Uzasadnienie
Pismo wnioskodawcy M. G. z dnia 27 sierpnia 2019 r. (k. 36 akt), wniesione po wydaniu zarządzenia z dnia 13 sierpnia 2019 r. o zwrocie wniosku (k. 32 akt), należało uznać jako ponowny wniosek o stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą.
Zarządzeniem z dnia 4 września 2019 r., doręczonym w dniu 11 września 2019 r. (k. 40 akt) wnioskodawcę wezwano do złożenia oryginału zapisu na sąd polubowny lub jego urzędowo poświadczonego odpisu w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu wniosku o stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego. W wyznaczonym terminie wnioskodawca nie usunął powyższego braku formalnego wniosku, bowiem dołączony do pisma z dnia 13 września 2019 r. dokument zatytułowany jako „druk sądowy” datowany na dzień 19 stycznia 2019 r. nie stanowi zapisu na sąd polubowny.
Przedstawienie umowy lub klauzuli arbitrażowej stanowi wymaganie formalne wniosku o stwierdzenie wykonalności wyroku sądu arbitrażowego. Celem tego wymagania jest niewątpliwie umożliwienie sądowi państwa wykonania ustalenie, czy umowa arbitrażowa była zawarta w wymaganej formie, jakich stron i jakiego stosunku prawnego dotyczy, a także czy orzeczenie sądu arbitrażowego odnosi się do tych stron i tego stosunku prawnego.
Zgodnie z art. II ust. 1 Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 10 czerwca 1958 r. (Dz. U. z dnia 16 lutego 1962 r., dalej jako: „Konwencja”), każde z umawiających się państw uzna umowę pisemną, którą strony zobowiązują się poddać arbitrażowi wszystkie lub pewne spory, powstałe lub mogące powstać między nimi z określonego stosunku prawnego, zarówno umownego jak i pozaumownego, w sprawie, która może być rozstrzyganą w drodze arbitrażu. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że określenie „umowa pisemna” oznacza zarówno klauzulę arbitrażową zamieszczoną w kontrakcie, jak i kompromis – zarówno podpisane przez strony, jak i zawarte w wymianie listów i telegramów. Przepis ten pozostaje w związku z art. IV Konwencji, określającym wymania formalne, jakie muszą być spełnione, w celu uznania i stwierdzenia wykonalność orzeczenia arbitrażowego.
Strona żądająca uznania i wykonania powinna wraz z żądaniem przedłożyć należycie legitymizowany oryginał orzeczenia lub należycie uwierzytelniony odpis takiego dokumentu (art. IV ust. 1a) oraz oryginał wspomnianej w art. II umowy lub należycie uwierzytelniony jej odpis (art. 4 ust. 1b; szerzej co do tej kwestii w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2004 r., III CSK 510/03, OSNC 2005/11/194).
Przedstawiony przez wnioskodawcę dokument zawiera jedynie oświadczenie woli wnioskodawcy o chęci rozpoznania sprawy przez sąd polubowny. Brak jest jednak tożsamego oświadczenia drugiej strony sporu, co pozwalałoby uznać, że zgodną wolą stron było poddanie sprawy arbitrażowi. W konsekwencji niedołączenie do wniosku dokumentu w postaci oryginału zapisu na sąd polubowny lub urzędowo poświadczonego jego odpisu, stanowi brak formalny tego wniosku. Nieusunięcie w terminie tego braku uzasadnia zaś jego odrzucenie.
Mając na uwadze powyższe orzeczono o odrzuceniu wniosku na mocy art. 373 k.p.c. w zw. z art. 1213¹ § 2 k.p.c.
Dodać należy nadto, iż prawidłowego określenia uczestników postępowania dokonano w oparciu o art. 67 § 2 k.p.c. (co do tej kwestii szerzej np. w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 25 maja 2016 r. I ACa 1035/15).
SSA Wiesława Namirska SSA Tomasz Pidzik SSA Olga Gornowicz-Owczarek