Uzasadnienie:
W zarzutach od wydanego w sprawie nakazu zapłaty strona pozwana zgłosiła wniosek o wstrzymanie wykonania nakazu zapłaty w oparciu o dyspozycje art. 742 § 1 k.p.c. w związku z art. 492 § 2 zd. 2 i 3 k.p.c. Podano, że działania strony powodowej polegające na wszczęciu postępowania w celu wykonania zabezpieczenia poprzez zajęcie wierzytelności należnych stronie pozwanej zmierza do zaspokojenia roszczenia, a nadto narusza przepis art. 730¹ § 3 k.p.c. uniemożliwiając stronie pozwanej prowadzenie bieżącej działalności. Podniesiono także, że powódka mogła w pełni zabezpieczyć swe roszczenie ustanawiając hipotekę przymusową na nieruchomości powódki.
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił wniosek pozwanej o wstrzymanie wykonania nakazu zapłaty jako bezprzedmiotowy wskazując, że możliwość wstrzymania wykonania nakazu zapłaty na podstawie art. 492 § 3 k.p.c. nie dotyczy nakazu zapłaty jako tytułu zabezpieczającego.
W zażaleniu strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania nakazu zapłaty wydanego w sprawie, albo uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca zrzuciła, że Sąd Okręgowy w Gliwicach stracił z pola widzenia okoliczność oparcia wniosku o wstrzymanie wykonania nakazu zapłaty nie samoistnie o dyspozycję art. 492 § 3 k.p.c., lecz o konstrukcję 742 § 1 k.p.c. w związku z art. 492 § 2 zdania 2 i 3 k.p.c.
Sąd apelacyjny zważył co następuje
Zażalenie jako oczywiście bezzasadne podlegało oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym nie został w niniejszej sprawie wydany na podstawie weksla, warrantu, rewersu lub czeku, co oznacza, że nie był natychmiast wykonalny (wniosek z art. 492 § 3 k.p.c.). Tym samym nie było podstaw, jak słusznie przyjął Sąd Okręgowy, do „wstrzymywania wykonania niewykonalnego nakazu” – do czego zmierzał zgłoszony przez stronę pozwaną w zarzutach od nakazu, a ponowiony w zażaleniu, wniosek.
Zarzut zażalenia sugerujący, że jej wniosek winien zostać rozpatrzony przy uwzględnieniu podstaw ograniczenia zabezpieczenia na podstawie art. 492 § 2 k.p.c. w zw. z art. 742 k.p.c. jest bezpodstawny. Strona pozwana bowiem, reprezentowana przez radcę prawnego, nie tylko nie zgłosiła wniosku o ograniczenie zabezpieczenia, co wymagałoby precyzyjnego i konkretnego wskazania sposobu ograniczenia zabezpieczenia, ale jednoznacznie wniosła o wstrzymanie wykonania nakazu zapłaty, który to wniosek Sąd Okręgowy właściwie rozpoznał. Wprawdzie w uzasadnieniu wniosku strona pozwana powołała się na przepisy art. 742 § 1 k.p.c. w związku z art. 492 § 2 zd. 2 i 3 k.p.c., to jednak nie jest rzeczą sądu zastępowanie strony, zwłaszcza fachowo reprezentowanej, we właściwym formułowaniu wniosków i rozstrzyganie o wnioskach de facto nie zgłoszonych, na podstawie jedynie domniemanych intencji strony. Dlatego też, przy uznaniu prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, bezprzedmiotowym jest dalsze szczegółowe odnoszenie się do wywodów zażalenia dotyczących sposobu wykonanego zabezpieczenia i jego skutków oraz do niewyjaśnionego bliżej zarzutu, że „nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że stanowiący tytuł zabezpieczenia nakaz zapłaty został wydany przez Sąd Okręgowy w Toruniu, którego właściwości miejscowej nie sposób racjonalnie wytłumaczyć”.
Z powyższych względów, zażalenie jako nieuzasadnione, podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.