Uzasadnienie
Powód (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł pozew przeciwko P. Z. w postępowaniu nakazowym. Domagał się w nim zasądzenia kwoty 44.330,57 CHF z odsetkami umownymi od kwoty 39.405,58 CHF o dnia 10 czerwca 2017r., do dnia zapłaty w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego; aktualna wysokość stopy według której naliczane są odsetki wynosi 10,00 % w stosunku rocznym, jednak nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa – to jest dwukrotność sumy stopu referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych.
Powód sprecyzował pozew w pismach z: 27 lipca 2017r. (k. 16), 27 października 2017r. (k. 31) i z 7 grudnia 2017r. (k. 35). W piśmie z dnia 27 października 2017r. powód sprecyzował,że wnosi o zasądzenia kwoty 44.330,21 CHF. Na żądanie pozwu składały się więc kwoty: 39.405,58 CHF – należność główna, 4.917,23 CHF – odsetki za okres od 29 maja 2015r. do 9 czerwca 2017r. i 7,40 CHF - koszty, opłaty, prowizje – razem 44.330,21 CHF, a nie 44.330,57 CHF jak pierwotnie omyłkowo wskazano w pozwie.
Sprawa został skierowana do rozpoznania w „trybie C”, czyli na rozprawie (k. 43).
Pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew, ani nie stawił się na rozprawę. W tej sytuacji zachodziły przesłanki do wydania wyroku zaocznego na podstawie art. 339 § 1 k.p.c. (kodeksu postępowania cywilnego). W takim przypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa – art. 339 § 2 k.p.c.
Sąd wydał wyrok zaoczny, w którym uwzględnił powództwo w całości. Twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczone w pozwie i kolejnych pismach nie budziły bowiem wątpliwości.
Podstawę materialnoprawną dochodzonego roszczenia tworzył art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. prawo bankowe (tekst jednolity Dz.U z 2017r., poz. 1876).
Na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zasądzono od pozwanego zwrot kosztów procesu. Składały się na nie kwoty: opłata od pozwu 1.900 zł., 237,00 zł i 6.410 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17,00 zł, koszt odpisu poświadczonego notarialnego pełnomocnictwa – 3,69 zł – razem 8.567,69 zł.
Zgodnie z art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c. sąd nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.