Uzasadnienie
W. Z. wniósł odwołanie od decyzji (...) w P. z dnia 26.06.2015r., którą odmówiono mu prawa do świadczenia przedemerytalnego stwierdzając, że nie spełnia warunków do przyznania tego świadczenia, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.04.2004r. o świadczeniach przedemerytalnych.
W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że wbrew stanowisku ZUS, stosunek pracy został rozwiązany z powodu likwidacji stanowiska pracy u pracodawcy Z. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Usługi (...).
W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o jego oddalenie wskazując, że na dzień ustania ostatniego zatrudnienia uwzględniono ubezpieczonemu 37 lat 8 miesięcy i 13 dni okresów składkowych i nieskładkowych, lecz nie spełnia on warunku określonego w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych. Organ rentowy wskazał, iż w świadectwie pracy wskazano, że stosunek pracy odwołującego na stanowisku tokarza ustał na skutek rozwiązania umowy przez pracodawcę z powodu likwidacji stanowiska pracy, lecz z przeprowadzonego postępowania z Wydziałem (...) i Składek wynika, że liczba zatrudnionych osób nie uległa zmianie. Z tych względów zdaniem organu rentowego decyzją z dnia 26.06.2015r. prawidłowo odmówiono W. Z. prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 01.12.2005r. W. Z. zawarł ze Z. K., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Usługi (...), umowę o pracę na stanowisku tokarza na czas nieokreślony. Powyższa umowa została rozwiązana przez Z. K. z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 31.10.2014r. Przyczyną rozwiązania umowy była likwidacja stanowiska pracy odwołującego, bowiem pracodawca zaczął zamawiać podzespoły od firm zewnętrznych, dlatego tokarz nie był mu już do tego potrzebny.
W dniu 01.06.2015r. W. Z. złożył w ZUS wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Zaskarżoną decyzją z dnia 26.06.2015r. organ rentowy odmówił mu prawa do tego świadczenia stwierdzając, że nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.04.2004r. o świadczeniach przedemerytalnych, bowiem nie doszło do likwidacji jego stanowiska, gdyż liczba zatrudnionych osób nie uległa zmianie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
W. Z. wniósł odwołanie od decyzji (...) Oddziału w P. z dnia 26.06.2015r., którą odmówiono mu prawa do świadczenia przedemerytalnego.
W ocenie Sądu odwołanie jest zasadne.
Przedmiotem sporu było ustalenie, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.04.2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (t.j. Dz.U.2013.170).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.04.2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 120, poz. 1252, ze zm.) prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn.
Stosownie do art. 2 ust. 3 w/w ustawy, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej w ust. 1 po upływie co najmniej 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki:
- 1. nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna;
- 2. w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych;
- 3. złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych.
Z zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w M., wystawionego w dniu 01.06.2015r., wynika, że W. Z. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna od dnia 03.11.2014r. i przez okres 6 miesięcy pobierał zasiłek dla bezrobotnych. Do dnia wydania zaświadczenia nie odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych (k. 30 akt SP5 7070524). W świetle powyższego zaświadczenia odwołujący spełnia więc warunki określone w art. 2 ust. 3 w/w ustawy.
Zdaniem Sądu zostały również spełnione przesłanki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Poza sporem jest, że odwołujący w okresie od 01.12.2005r. do 31.10.2014r. był zatrudniony na stanowisku tokarza w firmie (...), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Usługi (...).
ZUS uznał, że nie został spełniony warunek z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, gdyż wprawdzie w świadectwie pracy wskazano, iż stosunek pracy został rozwiązany z powodu likwidacji stanowiska pracy, lecz z danych uzyskanych z Wydziału Ubezpieczeń i Składek wynika, że liczba zatrudnionych osób nie uległa zmianie.
Odwołujący wywodził natomiast, że jego stanowisko pracy - tokarz, zostało zlikwidowane.
Rozstrzygnięcie w sprawie było uzależnione od wykazania, iż stosunek pracy odwołującego został rozwiązany w sposób wskazany w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych, tj. z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 2 ust. 1pkt 29 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ilekroć w ustawie jest mowa o przyczynach dotyczących zakładu pracy - oznacza to:
- a) rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami ustawy Kodeks pracy, w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników,
- b) rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych,
- c) wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy lub gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy.
Zdaniem Sadu zastosowanie w sprawie znajdzie art. 2 ust. 1pkt 29b, bowiem W. Z. wykazał, iż nastąpiła likwidacja jego stanowiska pracy.
Odwołujący wywodził, że jego stanowisko pracy-tokarz, zostało zlikwidowane. Przesłuchiwany w charakterze strony zeznał, że pracował jako tokarz w firmie, która świadczyła usługi transportowe oraz wykonywała przyczepy i rozrzutniki. Z jego zeznań wynika, iż pracował w warsztacie wykonując podzespoły do produkowanych rzeczy, lecz zwolniono go, bo zaczęto sprowadzać gotowe podzespoły i jako tokarz był już niepotrzebny, a pozostali spawacze i kierowcy. W. Z. pytany, dlaczego mimo jego zwolnienia liczba pracowników nie uległa zmianie zeznał, iż stale są przyjmowani pracownicy na stanowiskach kierowcy.
Należy dać wiarę zeznaniom W. Z., bowiem zostały one potwierdzone dokumentami, w tym jego aktami osobowymi i świadectwem pracy oraz zeznaniami pracodawcy. Przesłuchiwany w charakterze świadka Z. K. zeznał, że jego firma prowadziła usługi transportowe i dorabiała części samochodowe, zaś odwołujący był u niego zatrudniony na stanowisku tokarza w warsztacie mechanicznym. Świadek pytany o przyczynę rozwiązania umowy o pracę z W. Z. zeznał, że tokarz nie był już potrzebny, gdyż jego firma zaprzestała wyrabiania części, zaczęła je sprowadzać. Nadto jego brat również ma własną firmę i zatrudnia tokarza, w związku z tym w razie potrzeby korzystał z pomocy firmy brata. Świadek zeznał, że w tej sytuacji zdecydował o likwidacji etatu tokarza a po rozwiązaniu umowy z odwołującym w październiku 2014r., na jego miejsce nie zatrudniono nowego pracownika w warsztacie mechanicznym. Także i on, pytany, dlaczego mimo zwolnienia odwołującego liczba pracowników nie uległa zmianie zeznał, iż nie zatrudnił nowego tokarza, natomiast mógł zostać zatrudniony kierowca, gdyż w tej grupie ma miejsce duża rotacja pracowników.
Z w/w zeznań Z. K. wynika więc, że stosunek pracy odwołującego został rozwiązany z przyczyn dotyczących pracodawcy. Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadka, gdyż są spójne, logiczne oraz mają potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie.
Do akt ZUS odwołujący złożył umowę o pracę, zawartą ze Z. K. w dniu 01.12.2005r., na czas nieokreślony na stanowisku tokarz. W aktach ZUS i w aktach osobowych odwołującego znajduje się oświadczenie pracodawcy z 29.07.2014r. o wypowiedzeniu umowy o pracę z powodu likwidacji stanowiska pracy, z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 31.10.2014r.
Wprawdzie w świadectwie pracy W. Z. zapisano, iż stosunek pracy ustał na mocy porozumienia stron, a nie za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę, lecz w świetle zeznań świadka Z. K. i pisemnego oświadczenia o wypowiedzenia zapis ten należy uznać za nieprawidłowy. Z. K. potwierdził, iż odwołującemu złożono oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę. Nie potrafił natomiast wyjaśnić, dlaczego w świadectwie mimo tego znalazł się zapis o ustaniu zatrudnienia na mocy porozumienia stron. Wskazał jedynie, iż wypisywaniem świadectwa pracy zajmują się inne osoby, a on nie ma wiedzy merytorycznej w tym zakresie. W ocenie Sądu należy uznać, iż zawarty w świadectwie pracy zapis o ustaniu zatrudnienia na mocy porozumienia stron jest nieprawidłowy, gdyż w istocie ustanie to nastąpiło w trybie art. 30 § 1 pkt 2 kp i taki też przepis wskazano jako podstawę ustania zatrudnienia.
Należy też uznać, iż likwidacja stanowiska pracy odwołującego była spowodowana przyczynami organizacyjnymi i produkcyjnymi istniejącymi po stronie jego pracodawcy. W. Z. pracował na stanowisku tokarza a wobec sprowadzania gotowych części nie było potrzeby zatrudniania osoby na takim stanowisku.
Rozwiązanie stosunku pracy odwołującego nastąpiło wobec tego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż spełnia wymagania określone w art. 2 ust. 1pkt 29 b tej ustawy. Nastąpiło bowiem z powodu likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych i produkcyjnych w trybie kodeksu pracy.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż W. Z. wykazał spełnienie przesłanek określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, co skutkowało przyznaniem mu tego świadczenia. Sąd przyznał więc odwołującemu prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 02.06.2015r., tj. od dnia następnego po dniu złożenia wniosku.
Z tych względów na podstawie art. 477¹⁴ § 2 kpc orzeczono jak w sentencji.
Zgodnie z treścią art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, stosowanego odpowiednio, Sąd był zobowiązany, przyznając odwołującemu prawo do świadczenia przedemerytalnego, do zamieszczenia z urzędu w sentencji wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego co do nieustalenia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, tj. zarówno przyznającego prawo do świadczenia, jak też jego brak (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.04.2010r., II UK 330/09, LEX 604220). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do obciążenia organu rentowego odpowiedzialnością za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji o przyznaniu odwołującemu prawa do świadczenia przedemerytalnego, gdyż w sprawie zaistniała konieczność sprawdzenia, czy istotnie doszło do likwidacji stanowiska pracy odwołującego a okoliczność ta została wykazana dopiero przed Sądem.