Uzasadnienie
(...) Bank S.A W. w dniu 16 kwietnia 2018r. złożył pozew przeciwko R. K. o wydanie nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym i zobowiązanie pozwanej aby zapłaciła powodowi 201.413,70zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty i koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego – pozew
Sąd Rejonowy Lublin- Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny w dniu 25 kwietnia 2018r. wydał nakaz zapłaty uwzględniając roszczenie powoda – k. 7.
W ustawowym terminie pozwana wniosła sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty, w którym zakwestionowała wysokość roszczenia - sprzeciw k. 10.
Sąd Rejonowy Lublin- Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny postanowieniem z dnia 28 maja 2018r. przekazał sprawę do Sądu Okręgowego w Płocku – k. 13.
Powód w toku postępowania podtrzymał swoje stanowisko / bezsporne/.
Pozwana w toku procesu dodatkowo podniosła zarzut zbyt wysokiej, jej zdaniem, prowizji jaką naliczył sobie bank w ramach zawartej umowy kredytowej, nie wskazując jednak przyczyn i okoliczności uzasadniających jej stanowisko, jak i także fakt, iż nie otrzymała ona wypowiedzenia umowy na adres faktycznego zamieszkania, tylko na adres zameldowania. Nadto oświadczała, że nie stać ją na spłatę kredytu i „ liczy na jego restrukturyzację” – pismo pozwanej k. 84.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny
Pozwana R. K. 19 czerwca 2017r.zawarła z powodowym bankiem umowę o kredyt konsolidacyjny nr (...). Zgodnie z tą umową bank udzielił jej kredytu w wysokości 194.093,79zł, w tym na potrzeby konsumpcyjne w wysokości 65.828,69zł, a pozostałą część na i spłatę jej zobowiązań kredytowych. Spłata udzielonego kredytu wraz z odsetkami umownymi miała nastąpić w 120 równych ratach kapitałowo – odsetkowych do 14 dnia każdego miesiąca na zasadach i warunkach określonych umową, zgodnie z doręczonym harmonogramem spłat. Prowizja od udzielonego kredytu wynosiła 46.563,10zł.
Strony ustaliły w umowie, że oprocentowanie kredytu jest zmienne i stanowi sumę stawki referencyjnej WIBOR 3M i marży w wysokości 8,26 punktów procentowych w trakcie zawarcia umowy. Oprocentowanie kredytu na dzień zawarcia umowy wynosiło 9,99% w stosunku rocznym. Oprocentowanie w trakcie trwania umowy, jak zastrzegły to strony, nie będzie przekraczać wysokości odsetek maksymalnych w rozumieniu art.. 359 § ¹ kc.
Strony zastrzegły w umowie, że bank ma prawo wypowiedzieć umowę kredytu, z zachowaniem 30 dniowego terminu wypowiedzenia, m.in. w przypadku braku terminowej spłaty zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu na zasadach określonych w umowie.
Dowód: umowa kredytu k. 21 – 27, dyspozycja uruchomienia kredytu k. 97, harmonogram spłat k. 99 - 101
Zgodnie z umową pozwana miała obowiązek informowania banku o zmianie m.in. adresu: zamieszkania, korespondencyjnego lub zameldowania.
Dowód: § 9 umowy k. 26
Pozwana nie regulowała spłat w terminie / bezsporne/.
Pismem z dnia 15 grudnia 2017r. powodowy bank wezwał pozwaną, na adres przez nią wskazany w umowie, do zapłaty zadłużenia w kwocie 6.493,36zł w terminie 7 dni od otrzymania tego pisma pod rygorem możliwości wypowiedzenia umowy.
Dowód: wezwanie k. 113, doręczenie pisma k. 114-115
Powód pismem z dnia 15 stycznia 2018r., w związku z niedotrzymaniem warunków umowy i nieuregulowaniem zaległości przez pozwaną, mimo wezwania do zapłaty, wezwał pozwaną do zapłaty zaległości w kwocie 6528,39zł. Pouczył jednocześnie, że pozwana może skorzystać z uprawnień wynikających z art..75 c ustawy prawo bankowe. W przypadku nieskorzystania z w/w wskazanych uprawnień w terminie 14 dni od doręczenia pisma bank wypowiada umowę kredytu z zachowaniem 30 dniowego terminu wypowiedzenia.
Dowód: pismo wskazane wyżej k. 109
Bank skutecznie (dwukrotnie przesyłka awizowana) doręczył pozwanej wypowiedzenie umowy kredytu na adres wskazany przez pozwaną w umowie.
Dowód: dowód doręczenia k. 110 – 112
Pismem z dnia 29 marca 2018r. powód wezwał pozwaną do zapłaty zadłużenia w kwocie 200.095,02zł.
Dowód: wezwanie k. 116, dowód doręczenia k. 117- 119
W dniu 16 kwietnia 2018r. powód wystawił wyciąg z ksiąg banku nr (...), w którym stwierdził, że w jego księgach figuruje wymagalne zadłużenie dłużniczki, z tytułu przedmiotowej umowy kredytu, wynosi 201.413,70zł, na którą składają się:
- - należność główna – (kapitał) 191.000,32zł
- - odsetki umowne w kwocie 8.812,60zł,
- - odsetki za opóźnienie – 1.600,78zł oraz dalsze należne odsetki za opóźnienie od kwoty zadłużenia tj. 201.413,70zł od 16 kwietnia 2018r.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty oraz ich kopie wskazane wyżej, dając im wiarę w całości. Pozwana nie przedłożyła w sprawie niniejszej ani żadnych dowodów, które by przeczyły treści w/w dokumentów, ani nie przedłożyła żadnych wniosków dowodowych, które to podważałyby ich wiarygodność. Sąd zaś mając na uwadze całość tejże dokumentacji nie miał podstaw do zanegowania jej wiarygodności. Znaczna część z tychże dokumentów, to dokumenty prywatne tak jak umowa kredytowa, harmonogram spłat kredytu, historia rachunku pozwanej, z którego następowała spłata, wypowiedzenie umowy, wyciąg z ksiąg banku złożone przez stronę powodową. Sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanej, gdyż nie stawiła się na rozprawę mimo, że została wezwana do osobistego stawiennictwa, pod takim rygorem.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.
Podstawą roszczenia powoda w sprawie niniejszej była umowa kredytu zawarta pomiędzy stronami, a oparta o zasady określone w art 69 i następnych ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku prawo bankowe. Powód z niej wywodził swoje roszczenia.
Na wstępie wskazać należy, iż w postępowaniu cywilnym obowiązuje zasada opisana w art 3 k.p.c., który to przepis zobowiązuje strony zarówno do wyjaśnienia okoliczności sprawy (ciężar przytoczenia) i przedstawienia dowodów na tę okoliczność (ciężar dowodu), jak i nakłada na nie obowiązek mówienia prawdy. Z obowiązkiem mówienia prawdy związana jest także powinność zupełności, czyli kompletności wyjaśnień, wyrażająca się w tym, że strona ma obowiązek przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy, a więc również tych niekorzystnych. Jednym z przepisów przewidujących konsekwencje naruszenia przez stronę reguły z art 3 k.p.c. jest przepis art 230 k.p.c., który to zezwala Sądowi na uznanie faktów za przyznane, w sytuacji, gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach. A zatem obowiązkiem stron procesu cywilnego jest wypowiedzenie się o faktach mających istotne znaczenie dla sprawy i nie może się ono ograniczać w przypadku pozwanego jedynie do negowania okoliczności faktycznych podnoszonych przez powoda i to jedynie na zasadzie „powód nie udowodnił, a ja temu przeczę”.
Taka postawa procesowa strony pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią art. 3 k.p.c. Jak trafnie podkreślił Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 października 2015 r. w sprawie sygn. akt I ACa 933/15, oświadczenie, że strona przeciwna faktu nie udowodniła, w sytuacji gdy stronie składającej takie oświadczenie rzeczywisty stan rzeczy jest niewątpliwie znany, nie jest tożsame z zaprzeczeniem temu faktowi, ale stanowi uchylenie się od oświadczenia, czy dany fakt miał miejsce, połączone z próbą odwołania się jedynie do prawdy formalnej. A właśnie w taki sposób zachowała się pozwana w sprawie niniejszej, która twierdziła, że powództwo nie zostało udowodnione w zakresie wysokości dochodzonej należności.
W toku postępowania pozwana nie zgłosiła, poza dowodem z przesłuchania strony pozwanej, żadnych innych wniosków dowodowych.
Twierdzenie pozwanej, że prowizja banku od udzielonego kredytu była zbyt wysoka jest, zdaniem Sądu, zarzutem chybionym. Pozwana, mimo że to na niej ciążył obowiązek dowodzenia, że prowizja banku była zbyt wysoka (art. 6 kc) w żaden sposób nie udowodniła swojego twierdzenia, co więcej poza ogólnikowym stwierdzeniem tego faktu, nie wykazała z jakich powodów ta opłata została naliczona w sposób nadmierny. Wskazać należy, iż przedmiotowy kredyt był nie tylko kredytem konsumpcyjnym, ale także częściowo przeznaczony był na spłatę zadłużeń kredytowych pozwanej, zaciągniętych w innych bankach. Kredyt ten chociażby z tego tytułu był kredytem podwyższonego ryzyka, co znalazło odzwierciedlenie w popranej prowizji (jej wysokości) przez bank.
Niezasadnym jest także, podnoszony zarzut, że pozwana nie otrzymała wypowiedzenia umowy na aktualny adres zamieszkania. Z treści umowy wynika jednoznacznie, że to pozwana miał obowiązek powiadamiania banku o każdorazowej zmianie miejsca zamieszkania, zameldowania lub adresu korespondencyjnego. Pozwana, nie udowodniła, że powiadomiła bank, iż nie zamieszkuje pod adresem wskazanym w umowie (art. 6 kc).
Z tych względów Sąd uznał, że wypowiedzenie umowy, na adres wskazany przez pozwaną w umowie, został skutecznie doręczone przez bank.
W sprawie niniejszej powodowy bank udowodnił przede wszystkim fakt zawarcia umowy z pozwaną. Przedstawił także dowód wystosowania do pozwanej oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, które zawiera również wskazanie przyczyny wypowiedzenia umowy ze wskazaniem wysokości zaległości istniejącej w dacie wypowiadania umowy. Jednocześnie wypowiedzenie zostało dokonane zgodnie z zapisami umowy. Zaleganie ze spłatą rat stanowiło niedotrzymanie przez kredytobiorcę warunków określonych w umowie. Bank udowodnił także wysokość dochodzonego roszczenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.
W zakresie odsetek Sąd orzekł zgodnie z art 481 § 1 i 2 k.c. i 482 kc
O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o treść art 98 k.p.c. obciążając nimi w całości pozwaną.
Na koszty te złożyły się: opłata sądowa od pozwu – uiszczona przez powoda w kwocie 2518zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17zł, koszty zastępstwa procesowego 10.800zł (§2 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie).
Brakującą opłatę sądową w kwocie 7.553zł Sąd nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Płocku (art. 113 ustawy o kosztach w sprawach cywilnych)
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.