Uzasadnienie
Stan faktyczny
B. M. jest właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem wielomieszkaniowym przy ul. (...) w G. (księga wieczysta (...)). Najemcą lokalu numer (...) znajdującego się w tym budynku był R. P.. Umowa najmu zawarta z nim wygasła w upływem terminu (tj. z dniem 31 marca 2016 r. Właścicielka wezwała na piśmie do opuszczenia lokalu.
Dowód: umowa, k. 11-12 wezwanie do opuszczenia lokalu, k. 13
B. M. – gdyby lokal nie był zajęty w kwietniu 2016 r. – mogłaby uzyskać dochód z czynszu najmu na poziomie 850 zł za ten miesiąc.
Dowód: opinia biegłego J. Ś., k. 47-72, 118-119
W lokalu w kwietniu 2016 r. zamieszkwaił R. P., jego żona B. P. i małoletni syn.
Okoliczności bezsporne
Za kwiecień 2016 r. R. P. zapłacił za korzystanie z lokalu powódce kwotę 403,81 zł.
Okoliczności bezsporne
Ocena dowodów
Sąd uznał opinię biegłego J. Ś. – wraz z uzupełnieniem z rozprawy – za jasną, pełną i wewnętrznie niesprzeczną. Biegły przejrzyście i przekonująco odparł na rozprawie zarzuty stron i podtrzymał opinię pisemną (pierwotną). Nie ma w tej sytuacji zdaniem Sądu potrzeby dalszego uzupełniania opinii lub dopuszczania dowodu z opinii innego biegłego.
Fakt utraty tytułu prawnego do zajmowania lokalu przez pozwanych wynika z treści dokumentu prywatnego w postaci umowy najmu, zawartej na czas oznaczony, do 31 marca 2016 r. Pismo powódki z dnia 19 lutego 2016 r. dodatkowo dowodzi, że wolą powódki nie było dorozumiane przedłużenie trwania tej umowy.
Pozostałe okoliczności faktyczne są bezsporne.
Kwalifikacja prawna
Pozwani w kwietniu 2016 r. zajmowali lokal bez tytułu prawnego i mieli tego pełną świadomość – umowa najmu była terminowa i właścicielka w lutym wezwała ich do opuszczenia lokalu po upływie terminu końcowego umowy najmu. Byli więc posiadaczami lokalu w złej wierze.
Zachodzą więc przesłanki ich odpowiedzialności w świetle przepisów art. 225 w zw. z art. 224 § 2 k.c.
Sporna wysokość wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy została ustalona na podstawie opinii powołanego przez sąd biegłego.
Należy ponadto wyjaśnić, że powództwo – jak wynika z jego treści pozwu, w tym uzasadnienia – wskazuje jako podstawę faktyczną utracony spodziewany dochód (lucrum cessans) i w taki sposób zostało przez sąd potraktowane. Powództwo nie zawiera twierdzeń wskazujących na to, że dotyczy (w jakiej części?) rzeczywistej straty (damnum emergens). Nie zawiera też zresztą dowodów potwierdzających poziom rzeczywistej straty. Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy nie jest odszkodowaniem – co oczywiste – lecz sposób ukształtowania podstaw jego wyliczenia odwołuje się do siatki pojęciowej charakterystycznej dla powództw odszkodowawczych, gdyż inaczej nie da się tego wyliczyć. Reasumując, powódka – obok wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy mogła oczywiście dochodzić także rzeczywistej straty, lecz tego nie uczyniła.
Z uwag na treść art. 321 § 1 k.p.c. sąd jest związany granicami żądania, w tym także przytoczoną podstawą faktyczną roszczenia (causa petendi).
Różnica pomiędzy wynagrodzeniem dobrowolnie opłaconym przez pozwanego (403,81 zł) a należnym (850 zł) wynosi 446,19 zł.
Wymagalność roszczenia nastąpiła w trybie art. 455 k.c. Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy staje się wymagalne – po pierwsze – dopiero po powstaniu tego zobowiązania (a więc po upływie miesiąca, którego dotyczy), po drugie, po wezwaniu dłużnika do zapłaty. Pismem z lutego 2016 r. lutego powódka nie mogła postawić w stan wymagalności wierzytelności za późniejszy miesiąc, gdyż ta jeszcze nie istniała. Wymagalność wierzytelności za kwiecień 2016 r. nastąpiła więc dzień po doręczeniu pozwanym odpisu pozwu w niniejszej sprawie, a więc w dniu 10 września 2016 r.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I. sentencji na mocy art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c. w zw. z art. 481 § 1 i § 2 k.c.
W punkcie II. sentencji powództwo oddalono tak w kwestii zawyżonego żądania głównego (art. 225 k.c. w zw. z art.224 § 2 k.c. a contrario) jak też odsetek (art. 455 k.c. a contrario).
Koszty
Zniesiono pomiędzy stronami koszty procesu w punkcie III. sentencji na mocy art. 100 k.p.c. oraz art. 102 k.p.c., gdyż każda ze stron uległa w niepomijalnym zakresie oraz z tego powodu, że zdaniem Sądu zasądzanie od nich kosztów przeciwniczki byłoby niesłuszne w punktu widzenia zasad słusznościowych, gdyż pozwani znajdują się w trudnej sytuacji osobistej (zapadł przeciwko nim wyrok eksmisyjny), finansowej (vide k. 27-31) i osobistej (wychowują małoletnie dziecko).
W punkcie IV. sentencji na mocy art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ¼ nieuiszczonych kosztów sądowych obciążono powódkę.
W punkcie V. sentencji pozostałe koszty sądowe (które w innej sytuacji mieliby obowiązek pokryć pozwani) obciążono ostatecznie Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Gdyni na mocy art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, albowiem znajdują się oni w trudnej sytuacji finansowej i osobistej (zapadł przeciwko nim prawomocny wyrok eksmisyjny, wychowują małoletnie dziecko).