Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 października 2015r. Sąd Rejonowy w Kaliszu oddalił powództwo Przedsiębiorstwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. przeciwko pozwanej M. L. o zapłatę kwoty 1.629,20 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu tytułem zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków do nieruchomości przy ul. (...) w K. i obciążył powoda kosztami procesu w całości.
Apelację od wyroku wniósł powód zaskarżając wyrok w całości.
Z. wyrokowi apelujący zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego tj;
- a) art. 60 i art. 65 kc poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że czynności faktyczne pozwanej polegające na stałym i niezmiennym pobieraniu wody i wprowadzaniu do kanalizacji powódki substancji ciekłych oraz regulowanie opłat przez pozwaną z te usługi po upływie okresu, na który została zawarta umowa z dnia 29 listopada 2011 r.. nie doprowadziło do zawarcia między stronami umowy per facta concludentia.
- b) art. 405 kc poprzez jego nie zastosowaniu polegającym na przyjęciu, że pomiędzy Stronami nie doszło do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę i odbiór ścieków w następstwie czynności konkludentnych.
- c) art. 6 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że umowa o zaopatrzenie w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków powinna być zawarta ze wszystkimi współwłaścicielami nieruchomości;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
- a) art. 505⁴ § 1 kpc przez uznanie, że powódka dokonała zmiany przedmiotowej powództwa, tj. zmiany polegającej z nianie podstawy faktycznej dochodzonego żądania, podczas gdy powódka w toku całego postępowania przed Sądem Rejonowym domagała się zapłaty za świadczone na rzecz pozwanej usługi zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków w okresie od września 2014 r. do grudnia 2014 r.;
- b) art. 233 § 1 kpc przez wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. polegających na uznaniu, że korzystanie przez pozwaną z usług świadczonych przez powódkę i regulowanie z tego tytułu opłat, również po upływie okresu, na który została zawarta umowa z dnia 29 listopada 2011 r., polegających na doprowadzaniu wody i odprowadzaniu ścieków, mimo braku pisemnej umowy, nie doprowadziło do zawarcia między stronami umowy per facta concludentia, że pomimo iż pozwana korzystała z usług świadczonych przez powódkę to nie była zainteresowana dostawą wody i odbioru ścieków z nieruchomości; przez brak wszechstronnej oceny zabranego w sprawie materiału dowodowego uwzględniającego przesłuchanie pozwanej, w trakcie którego pozwana wskazała, że była nieformalnym zarządcą nieruchomości oraz, że za pośrednictwem jej osoby i jednoczesnym przyjęciu, że pozwana nie posiada legitymacji biernej w niniejszym postępowaniu;
- c) rt. 227 kpc i art. 233 §1 k.p.c. polegającego na przekroczeniu granic swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów poprzez dowolną ich ocenę i brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego przez ustalenie stanu faktycznego w oparciu o dowód z dokumentu – odpisu z księgi wieczystej (k. 46), który znajduje się w aktach sprawy, a który na gruncie niniejszej sprawy nie został przeprowadzony i doręczony stronie powodowej, d) art. 232 kpc w zw. z art. 6 kc przez uznanie, że pozwana skutecznie wypowiedziała umowę o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków oraz żądała zaprzestania świadczenia usług przez powódkę.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 25 stycznia 2016r., Sąd Okręgowy odstąpił od rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.
Apelacja powoda jest uzasadniona. Zarzutom apelacji nie można odmówić słuszności.
W pierwszej kolejności w zakresie okoliczności związanych z twierdzeniami powoda, które dotyczą konkludentnego zawarcia umowy o sprzedaż wody, to zauważyć należy, że ustalenia Sądu Rejonowego – mimo pewnych niedostatków wskazanych w ramach podniesionego zarzutu naruszenia art. 233 §1 k.p.c. – są ostatecznie wystarczające do definitywnego rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji zarzut naruszenia prawa procesowego wskazanych wyżej przepisów przy dokonywaniu oceny zgromadzonych w sprawie dowodów jest nieuzasadniony. Także ustalenie stanu prawnego nieruchomości pozwanej w oparciu o treść wpisu w księdze wieczystej nie narusza art. 227 i art. 232 k.p.c. Stwierdzić przy tym należy, że podniesiony w apelacji przez powoda zarzuty naruszenia prawa procesowego wskazanych wyżej przepisów, oparty na kwestionowaniu trafności wniosków prawnych wyprowadzonych z ustaleń faktycznych, w istocie dotyczy drugiej podstawy apelacji.
W tej sytuacji Sąd Okręgowy w całości podzielając ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy uznaje je za własne. Gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804)
Zgodzić się natomiast należy z apelującym, że doszło do naruszenia prawa materialnego wskazanych w apelacji przepisów art. 60 i art. 65 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie przepisów o składaniu i wykładni oświadczeń woli, lecz nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 405 k.c., który w niniejszej sprawie, wobec charakteru dochodzonego roszczenia (z umowy) nie miał zastosowania.
W pierwszym rzędzie należy jednak wskazać na art. 555 k.c. po myśli którego przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii. Natomiast zasady dostarczania i obliczania dostarczonej energii regulują przepisy szczególne. W przypadku wody jest to ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. (Dz.U. Nr 72, poz. 747, tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 139) o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzania ścieków. W tym miejscu należy również podkreślić, że zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i judykaturze poglądem, umowa sprzedaży jest zawierana solo consensusu, jest więc czynnością konsensualną. Oznacza to, że dochodzi do skutku poprzez oświadczenia woli sprzedawcy o zamiarze sprzedania rzeczy za określoną cenę i wyrażeniu zgody przez kupującego.
W rozumieniu art. 555 k.c. przez energię należy rozumieć wszelkie rodzaje lub postacie energii, które mogą być przedmiotem obrotu, w tym także i woda. Istotą przedmiotu świadczenia sprzedawcy energii, a zatem i wody, jest jego zindywidualizowanie poprzez szczególny sposób wydania w drodze zastosowania odpowiednich urządzeń pomiarowych z chwila przejścia przez licznik. Taki właśnie licznik został zainstalowany przez powoda w punkcie odbioru wody na nieruchomosci pozwanej, przez który w okresie spornym przepływała woda dostarczana przez pozwanego.
Zasadnie zatem apelujący zarzuca, że Sąd Rejonowy mimo dokonanych ustaleń, których istotna część wskazuje na zaopatrywanie pozwanej w wodę w okresie objętym sporem, tj po dniu wygaśnięcia umowy z dnia 29 listopada 2011r., wyprowadził błędne wnioski co do woli pozwanej jej zakupu i odbioru. Bez znaczenia pozostaje przy tym spór stron co do sposobu realizacji tej umowy, czy ewentualnej woli jej rozwiązania przez powoda, skoro pozwana także w treści złożonych zeznań na rozprawie w dniu 29 września 2015r.
(k.38) nie kwestionuje roszczenia powoda za okres po wymianie licznika i uznaje, że za zużycie wody trzeba zapłacić.
W tych okolicznościach wniosek Sądu Rejonowego, że powództwo podlega oddaleniu z tej tylko przyczyny, że powódka dochodzi roszczenia na podstawie zakończonej umowy z dnia 29.11.2011r., jest błędny, skoro z ustaleń faktycznych wynika, że po dniu wskazanym w umowie jako data jej zakończenia, strony w drodze czynności konsensualnych wyraziły wolę jej dalszego realizowana i na tych samych zasadach. Wobec wykazania w toku postępowania sądowego istnienia doniosłych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów według wskazań z art. 6 k.c. powództwo należy uznać za uzasadnione zarówno co do zasady jak i wysokości.
Mając powyższe na względzie z mocy art. 386 §1 oraz art. 98 §1 at. 108 §1 k.p.c. należało zmienić zaskarżony wyrok i orzec jak w sentencji.
SSR del. Małgorzata Wawrzonowska SSO Janusz Roszewski SSO Barbara Mokras