Uzasadnienie
Powód (...) K. wniósł pozew przeciwko D. B. o wydanie lokalu nr (...) w budynku przy ul. (...) w K. o powierzchni użytkowej 35,28 m² składającego się z dwóch izb wraz z pomieszczeniem przynależnym oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa.
Sąd Rejonowy w Kaliszu wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r. utrzymał w mocy wyrok zaoczny z dnia 14 grudnia 2009 r. wydany w sprawie I C 1714/09, którym to wyrokiem Sąd nakazał pozwanemu D. B. aby opuścił, opróżnił i wydał powodowi (...) K. lokal mieszkalny nr (...) w budynku przy ul. (...) w K. o powierzchni użytkowej 35,28 m² składający się z dwóch izb usytuowany na pierwszym piętrze budynku z pomieszczeniem przynależnym do lokalu. Orzekł również, że pozwanemu nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Rozstrzygnięcie swoje oparł na następujących ustaleniach:
Lokal mieszkalny przy ul. (...) stanowi własność powoda. Powód zawarł umowę najmu przedmiotowego lokalu z J. Ł. – teściowa pozwanego. Pozwany zamieszkał w tym lokalu około 1994 r. Zameldował się pomiędzy 1998 – 20000 r. J. Ł. zmarła w 2006 r. Pozwany w maju 2012 r. wystąpił do UM w K. o zawarcie z nim umowy najmu. Pozwany zamieszkuje w przedmiotowym lokalu Płaci czynsz i wszelkie związane z zamieszkiwaniem opłaty. Nie narusza porządku domowego. Obecnie pozwany pracuje w A. jako kierowca. Zarabia netto 1.100 funtów.
Spełnienie przez pozwanego przesłanek przewidzianych w uchwale Rady Miejskiej K. z dnia 5 lutego 2004 r. w sprawie ustalenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu M. K. nie rodzi po stronie pozwanego roszczenia o przydział tego lokalu.
Pozwanemu nie należy się lokal socjalny, gdyż prawo takie nie przysługuje osobie, która zajęła lokal bez tytułu prawnego.
Apelację od powyższego wyroku złożył pozwany zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów w związku z § 33 uchwały nr XV/198/2004 Rady Miejskiej K. z dnia 5 lutego 2004 r. polegające na błędnym przyjęciu, że skoro wyżej cytowany przepis nie kreuje możliwego do dochodzenia na drodze sądowej roszczenia o zawarcie umowy najmu lokalu, to jednocześnie nie daje lokatorowi żadnych uprawnień i nie może być podstawą uzyskania przez lokatora tytułu prawnego do lokalu. Zarzucił również naruszenie art. 5 k.c prze jego niezastosowanie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący zgadza się z poglądem Sądu Rejonowego, że art. 21 ustawy o ochronie praw lokatorów nie kreuje możliwego do dochodzenia na drodze sądowej roszczenia o zawarcie umowy najmu lokalu. Ponadto skarżący nie twierdzi, że z takim roszczeniem wystąpił lub zostało ono uwzględnione w innym postępowaniu. Tym samym pozwany przyznaje, że prawidłowe są ustalenia Sądu I instancji, że zajmuje on sporny lokal bez tytułu prawnego.
Sąd Rejonowy nakazując eksmisje pozwanego nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 5 k.c. Skarżący nie wskazał jakie to zasady zostały naruszone przez Sąd. Sąd Okręgowy ocenia, że usunięcie pozwanego z lokalu, który zajmuje on bez tytułu prawnego nie narusza zasad współżycia społecznego. Tym bardziej, że pozwany ma 47 lat i pracuje w A. jako kierowca. Zarabia netto 1.100 funtów. Jest osobą zdrową. Sam fakt, że zamieszkiwał w tym lokalu od 1994 r., że płaci czynsz i nie narusza porządku domowego nie może decydować ani o jego uprawnieniach do otrzymania lokalu socjalnego ani tym bardziej do pozbawienia właściciela prawa do dysponowania tym lokalem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji.