Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Busku Zdroju wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 roku uznał oskarżonego R. J. (1) za winnego tego, że w dniu 14 listopada 2013 roku w B. w woj. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości odpowiednio 0.36 mg/l w wydychanym powietrzu prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki V. nr rej. (...), stanowiącego przestępstwo z art. 178a§1kk i za to na podstawie art. 178a§1kk i art. 33 §1i3kk wymierzył mu karę 70 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. na mocy art. 42§2kk w zw. z art. 43§1kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku, z zaliczeniem na poczet orzeczonego środka karnego w oparciu o art. 63§2kk okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 14 listopada 2013r. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 160 złotych tytułem kosztów sądowych.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu, że wina oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu są znaczne, w konsekwencji czego w przedmiotowym stanie faktycznym niemożliwe jest zastosowanie wobec R. J. (1) instytucji warunkowego umorzenia postepowania karnego, podczas gdy z materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, ocenionego wszechstronnie według zasad wiedzy i doświadczenia życiowego wynika wniosek dokładnie przeciwny. W konkluzji obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i warunkowe umorzenie postepowania karnego wobec oskarżonego.
Apelację wniósł także prokurator, który zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego i zarzucił rozstrzygnięciu rażącą niewspółmierność kary grzywny orzeczonej wobec oskarżonego za przypisany mu czyn w wymiarze 70 stawek dziennych po 10 złotych każda oraz rażącą niewspółmierność orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, co przy ocenie całokształtu okoliczności podmiotowych i przedmiotowych sprawy, zwłaszcza rodzaju popełnionego przestępstwa, znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy wskazują, iż orzeczona kara grzywny powinna być w znacznie wyższym wymiarze, zaś orzeczony środek karny pozbawiony jest waloru społecznego oddziaływania i wpływu represyjno – wychowawczego na oskarżonego.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda stawka oraz wymierzenie oskarżonemu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Na rozprawie apelacyjnej prokurator zmodyfikował wnioski domagając się podwyższenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do 2 lat oraz o orzeczenie środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 1000 zł
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego zasługiwała na uwzględnienie, natomiast apelacja oskarżyciela publicznego nie była zasadna.
Na wstępie zaznaczyć należy, iż ustalenia faktyczne odnoszące się do tego, że oskarżony R. J. (1) w dniu 14 listopada 2013 roku prowadził w B. samochód osobowy znajdując się w stanie nietrzeźwości, nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Prawidłowo uznano, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 178a§1kk.
O ile zgodzić należy się z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w tym zakresie przez Sąd Rejonowy, o tyle nie można podzielić oceny stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy czynu przypisanego R. J. (1). Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji nie był konsekwentny w tym zakresie, bowiem z jednej strony uzasadniając wybór rodzaju kary wskazał, iż czyn oskarżonego nie był czynem o wyjątkowo ujemnym ładunku szkodliwości i zasługującym na szczególne potępienie, z drugiej zaś wskazał, iż stopień winy był znaczny podobnie jak stopień społecznej szkodliwości, przy ocenie którego uwzględniono stan nietrzeźwości. Analiza całokształtu okoliczności sprawy wskazuje jednak, iż popełnione przez R. J. (1) przestępstwo miało charakter incydentalny i było w istocie błędną decyzją co do możliwości prowadzenia pojazdu. Oczywistym jest, że powyższe nie usprawiedliwia naruszania norm prawnych, jednakże z drugiej strony konieczność dokonania indywidualnej oceny okoliczności konkretnej sprawy, winny znaleźć odzwierciedlenie w ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu.
Zauważyć należy, że R. J. (2) nie był dotychczas karany, prowadzi ustabilizowany tryb życia, posiada stałą pracę. Trudna jest jego sytuacja osobista, bowiem sprawuje opiekę nad dwójką niepełnosprawnych dzieci, wymagających stałego leczenia i rehabilitacji, przy czym w tym zakresie nie może korzystać z pomocy swoich najbliższych, bowiem jego rodzice również są osobami niepełnosprawnymi. Okoliczności popełnionego czynu wskazują, iż miał on charakter incydentalny, oskarżony w dniu zdarzenia jechał do szpitala, gdzie znajdowało się jego dziecko wraz z żoną. Oczywiście błędnie ocenił on sytuację tj. podjął decyzję o prowadzeniu pojazdu, pomimo, iż znajdował się w stanie nietrzeźwości, jednak powyższe, uwzględniając dotychczasowy tryb życia R. J. (1) należy ocenić raczej jako jednorazowy wybryk.
Zauważyć także należy, że prezentowana postawa oskarżonego, który przyznał się do winy, złożył wyjaśnienia i wyraził szczerą skruchę świadczy o tym, iż cel wychowawczy został w pewnym stopniu już w toku postepowania osiągnięty. Uwzględniając powyższe Sąd Okręgowy uznał, że w sprawie niniejszej istnieją przesłanki przemawiające za tym, by przez stosowne rozstrzygnięcie dać szansę oskarżonemu na zweryfikowanie swojego zachowania, aniżeli realizować cele kary w ścisłym tego słowa znaczeniu. Dlatego też biorąc pod uwagę powyższe,Sąd Okręgowy uznał, że istnieją przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania przeciwko R. J. (2) i na podstawie art. 66 §1i2kk i art. 67§1kk warunkowo umorzył postępowanie wobec niego na okres próby 2 lat. Uwzględniając wyżej wskazane okoliczności stwierdzić należy, że zarówno stopień winy, jak też stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu nie są znaczne.
Oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, dotychczas nie wchodzili w konflikt z prawem, powyższe pozwala przypuszczać, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania nie popełni ponownie przestępstwa. Na podstawie art. 67§3kk w zw. z art. 39pkt.7kk i art. 49§1kk orzeczono wobec R. J. (1) środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 1000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, który poprzez konieczność jego rzeczywistej realizacji wzmocni oddziaływanie wychowawcze i prewencyjne. Oskarżony prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, naruszając tym samym podstawową zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, stworzył zagrożenie dla innych jego uczestników, a także wykazał, że nie jest do końca odpowiedzialnym kierowcą. Dlatego też na podstawie art. 67§3kk w zw. z art. 43§1kk należało wyeliminować go z ruchu drogowego, przynajmniej czasowo, tj. na okres 1 roku. Na podstawie art. 63§2kk dotychczasowy okres zatrzymania prawa jazdy został mu zaliczony na poczet zakazu prowadzenia pojazdów.
Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie apelacja prokuratora wskazująca na rażącą łagodność kary wymierzonej R. J. (2). Powołana w apelacji oskarżyciela publicznego niekonsekwencja Sądu Rejonowego w ocenie stopnia winy i społecznej szkodliwości, została wyeliminowana w wydanym rozstrzygnięciu, natomiast pozostałe argumenty cechują się wysokim stopniem ogólności i mają raczej charakter polemiczny, niż merytoryczny.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 634kpk i art. 628kpk i art. 7 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych.
Biorąc pod uwagę wskazane wyżej argumenty Sąd Okręgowy na podstawie art. 437§1kpk zmienił zaskarżony wyrok.
SSO Krzysztof Sójka