Uzasadnienie
Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 15.07.2015 roku pokrzywdzona I. M. na portalu (...) znalazła ofertę sprzedaży antresoli za łączną kwotę 300 złotych – w tym 150 złotych cena zakupu antresoli oraz 150 złotych koszt przesyłki, a którą to ofertę wystawiła oskarżona P. B.. W związku z powyższym skontaktowała się z oskarżoną, uzgodniły warunki sprzedaży, w rozmowie pokrzywdzona wyraźnie pytała czy jest możliwość wysyłki z uwagi na gabaryty, wiedziała bowiem, że z uwagi na odległość nie przyjedzie po antresolę. Umówiły się one na kolejny telefon już po sprawdzeniu możliwości przesłania antresoli. Przy kolejnej rozmowie oskarżona potwierdziła taką możliwość wskazując, iż jedna część wysłana zostanie kurierem,druga zaś pocztą.
W związku z powyższym pokrzywdzona w dacie 16.07.2015 roku przelała umówioną kwotę, podając adres swojego przyjaciela, na który antresola ma zostać wysłana tj. Ż. gm. R., podając jednocześnie kod pocztowy. Przesyłka jednak nie dotarła, po upływie kilku dni pokrzywdzona skontaktowała się telefonicznie z oskarżoną celem wyjaśnienia tego.. Wówczas oskarżona oświadczyła że paczka wróciła na jej adres z uwagi na błędny adres zawarty na zleceniu, zamiast R. miała podać K.. Powiedziała, że paczkę ponownie prześle gdyż popełniła błąd adresując ją. W dacie 03. 08.2015 roku pokrzywdzona skontaktowała się z oskarżoną z zapytaniem czy może zmienić adres dla doręczenia przesyłki na adres zameldowania, na co oskarżona wyraziła zgodę,oświadczając że paczkę wyśle 10.08.2015 roku. Mimo upływu terminu zamówienie nie dotarło na wskazany adres.W związku z powyższym ponownie pokrzywdzona skontaktowała się z oskarżoną, która oświadczyła jej, że paczkę wysłała.
Pokrzywdzona poprosiła zatem o numer przesyłki kurierskiej i pocztowej. Oskarżona powiedziała że za 10 minut wyśle numery smsem lub e-mailem, czego jednak nie uczyniła. Od dnia 22.08.2015 roku kontakt telefoniczny urwał się, oskarżona nie odbierała telefonów ani nie odpowiadała na smsy. Pieniądze wpłacone przez pokrzywdzoną przeznaczyła na życie.
Antresolę te w późniejszym czasie oskarżona sprzedała innej osobie.
Aktualnie oskarżona naprawiła częściowo szkodę przesyłając pokrzywdzonej kwotę 50 złotych.
Dowód: zeznania świadka I. M. k. 29, 2-3, potwierdzenie wykonania przelewu k. 5, informacja (...) k. 34, 78 informacja (...) Sp. z o.o. k. 73-75, informacja (...) k. 79, częściowo wyjaśnienia oskarżonej k. 28,29, 86-88
W toku postępowania przygotowawczego oskarżona podniosła, że już po dokonaniu przelewu przez pokrzywdzoną okazało się że koszt przesyłki będzie wyższy, na co pokrzywdzona nie chciała się zgodzić., wówczas oskarżona oświadczyła że pieniądze zwróci, czego nie uczyniła albowiem wydała je na życie i utrzymanie. Podniosła, iż dnia 16.01.2016 roku wpłaciła kwotę 50 zł i będzie nadal spłacać pokrzywdzoną z otrzymywanych zasiłków. W toku postępowania sądowego oskarżona również przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu podnosząc, iż okazało się już po wpłacie, że antresola jest za duża aby wysłać ją, pieniądze zaś wydala. Antresolę te później zaś sprzedała w B..
Jednocześnie podniosła, iż w toku postępowania przygotowawczego nie wyjaśniała, iż koszt przesyłki wzrósł do 400 złotych jak również, nie wyjaśniała aby informowała pokrzywdzoną o większych kosztach przesyłki. Dalej, ustosunkowując się do zeznań pokrzywdzonej wyjaśniła, iż nie wysłała sprzętu z uwagi na gabaryty czego wcześniej nie sprawdziła, pokrzywdzonej zaś przekazała, iż sprzęt został wysłany wobec wydania pieniędzy na życie.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonej k. 28,29, 86-88
Oskarżona posiada wyksztalcenie gimnazjalne, panna, matka 2 dzieci w wieku 5 lat i 6 miesięcy, bezrobotna pobiera zasiłki z (...) oraz 500 plus., bez majątku, zdrowa fizycznie, nie karana, zdrowa psychiatrycznie.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonej k.28, karta karna k.82, informacja o dochodach k. 91
Sąd zważył co następuje
Sprawstwo i wina oskarżonej w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie wątpliwości nie budzi.
Sąd swoje przekonanie oparł na osobowych źródłach dowodowych a to zeznaniach samej pokrzywdzonej, częściowo oparł się na wyjaśnieniach samej oskarżonej P. B. przyznającej się do winy lecz wskazującej częściowo inne okoliczności niż przyjęte przez organ orzekający. Ustalenia poczynił również w oparciu o potwierdzenie wykonania przelewu, informację (...) Sp. z o.o., informację (...), informację (...) w B., kartę karną i informację o dochodach.
Relacja pokrzywdzonej I. M., konsekwentna od samego początku, jednoznacznie wskazuje na okoliczności ustalone przez Sąd. Co istotne z relacją tegoż świadka – osoby obcej dla oskarżonej,a tym samym nie zainteresowanej w kreowaniu fałszywego obrazu zdarzeń, korelują częściowo wyjaśnienia samej P. B., czyniąc tę pierwszą relację wiarygodną. Pokrzywdzona wskazała zaś na okoliczności towarzyszące zdarzeniu, w tym na zachowanie samej oskarżonej już po dokonanej wpłacie, które w sposób jednoznaczny wskazują na zamiar oszustwa. W końcu z osobowymi źródłami dowodowymi korespondują dowody z dokumentów, tworząc logiczną całość.
Sąd nie dał przy tym wiary tym wyjaśnieniom oskarżonej, w których kreowała wciąż to inne okoliczności zdarzenia a zmierzające do uwolnienia się od odpowiedzialności. Przede wszystkim sąd nie dał wiary oskarżonej, iż dopiero później już po dokonanej wpłacie z uwagi na gabaryty przesyłka nie mogła zostać przesłana, o czym wcześniej nie wiedziała. Pokrzywdzona bowiem wyraźnie wskazała, iż te ustalenia oskarżona czyniła jeszcze przed wpłatą i od tego zresztą sama I. M. uzależniała zakup antresoli. Dodatkowo wątpliwe wydają się powody jakie podawała pokrzywdzonej, dla których według oskarżonej antresola nie dotarła, a to niewłaściwie podana miejscowość,przecież oskarżona dysponowała kodem pocztowym. Późniejsze zachowanie oskarżonej, brak możliwości kontaktu z nią, niedokonanie zwrotu pieniędzy, sprzedaż antresoli innej osobie o czym wyjaśniła sama oskarżona, potwierdza zaś przyjęte ustalenia.
Dlatego też niekonsekwentne wyjaśnienia oskarżonej, którym sąd nie dał wiary, a które stoją w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonej, zasadami logicznego rozumowania, Sąd traktuje jako przyjętą prawem linie obrony.
Dlatego patrząc przez pryzmat dowodów zgromadzonych w sprawie nie budzi wątpliwości, iż oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu w okolicznościach jak w stanie faktycznym a tym samym wyczerpała dyspozycję art.286 §3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk.
Z analizy materiału zebranego w sprawie niezbicie wynika bowiem, iż oskarżona w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadziła pokrzywdzoną w błąd co do zamiaru dostarczenia antresoli wystawiając na portalu (...) ofertę sprzedaży przedmiotowej rzeczy, tytułem czego pokrzywdzona dokonała wpłaty kwoty 300 złotych, zaś po dokonaniu wpłaty oskarżona nie przesłała zamówionego sprzętu jak i nie zwróciła pieniędzy, w konsekwencji zaś doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzoną. Przy czym zachowanie oskarżonej było ukierunkowane na określony cel w tym wypadku osiągnięcie korzyści majątkowej.
Również sposób działania oskarżonej, co wywieść można z okoliczności sprawy objęty jest zamiarem bezpośrednim. To z kolei prowadzi do odpowiedzialności karnej z art.286 par 1 kk. Jednocześnie z uwagi na niski stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności popełnienia czynu, wartość szkody, oraz przeznaczenie uzyskanych pieniędzy z przestępstwa na życie, Sąd przyjął wypadek mniejszej wagi.
Wymierzając karę Sąd miał na uwadze dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary zawarte w dyspozycji art. 53 kk. Baczył bowiem by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu z drugiej zaś strony by spełniła swoje cele wychowawcze, zapobiegawcze wobec oskarżonej a nadto swoje cele w zakresie prewencji ogólnej. Adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości oraz spełniająca cele jakie stawia karze art. 53 kk zdaniem Sądu jest kara 6 miesięcy ograniczenia wolności w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Wymierzając karę w powyższym wymiarze Sąd wziął pod uwagę okoliczności sprawy, wartość szkody częściowe jej naprawienie. Istotny wpływ na wymiar kary miała niekaralność oskarżonej,. Istotny przy wymiarze kary jest również fakt złożenia oświadczenia o przyznaniu się oskarżonej do popełnienia zarzucanego jej czynu, choć ze wskazaniem na okoliczności umniejszające jej winę.
Stąd uznać należy, iż kara we wskazanym wymiarze jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, pozwoli na zrozumienie błędnego postępowania i uniknięcia w przyszłości podobnych czynów. Oskarżona na utrzymaniu ma dwójkę dzieci, nie osiąga dochodu, otrzymuje jedynie zasiłki, żyje w konkubinacie, konkubent jednak nigdzie nie pracuje, stąd jej sytuacja finansowa nie pozwoliła na wymierzenie kary grzywny. Oskarżona natomiast, jest osobą zdrową, zdolną do pracy, zaś małoletnimi dziećmi obok oskarżonej opiekuje się jej konkubent.
W ocenie Sądu, kara ograniczenia wolności w wymiarze 6 miesięcy w ocenie sądu uwzględnia stopień bezprawia czynu oraz spełnia cele prewencyjne. Wystarczającym również w ocenie sądu było ustalenie obowiązku pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.
Wobec złożenia wniosku sąd orzekł obowiązek naprawienia szkody w części (wobec częściowego już jej naprawienia) na rzecz pokrzywdzonej. Kierując się sytuacja finansową oskarżonej zwolnił ją od kosztów sądowych w sprawie.