Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 11

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodziz 20 marca 2014 r., sygn. akt II AKa 41/14

II Wydział KarnyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
20 marca 2014 r.
Sąd
Sąd Apelacyjny w Łodzi,
Wydział
II Wydział Karny
Skład
SSA Bolesław Kraupe przewodniczący
SA Maria Wiatr
SO del. Sławomir Wlazło sprawozdawca
st. sekr. sądowy Kamila Jarosińska protokolant
Uczestnicy
przy udziale J. S., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi
Rozpoznanie
w dniu 20 marca 2014 r.
Sprawa
sprawy Z. Ś. oskarżonego z art. 148 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II K 35/12 na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk 1) utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

Sentencja

  1. 2) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. H. - Kancelaria Adwokacka w Ł., kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
  2. 3) zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję.

Uzasadnienie

Z. Ś. został oskarżony o to, że w nocy z 11 na 12 marca 2008 roku w S., województwa (...), działając w zamiarze bezpośrednim dokonał zabójstwa M. M. w ten sposób, że zadając mu dwa uderzenia nożem w okolice szyi i lewego podudzia, spowodował obrażenia w postaci uszkodzenia odgałęzienia żyły szyjnej oraz uszkodzenia naczynia żylnego i tętniczego lewego podudzia, które to obrażenia skutkowały zgonem wymienionego – to jest o czyn z art. 148 §1 k.k.

Sąd Okręgowy w Sieradzu wyrokiem z dnia 16 grudnia 2013 roku uznał oskarżonego za winnego tego, że w nocy z 11 na 12 marca 2008 roku w S., województwa (...), działając w sposób umyślny zadał M. M. uderzenie nożem – bagnetem typu wojskowego w lewe podudzie uszkadzając liczne naczynia żylne i tętnicze, skutkujące obfitym krwawieniem, co spowodowało chorobę realnie zagrażającą życiu, którą przewidywał i na którą się godził oraz w następstwie której M. M. zmarł, przy czym następstwo swego działania mógł przewidzieć, to jest dokonania czynu wypełniającego dyspozycję art. 156 §3 k.k. i za czyn ten wymierzył Z. Ś. karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności.

Sąd I instancji orzekł również o kosztach zastępstwa procesowego oraz zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych.

Apelację od powyższego orzeczenia złożył obrońca oskarżonego, który na podstawie art. 427 §2 k.p.k. i art. 438 pkt 2,3,4 k.p.k. zaskarżył wyrok w całości zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie prawa procesowego – tj. art. 4 k.p.k, art. 5 §2 k.p.k., art. 7 k.p.k poprzez:

  1. - zinterpretowanie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego przez przyjęcie jego sprawstwa oraz związane z nim ustalenie przyczyny zgonu pokrzywdzonego mimo wątpliwości wynikających z kolejnych opinii biegłych patomorfologów i przyznanie waloru wiarygodności ostatniej trzeciej opinii wydanej przez W. K.;
  2. - oparcie orzeczenia skazującego na zeznaniach świadka P. Z. w sytuacji gdy świadek ten miał interes prawny i faktyczny w pomawianiu Z. Ś.. Pominięcie przez sąd faktu podrzucenia dowodu w postaci noża typu finka po aresztowaniu oskarżonego, który to dowód mógł jedynie podrzucić świadek Z.;
  3. - ustalenie, że przyczyną zgonu pokrzywdzonego było wykrwawienie, mimo poważnych wątpliwości w tym zakresie.

Konkludując skarżący wniósł o uniewinnienie Z. Ś. od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Wniesiony przez obrońcę środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie. Podniesione w nim zarzuty okazały się bezzasadne i to w stopniu oczywistym, a tym samym nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, czy – jak wnosił to skarżący – uniewinnienia oskarżonego.

Analiza zarówno akt sprawy, jak i uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, prowadzi do wniosku, że Sąd ten nie tylko w sposób rzetelny i kompletny zebrał materiał dowodowy, ale także wnikliwie go rozważył stosując zarówno obowiązujące przepisy prawa, jak i zasady logiki, a swoje stanowisko w sposób szczegółowy i przejrzysty uzasadnił. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest słuszny tylko wówczas, gdy skarżący przytoczy okoliczności wskazujące, że Sąd I instancji dokonał tych ustaleń pomijając istotne dowody, ignorując powszechnie akceptowaną wiedzę, czy doświadczenie życiowe, a zasadność dokonanych ocen i wniosków nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania.

Autor apelacji takich okoliczności nie przedstawił.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, dokonana w niniejszej sprawie ocena dowodów została przeprowadzona w sposób szczegółowy i z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy precyzyjnie wskazał jakie okoliczności uznał za udowodnione, a także które ze zgromadzonych dowodów i z jakiego powodu uznał za wiarygodne, a którym tej wiarygodności odmówił. Tok rozumowania Sądu Okręgowego przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest czytelny i poprawny logicznie, zaś wywiedzione ostatecznie wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach.

Odnosząc powyższe uwagi do zarzutu sformułowanego w apelacji, dotyczącego oceny dowodów w szczególności zeznań świadka P. Z. to zauważyć trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącego świadek ten konsekwentnie na każdym etapie postępowania karnego relacjonował przebieg zdarzeń zeznając, które fakty zaobserwował a które okoliczności zdarzenia zna jedynie z relacji pokrzywdzonego. Świadek ten tylko jednokrotnie w dniu 14 marca 2008 roku, składając zeznania, podał inną wersję zdarzeń; wytłumaczył jednak logicznie dlaczego to uczynił i sprostował je. Na wiarygodność zeznań świadka nie może przy tym wpływać fakt odnalezienia dowodu w sprawie jakim jest nóż, gdyż ta okoliczność nie zaprzecza ani nie potwierdza zeznań P. Z., a jedynie wskazuje na to czy dowód rzeczowy w postaci narzędzia przestępstwa organom ścigania udało się odnaleźć czy też nie i na jakim etapie postępowania przygotowawczego.

Zauważyć należy, że świadek Z. konsekwentnie wskazuje na oskarżonego jako sprawcę ugodzenia nożem pokrzywdzonego w podudzie. Podnieść należy przy tym, że świadek miał prawidłową zdolność postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń, a stan jego zdrowia psychicznego mieści się w granicach normy. Procesy poznawcze P. Z. nie odbiegały od normy wiekowej, a jego stan intelektualny pozwalał na rozumienie pytań oraz budowanie spójnych odpowiedzi. U świadka występuje wysoki poziom spostrzegawczości. Te jego cechy, które wynikają z opinii biegłych K. Z. oraz M. B. (k. 209, k. 772-775, 525-527, 825-827) uniemożliwiają uznanie jego zeznań za obarczone konfabulacją i niewiarygodnością. Oceniając te zeznania, a zarazem wyjaśnienia oskarżonego, nie można pominąć również tego, że Z. Ś. został prawomocnie skazany za wpływanie na świadka Z. i wymuszanie na nim zmiany zeznań go obciążających w niniejszym postępowaniu (wyrok Sądu Okręgowego w S. w sprawie (...)). Świadek Z. mimo, iż wtedy mógł mieć obawy odnośnie zachowania oskarżonego, nadal relacjonuje konsekwentnie przebieg zdarzeń, podając – w ocenie sądu – ich rzeczywisty przebieg.

Z tych powodów Sąd Apelacyjny nie dostrzegł w rozumowaniu Sądu

I instancji w tym zakresie błędów logicznych.

Za nietrafiony uznać należy również zarzut oparcia orzeczenia na opinii biegłego W. K.. Zaznaczyć przy analizie tego zarzutu trzeba to, iż w sprawie wydane były trzy opinie przez biegłych patomorfologów. Chronologicznie pierwszą opinię wydała biegła E. M., która przeprowadzała sekcję zwłok pokrzywdzonego. Opinia ta była kwestionowana przez obronę i na skutek tego zdezawuowana została przez sąd, który dopuścił dowód z opinii biegłej J. P.. Biegłe w toku rozpoznawania niniejszej sprawy były konfrontowane przed sądem. Na skutek rozbieżności w tych opiniach i na wniosek stron postępowania, Sąd I instancji na podstawie art. 201 k.p.k. dopuścił dowód z opinii biegłego W. K., któremu zlecił wydanie kompleksowej opinii o mechanizmie i przyczynie zgonu M. M.. Opinia wydana przez tego biegłego sporządzana została zatem na skutek podważenia rozumowania biegłych M. i P..

To powoduje, że w niniejszym postępowaniu nie ma konieczności konfrontowania wszystkich biegłych wydających opinie. Czynienie tego byłoby nielogicznym jeżeli weźmie się powyższe pod uwagę. Zaistniała w sprawie sytuacja procesowa i wydanie przez biegłego K. opinii w oparciu o przepis art. 201 k.p.k. umożliwia odnoszenie się przez sąd tylko do tej opinii; poprzednie opinie uznane zostały bowiem za niejasne, a przy tym między sobą sprzeczne i jako takie nie mogły stać się podstawą ustaleń faktycznych sądu. Takiego zarzutu nie można postawić opinii biegłego K.. Opinię tego biegłego uznać należy za jasną, pełną i niezawierającą żadnych sprzeczności. Z opinii tej jasno wynika, że skutek w postaci śmierci M. M. nastąpił po działaniu oskarżonego nożem na jego podudzie. Biegły logicznie przy tym tę okoliczność wytłumaczył i wykluczył, aby śmierć pokrzywdzonego była wynikiem spożycia przez niego alkoholu w nadmiernej ilości.

Sąd I instancji przypisał oskarżonemu spowodowanie tylko tych obrażeń co do których była 100% pewność co do ich zaistnienia, eliminując z opisu czynu zachowanie oskarżonego, co do którego tej pewności nie było.

Reasumując, w ocenie Sądu Apelacyjnego, dokonana w niniejszej sprawie ocena dowodów została przeprowadzona w sposób szczegółowy i z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego.

Nie nosi cech dowolności i pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Również tok rozumowania Sądu Okręgowego przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest czytelny i poprawny logicznie, a wywiedzione ostatecznie wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach.

Stwierdzić zatem należy, że omówiony powyżej środek odwoławczy i zaprezentowane w nim zarzuty, nie mogą być podstawą do wzruszenia prawidłowego, w ocenie Sądu Apelacyjnego, rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Na podstawie §14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.), Sąd Apelacyjny zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego adw. A. H. kwotę 738 zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Sądem II instancji.

Na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 §1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania drugoinstancyjnego, przenosząc je na rachunek Skarbu Państwa.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.