej. Natomiast dolny odcinek tej działki nigdy nie stanowił żadnego gminnego czy publicznego szlaku drogowego. Organ wnosił o oddalenie skargi. Według organu część spornej drogi jest używana przez wiele osób. Mapa sytuacyjna wskazuje, że sporna droga ma charakter publiczny, z której korzystają osoby trzecie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wywodził, że art. 7 ustawy z 21 maca 1985 r. o drogach publicznych jednoznacznie pozostawia swobodnemu uznaniu właściwego organu administracyjnego decyzję w sprawie zaliczenia działki do drogi gminnej. Sąd kontrolując legalność działania administracji nie może kwestionować rozstrzygnięcia, jeżeli mieści się w granicach uznania dozwolonego prawem. Organ uzyskał pozytywna opinię Rady Gminy S. Niesporne jest, że co najmniej część drogi nr (...)58 jest powszechnie używana. Droga położona na linii północ-południe. Położone są przy niej liczne działki. Organ nie przekroczył dozwolonych granic swobodnej oceny zaistniałej sytuacji i swobodnego uznania podejmując decyzję.
Jan T. i Andrzej T. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. Podstawą wniesienia skargi kasacyjnej był: 1/ zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 7 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838/ - przez błędną wykładnię. Polega on na poważnie sprzecznym z obiektywną rzeczywistością i materiałem sprawy, zarówno pod względem prawnym, jak i pod względem użytkowym w zaliczeniu części drogi całkowicie prywatnej, drogi użytkowanej tylko przez współwłaścicieli lub spadkobierców do dróg "o znaczeniu lokalnym". 2/ naruszenie przepisów postępowania przez zaniedbanie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zarzucono naruszenie art. 141 par. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu o prywatnym charakterze drogi i przymiotu "znaczenia lokalnego odcinka drogi, o który chodzi". Zarzucono też wadliwe ustalenie, że Marii S. "sporna droga jest jedynym dojazdem do jej działki, na której znajduje się jej dom". Na tej podstawie wnosili o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewodzie M. lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji. Wnosili też o przeprowadzenie dowodu z akt II SA/Kr 2577 NSA w Krakowie, w których znajdują się zeznania świadków i stron dotyczące prywatnego charakteru drogi, której część przebiega wewnątrz podwórka skarżących, wewnątrz ogrodzenia ich posesji oraz pomiędzy zabudowaniami mieszkalnymi i gospodarczymi rodziny T. Wskazali, że w przypadku Marii S., jeżeli nie ma dojazdu do swojego domu i działki, to przysługuje jej roszczenie o ustanowienie drogi koniecznej do czego właściwy jest sąd powszechny. Zarzucili wadliwość uzasadnienia wyroku przez przyjęcie, że zaskarżone rozstrzygnięcie mieści się w granicach dozwolonych prawem. Uczynienie drogi z trasy drogowej, która biegnie przez podwórko będące prywatną własnością, nie ma znamion dozwolonych prawem. Nie ma znaczenia pozytywna opinia Rady Gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą skargi kasacyjnej było naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /tj. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ oraz naruszenie przepisów postępowania przez zaniedbanie przeprowadzenia przez sąd postępowania dowodowego oraz naruszenie art. 141 ust. 4 ustawy z 30 sierpnia 2000 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Według art. 7 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonego rozporządzenia Wojewody N. z dnia 31 grudnia 1998 r. (...), "Do dróg gminnych oraz lokalnych miejskich zalicza się pozostałe drogi na terenie gmin i miast, stanowiące uzupełniającą sieć służącą miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg zakładowych" /Dz.U. 1985 nr 14 poz. 60 ze zmianą wprowadzoną Dz.U. 1990 nr 34 poz. 198 dotyczącą art. 7/. Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu z przepisami obowiązującymi w dniu podjęcia zaskarżonego aktu. Art. 7 ust. 1 powołanej ustawy o drogach publicznych obowiązującego w dniu podjęcia zaskarżonego rozporządzenia, dawał podstawy prawnej do zaliczenia do dróg gminnych pozostałe drogi na terenie gmin i miast, stanowiące uzupełniającą sieć służącą miejscowym potrzebom.
Art. 7 ust. 1 wyłączał jedynie możliwość zaliczenia do dróg gminnych, dróg zakładowych. Art. 7 ust. 1 powołanej ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonego rozporządzenia, nie uzależniał zaliczenia do dróg gminnych, drogi od jej charakteru.
Przesłanką było uzupełnienie sieci dróg służące miejskim potrzebom. Nie obowiązywała zatem przesłanka co do miejsca przebiegu drogi, prawa własności gruntu, na którym usytuowana była droga, stanowiąca uzupełnienie sieci służącej miejskim potrzebom. Kwestię własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne uregulował art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną /Dz.U. nr 133 poz. 872/, stanowiąc "Nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte na drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1998 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem".
Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Nie jest zasadny również zarzut naruszenia przepisów postępowania. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, powołany jest bowiem do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania administracji publicznej. Ocenia zgodność z prawem na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organ administracji publicznej, którego działanie zostało zaskarżone. Sąd może jedynie przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie /art. 106 par. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
W sprawie sąd wziął pod uwagę dołączoną do akt sprawy dokumentację w zakresie lokalizacji przebiegu drogi i ustosunkował się do niej w uzasadnieniu.
Ogólnikowość uzasadnienia wyroku nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej może być tylko "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Jeżeli Sąd nie przeprowadził wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego lub niewłaściwie zastosował przepisów prawa opierając się na przedstawionym materiale dowodowym, nie ma podstaw do uwzględnienia skargi z powodu ogólnikowości uzasadnienia wyroku.
W tym stanie rzeczy, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z tego powodu, na podstawie art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.