Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 roku Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. umorzył dochodzenie w sprawie o wykroczenie skarbowe polegające na tym, że uchylając się od nieustalonej daty do dnia (...) nie ujawniono Naczelnikowi Urzędu Celnego I w Ł., mającemu swoją siedzibę przy ulicy (...) w Ł., przedmiotu opodatkowania postaci nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki F. (...), o numerze identyfikacyjnym (...), który został ujawniony w dniu (...) roku w miejscowości J. przy ul. (...) / (...), przez co został narażony na uszczuplenie podatek akcyzowy w wysokości nieprzekraczającej ustawowego progu, tj. o wykroczenie skarbowe określone w art. 54 § 3 k.k.s. w zw. z art. 54 § 1 k.k.s. – z uwagi na niewykrycie sprawcy czynu.
W dniu 8 czerwca 2015 roku Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. na podstawie art. 43 § 2 k.k.s. oraz art. 47 § 4 k.k. s wystąpił do Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z wnioskiem o orzeczenie tytułem środka zabezpieczającego przepadku zatrzymanego do tej sprawy pojazdu marki F. (...) nr identyfikacyjny VIN (...) bez tablic rejestracyjnych, ujętego w protokołach zdawczo-odbiorczych (k. 43-46 i 48) – przechowywanego w magazynie depozytowym Izby Celnej w Ł. pod poz. księgi magazynowej (...) nr (...) waz z dokumentacją pojazdu w postaci niemieckiej karty pojazdu nr (...), dowodu rejestracyjnego część I i II o numerach (...), (...), (...) i polisy OC (...) (...) (...)
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2016 roku, w sprawie akt VII Kp 76/15 Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi nie uwzględnił wniosku Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. uznając, że wskazane w nim przedmioty nie pochodzą bezpośrednio z czynu zabronionego wskazanego w przepisie art. 54 § 3 k.k.s.
Postanowienie Sądu Rejonowego zaskarżył w całości zażaleniem Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu obrazę prawa materialnego, tj. art. 49 § 2 k.k.s. – poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przedmiot bezpośrednio pochodzący z wykroczenia skarbowego określonego w art. 54 § 3 k.k.s. w zw. z art. 54 § 1 k.k.s. w postaci pojazdu samochodowego F. (...). (...) o numerze identyfikacyjnym VIN: (...) nie podlega przepadkowi.
Podnosząc powyższy zarzut Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa w Łodzi do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. w zakresie podniesionego zarzutu obrazy prawa materialnego jest zasadne.
Sąd Okręgowy nie podziela wątpliwości przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sądu Rejonowego co do tego, że samochód F. (...), którego nabycia wewnątrzwspólnotowego nie ujawniono Naczelnikowi Urzędu Celnego I w Ł., przez co narażono na uszczuplenie podatek akcyzowy w kwocie nieprzekraczającej ustawowego progu, nie stanowi przedmiotu wykroczenia skarbowego z art. 54 § 3 k.k.s.
Przedmiot, którego nabycia nie zgłoszono do opodatkowania jest właśnie przedmiotem pochodzącym bezpośrednio z czynu zabronionego o jakim mowa w art. 54 § 3 k.k.s.
Należy podzielić argumentację przywołaną w uzasadnieniu zażalenia Naczelnika Urzędu Celnego, iż gdyby zgłoszono nabycie samochodu do opodatkowania podatkiem akcyzowym, nie doszłoby w ogóle do popełnienia czynu zabronionego z art. 54 § 3 k.k.s., a zatem zabezpieczony pojazd wraz z dokumentacją bez wątpienia stanowi przedmiot pochodzący bezpośrednio z czynu zabronionego określonego w art. 54 § 3 k.k.s.
Stojąc na gruncie powyższych ustaleń co do możliwości orzeczenia przepadku przedmiotów tytułem środka zabezpieczającego brak było wszakże powodów do wydawania wnioskowanego przez oskarżyciela orzeczenia kasatoryjnego w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Wobec stwierdzenia istnienia przesłanek materialnych przepadku przedmiotów oraz uznając za celowe orzeczenie wnioskowanego przez oskarżyciela publicznego środka zabezpieczającego, z którego będzie możliwe pokrycie nieuiszczonych zobowiązań publicznoprawnych Sąd Okręgowy zmienił zaskarżone postanowienie orzekając przepadek przedmiotów tytułem środka zabezpieczającego.