Uzasadnienie
Powód S. M. wniósł pozew przeciwko (...) SA w W. o zwaloryzowanie należnego powodowi z tytułu umowy ubezpieczenia na życie Polisa nr (...) (...) i zasądzenie z tego tytułu na rzecz powoda kwoty 52.199,40 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty oraz zasądzenie od powoda kosztów postępowania.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa.
Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r. zmienił wysokość świadczenia należnego powodowi S. M. od pozwanego (...) Zakładu (...) (...) z siedzibą w W. z tytułu umowy ubezpieczenia na życie Polisa numer (...).940.457 na kwotę 28.987,00 zł i zasądza d pozwanego na rzecz powoda kwotę 26.675,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach postępowania.
Apelację do tego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności art.358¹§ 3 k.p.c. w związku z waloryzacją sądową świadczenia wynikającego z umowy ubezpieczenia na życie zawartej w dniu 02 listopada 1991 r. polisa (...).940.457 poprzez przyjęcie metody waloryzacji nie uwzględniającej interesów pozwanego, co skutkowało ustaleniem na rzecz powoda zwaloryzowanego świadczenia w wysokości znacznie przekraczającej zobowiązanie pozwanego wynikające z umowy ubezpieczenia oraz naruszenie art. 65 k.c. poprzez nie dostateczne uwzględnienie stosunków ekonomicznych istniejących w dacie zawarcia umowy ubezpieczenia i ustalenia ich znaczenia dla treści zawartego w umowie ubezpieczenia oświadczenia woli stron.
W oparciu o te zarzuty wniosła o zmianę orzeczenia i oddalenie powództwa wraz z zasądzeniem kosztów postepowania.
Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Sąd Rejonowy nie naruszył prawa materialnego – art. 358¹§ 3 k.c. i 65 k.c. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w orzeczeniu lub umowie.
Przepis ten pozostawia wysokość waloryzacji uznaniu i ocenie Sądu wskazując jedynie, że sąd powinien rozważyć interes stron i dokonać waloryzacji zgodnie z zasadami współżycia społecznego.
Dokonana przez Sąd Rejonowy waloryzacja w ocenie Sądu Okręgowego spełnia te kryteria i nie narusza art. 358¹ § 4 k.c. Sąd bowiem dokonując jej wziął pod uwagę interes obu stron i trafnie uznał, że skutkami inflacji powinien zostać obciążony w większy stopniu pozwany, co odpowiada zasadom współżycia społecznego.
Sąd również wziął pod uwagę stosunki ekonomiczne z roku zawarcia umowy. Jest to koncepcja prawidłowa, gdyż matematyczny sposób wyliczenia waloryzacji stanowi jedynie pomoc w ustaleniu jej ostatecznej wysokości.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. del. SSR. Małgorzata Wawrzonowska SSO. Wojciech Vogt SSO. Henryk Haak.