Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w Łęczycy przyznał P. J. zwrot kosztów dojazdu na rozprawę w dniu 27 października 2016 r. oraz odmówił świadkowi przyznania zwrotu utraconego zarobku przyjmując, że świadek nie udokumentował w sposób należyty utraty zarobku oraz jego wysokości.
Postanowienie Sądu Rejonowego zaskarżył zażaleniem w części dotyczącej odmowy przyznania zwrotu utraconego zarobku świadek P. J. załączając do zażalenia zaświadczenie pracodawcy o wysokości utraconego zarobku w wysokości 131,98 zł brutto, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie mu tej kwoty tytułem utraconego zarobku w związku ze stawiennictwem na rozprawie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie P. J. jest częściowo zasadne.
Zgodnie z treścią przepisu art. 618b § 1, 2, 3 i 4 k.p.k. świadkowi przysługuje zwrot zarobku lub dochodu utraconego z powodu stawiennictwa na wezwanie sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze.
Wynagrodzenie za utracony zarobek lub dochód za każdy dzień udziału w czynnościach postępowania przyznaje się świadkowi w wysokości jego przeciętnego dziennego zarobku lub dochodu. W przypadku świadka pozostającego w stosunku pracy przeciętny dzienny utracony zarobek oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu należnego pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
Górną granicę należności, o których mowa w § 2, stanowi równowartość 4,6% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa. W przypadku gdy ogłoszenie ustawy budżetowej nastąpi po dniu 1 stycznia roku, którego dotyczy ustawa budżetowa, podstawę obliczenia należności za okres od 1 stycznia do dnia ogłoszenia ustawy budżetowej stanowi kwota bazowa w wysokości obowiązującej w grudniu roku poprzedniego.
Utratę zarobku lub dochodu, o których mowa w § 1, oraz ich wysokość świadek powinien należycie wykazać.
P. J. stawił się w sądzie i załączył do zażalenia zaświadczenie pracodawcy, z którego wynikało, że z powodu stawiennictwa nie uzyskał dochodu w wysokości 131,98 zł brutto.
Górną granicą należności z tytułu utraconego zarobku stanowi równowartość 4,6% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa. Zgodnie z art. 9 ust 1 pkt 2 a ustawy budżetowej na rok 2016 z dnia 25 lutego 2016 r. kwota bazowa dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe wynosi 1766,46 zł, a zatem 4,6 % tej kwoty stanowi kwotę 81,26 zł. Taką też kwotę, jako górną granicę możliwego do przyznana zwrotu utraconego zarobku, należało przyznać P. J..
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.