Uzasadnienie
R. Ż. został oskarżony o to, że w dniu 10 maja 2012r w T. przy ul. (...) na terenie sklepu (...) działając wspólnie i w porozumieniu z trzema innymi osobami co do których przeprowadzono odrębne postępowanie zabrał z sali sprzedażowej w celu przywłaszczenia 28 słoików kawy (...) o łącznej wartości 612,92 zł na szkodę (...) S.A.
- - tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 kk
Wyrokiem z dnia 29 lipca 2013roku Sąd Rejonowy w Toruniu, sygn. akt II K 530/13, uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to, na podstawie art. 278 § 1 kk, wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 2 kk, warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat, oddając go jednocześnie w tym czasie, na podstawie art. 73 § 1 kk, pod dozór kuratora sądowego.
Na podstawie art. 71 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego karę 20 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda.
Na podstawie art. 72 § 1 pkt 4 kk zobowiązał oskarżonego do podjęcia pracy zarobkowej w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku, a na podstawie art. 72 § 2 kk zobowiązał go do naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 612,92 zł na rzecz (...) S.A. w K. w terminie 4 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku.
Zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, a wydatkami obciążył Skarb Państwa.
Wyrok ten zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego oskarżyciel publiczny, zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 33 § 2 kk poprzez jego niezastosowanie jako podstawy prawnej grzywny orzeczonej wobec oskarżonego obok kary pozbawienia wolności za czyn popełniony dla osiągnięcia korzyści majątkowej, choć ze wspomnianego przepisu wynika jednoznacznie, że w takiej właśnie sytuacji to on powinien stanowić podstawę jej wymiaru.
W oparciu o w/w zarzut skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku w pkt III poprzez uznanie, że podstawą prawną orzeczonej nim wobec oskarżonego grzywny jest art. 33 § 2 kk.
Sąd Okręgowy zaważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego jest zasadna.
Na tle niekwestionowanego stanu faktycznego i generalnie prawidłowych rozstrzygnięć w zakresie orzeczenia o karze, sąd odwoławczy dostrzegł potrzebę konwalidowania w zaskarżonym wyroku uchybienia wskazanego w apelacji. Skoro w wypadku orzekania grzywny za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podstawy jej wymiaru nie stanowi art. 71 § 1 kk, tylko art. 33 kk, a o orzeczenie grzywny obok kary pozbawienia wolności na tej właśnie podstawie zwrócił się prokurator w złożonym w trybie art. 335 kpk - uwzględnionym przez sąd meriti - wniosku, orzeczenie o karze grzywny zawarte w pkt III faktycznie nie mogło się ostać.
Sąd odwoławczy dokonał zatem jego odpowiedniej korekty poprzez przyjęcie jako podstawy jej wymiaru art. 33 § 1, 2 i 3 kk zamiast zastosowanego przez sąd orzekający art. 71 § 1 kk.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu.
Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 635 kpk sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za drugą instancję, obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa, albowiem przemawiają za tym względy słuszności, gdyż to nie jego postawa przyczyniła się do wszczęcia postępowania odwoławczego.