Uzasadnienie
Powód Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł pozew w postępowaniu nakazowym przeciwko M. B. i M. W.. W dniu 5 września 2017r. sąd wydał nakaz zapłaty (k. 54). Pozwani wnieśli zarzuty (k. 63).
Sąd ustalił, co następuje
W dniu 19 maja 2015r. między powodem Bankiem (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W., a pozwanymi M. B. i M. W. została zawarta umowa kredytu (...) o numerze (...) z pakietem ubezpieczeniowym. Kredyt był przeznaczony na konsolidację zadłużenia. Kwota kredytu wyniosła 137.251,28 zł.
W tym samym dniu pozwani zawarli z (...) S.A. z siedzibą w S. umowę ubezpieczenia utraty dochodu i trwałego inwalidztwa. W punkcie 10.2 tej umowy pozwani oświadczyli, między innymi, że:
- - wyrażają zgodę i upoważniają (...) SA do przekazania E. Hestii informacji objętych tajemnicą bankową o treści umowy kredytu zawartej z (...) SA, w tym w szczególności informacji o dacie uruchomienia kredytu, saldzie zadłużenia kredytowego, wysokości i terminach wymagalności rat kredytu, dacie zapadalności ostatniej raty kredytu, liczbie miesięcy umowy kredytu w zakresie i celu niezbędnym do zawarcia oraz obsługi umowy ubezpieczenia oraz ustalenia zasadności roszczenia i wypłaty świadczenia,
- - przelewają na (...) SA prawa do świadczeń przysługujących im z umowy ubezpieczenia do wysokości aktualnego na dzień zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego salda zadłużenia kredytu.
Ogólne warunki umowy ubezpieczenia nakładały na ubezpieczonego obowiązek niezwłocznego powiadomienia ubezpieczyciela o zajściu zdarzenia ubezpieczeniowego (§ 14 ust. 1). Na osobę prowadzącą działalność gospodarczą nakładały one obowiązek przedłożenia zaświadczenia o uzyskaniu statusu osoby poszukującej pracy (§ 14 ust 3 pkt 1 „a”).
Pozwani zalegali ze spłatą kredytu. Pismami z dnia 18 stycznia 2017r. powód dokonał wypowiedzenia umowy. Wyciąg z ksiąg bankowych numer (...) wykazuje zadłużenie pozwanych na dzień 7 sierpnia 2017r. wynoszące 125.854,92 zł. Składają się na nie: należność główna – 119.578,00 zł oraz odsetki umowne – 6.276,92 zł. okoliczności bezsporne
Pozwani utrzymywali się z działalności gospodarczej, która prowadził pozwany. Zawiesił jej wykonywanie w październiku 2017r. Pozwany ma problemy zdrowotne związane z sercem i od roku pozostaje na zwolnieniu lekarskim. Nie starł się o rentę, gdyż nie ma wystarczającej liczby lat pracy.
Pozwani zapomnieli o zawarciu umowy z Hestią. Przypomnieli sobie o niej dopiero po otrzymaniu dokumentów z sądu w niniejszej sprawie. Konsultanci z banku (...), którzy do nich dzwonili, nie przypominali im o tej umowie.
dowód: przesłuchanie pozwanych k. 143 – 144, wydruk z (...) k. 65,
Sąd zważył, co następuje
Strony łączyła umowa o kredyt. Zgodnie z art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. prawo bankowe (tekst jednolity – Dz.U. z 2017r., poz. 1876) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a dotyczące zawarcia umów kredytu i ubezpieczenia, powstania zadłużenia i jego wysokości były niesporne.
Sąd rozpoznaje sprawę w graniach wniesionych zarzutów – por. art. 493 § 1 k.p.c. (kodeksu postępowania cywilnego). Pozwani w zarzutach od nakazu zapłaty twierdzili, że roszczenie banku powinno zostać pomniejszone o kwotę, którą powinien wypłacić ubezpieczyciel na wniosek złożony przez powoda (k. 64).
Argumentacja pozwanych jest błędna. Wniosek taki mogli bowiem złożyć tylko pozwani. Stroną umowy ubezpieczenia byli właśnie pozwani i ubezpieczyciel (...). Powód nie był jej stroną. Nie zmienia tej oceny fakt,że pozwani zezwolili bankowi na udzielanie ubezpieczycielowi enumeratywnie wymienionych informacji związanych z kredytem, czy zaległościami w jego spłacie. Wręcz przeciwnie, fakt ten potwierdza,że powód nie był stroną umowy. W przeciwnym bowiem przypadku nie musiałby mieć specjalnego zezwolenia na ujawnianie na jej potrzeby danych objętych tajemnicą bankową. W punkcie 10.2 - 4 umowy ubezpieczenia pozwani potwierdzili,że zostali poinformowani o tym, że (...) SA pośredniczy w zawarciu umowy ubezpieczenia jako agent ubezpieczeniowy (k. 69). Przypisywanie mu przez nich innej roli nie znajduje podstaw.
Skoro powód nie jest stroną umowy ubezpieczenia, to nie mógł zgłosić ubezpieczycielowi zaistnienia zdarzenia objętego tą umową. Obowiązek ten spoczywa tylko na pozwanych jako stronie umowy – czyli ubezpieczonym. Ogólne warunki umowy nakładają na ubezpieczonego określone wymogi w tym zakresie np. do niezwłocznego zgłoszenia zdarzenia ubezpieczycielowi, czy przedłożenia określonych dokumentów. Pośrednio także i z tych regulacji wynika,że powód nie mógłby tego uczynić. Nie mógłby przecież przedłożyć zaświadczenia o uzyskaniu przez pozwanego statusu osoby poszukującej pracy. Wymaga to bowiem przede wszystkim zarejestrowania się przez pozwanego w urzędzie pracy, a następnie – uzyskania stosowanego zaświadczenia. Powód nie może tego uczynić za pozwanego.
Zgodnie z art. 355 § 1 k.c. (kodeksu cywilnego) dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Nie jest więc skuteczna argumentacja pozwanych,że zapomnieli o zawarciu umowy ubezpieczenia. Pozwani zgłaszali także zastrzeżenia, że konsultanci nie przypomnieli im o tej umowie. Pozwani natomiast nie dochowali należytej staranności w wykonaniu umowy. Jeżeli bowiem, jak twierdzą, pojawiło się zdarzenie powodujące odpowiedzialność ubezpieczyciela, to dochowanie należytej staranności polegało właśnie na wykorzystaniu przez nich tej możliwości, czyli złożeniu stosownego wniosku do ubezpieczyciela.
Na marginesie wskazać tylko należy,że w niniejszej sprawie nie podlegało ocenie to, czy rzeczywiście takie zdarzenie miało miejsce. Kwestia ta należy bowiem do oceny przez ubezpieczyciela.
Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom pozwanych. Są one spójne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą niesprzeczną całość. Znajdują też potwierdzenie w przedłożonym przez nich wydruku z (...).
Skoro zarzuty pozwanych okazały się bezzasadne, to sąd utrzymał nakaz zapłaty w całości - art. 496 k.p.c.
Po wniesieniu zarzutów powód był reprezentowany przez radcę prawnego. Powstały wiec koszty związane z jego uczestnictwem w sprawie – koszty zastępstwa procesowego. Na wcześniejszym etapie postępowania czynności w imieniu powoda wykonywał jego pracownik. Koszty zastępstwa procesowego nie były więc ujęte w nakazie zapłaty. W wyroku sąd zasądził więc solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 5.400 zł. z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowi art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. Wysokość wynagrodzenia wynika z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w brzmieniu określonym przez jego nowelizację z dnia 3 października 2016r. (Dz.U. poz. 1667). Solidarna odpowiedzialność pozwanych za te koszty wynika z art. 105 § 2 k.p.c. Dodać też należy,że zwolnienie pozwanych od kosztów sądowych (k. 80) nie zwalnia ich od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi – art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity – Dz.U z 2016r. poz. 63, zmiana – Dz. U. z 2017r., poz. 85).